Even rechtzetten: volgens de bio is Bending Mirrors (eigen beheer/Sonic Rendezvous) Celilo’s debuut, maar wij bij Altcountry.nl weten beter. In 2004 vonden wij Celilo’s titelloze debuut namelijk ‘de toekomst van de alt.country’. Celilo is een band uit Portland, Oregon – een van de vruchtbaarste Amerikaanse muzieksteden – en vernoemde zich naar een antiek stadje in hun thuisstaat. Hoewel zeker geen debuut, Bending Mirrors mag er beslist zijn. Het is een sterk rockalbum, met een countryeske sfeer en een duidelijke americana-context. meer…

Het moet gezegd: Dan Wilson is alhier een grote onbekende. Wel vreemd, want ga maar na, Wilson voerde 20 jaar geleden de gitaarpopband Trip Shakespeare aan, maakte met Semisonic prachtige powerpopplaten, verdiende in 1999 met de geweldige Semisonic-single Closing Time een Grammy-nominatie – en won in 2007 die Grammy voor de compositie Not Ready To Make Nice, een hit die Wilson schreef voor de Dixie Chicks. Eind 2007 debuteerde Dan Wilson als solo-artiest op Rick Rubins American-label met Free Life, meer…

Nog nooit is Ian Hunter in Nederland zo populair geweest als nu. Overal duiken recensies op van zijn 13e solo-album, Man Overboard (New West/Sonic Rendezvous); zelfs op americana-websites. En nu dus ook op uw eigen Altcountry.nl. Dat komt omdat Hunter getekend heeft bij rootslabel New West, dat zijn geoliede publiciteitsmachine knap zijn werk laat doen en aldus de media vlot bedient. Dat zou tot verdere quasi-cynische bespiegelingen hebben kunnen leiden, ware het niet dat Man Overboard een allejezus goeie plaat is. meer…

Het probleem volgens mij met Magnolia Summer is dat het een eigen gezicht ontbeert, waardoor de albums – Line From The Frame (Undertow Records) is de derde plaat na Levers And Pulleys (2003) en From Driveways Lost View (2007) – nogal onopgemerkt blijven. Die gezichtsloosheid wordt mede veroorzaakt doordat de meeste bandleden een dubbelfunctie vervullen – zo vormt de kern van de band ook de kern van Waterloo, en dubbelt gitarist Johnnie Horton in The Bottle Rockets. meer…

Zelfs als Greg Brown een nummer begint met het tot vervelens toe gebruikte standaardzinnetje I woke up this morning, zoals in Joy Tears het geval is, blijf je uitermate geboeid en benieuwd luisteren naar hetgeen zal volgen. Dan moet je toch wel van goeden huize komen. Dream City – Essential Recordings Volume 2. 1997-2006 (Red House Records/Music Works) bevat zestien prachtige nummers die zich altijd ergens tussen folk en blues ophouden. Geheel terecht staat Bo Ramsey, die op elektrische gitaar bijna net meer…

DW Borro debuteerde met een ep getiteld Slow Suicide. Ook de liedjes op Walls & Fences (eigen beheer) zijn bepaald niet vrolijk te noemen. De uit Arizona afkomstige Borro hield zijn bezigheid als liedjesschrijver lang verborgen voor de mensen om hem heen. Toch besloot de introverte Borro op zeker moment om de liedjes die vooral handelen over de moeilijke momenten in het leven te delen met anderen. De nummers op Walls & Fences zijn eigenlijk allemaal wel de moeite waard. Slechts met spaarzame meer…

Er is een hele lichting Texaanse artiesten die we op deze site wat links laten liggen. Bewust, eerlijk gezegd. Veel jonge countryrockers uit Texas beperken zich tot nogal vervelende liedjes over zogenaamd stoer gedrag en, veel erger nog, bovendien geven ze nogal eens blijk van kortzichtige denkbeelden. Dat uit zich in verheerlijking van Texas zonder enige reserve. Owen Temple onderscheidt zich van zijn generatiegenoten op het ijzersterke Dollars And Dimes (El Paisano). De vijfde cd van Temple is een collectie meer…