Waar en wanneer: Paradiso Amsterdam, 27 augustus
Tekst en foto: Peter Hageman

Het is alweer twaalf jaar geleden dat Jason Molina zijn Songs: Ohia verscheen. Het album, ook bekend als The Black Album, met de prachtige maar o zo treurige songs. Veel vrolijker is het er in de loop der jaren niet op geworden. Maar fraai is het gelukkig wel gebleven, het nieuwste album Josephine bewijst dat opnieuw.
Vanavond klimt de kleine cowboy ruim een half uur te laat, maar toch onder gejuich, het podium op. Zijn karakteristieke cowboyhoed heeft hij thuis gelaten. Buiten is het nog volop licht, maar de zware zwarte gordijnen laten weinig licht door. Molina moet je ook in het donker beluisteren.
Voor Little Sad Eyes, volgens Molina een van de meest trieste songs van het nieuwe album, pakt hij zijn plectrum van achter zijn oor en laat zijn gitaar ronken in de beste Crazy Horse traditie. Visueel trekt gitarist Jason Groth met zijn wilde blonde haardos de meeste aandacht, maar ook is het mooi om te zien hoe Molina soms rustig in gedachten staat de luisteren naar zijn begeleiders en geniet van zijn songs. Treurigheid en vrolijkheid komen samen op het gezicht van de kleine man.
Halverwege het optreden is het tijd om de speciale gast van vanavond uit te nodigen, “please welcome Jo”. Titelsong Josephine van het nieuwe album rolt de zaal in. Het gaat zo naadloos over in Whip-Poor-Will dat het publiek bijna vergeet te applaudisseren. De fraaie songs worden stevig rockend gebracht, maar het optreden ontbeert vaart. Het stemmen van Molina zijn gitaar, wat nogal wat tijd in beslag neemt, helpt hier ook niet bij.
Rider. Shadow. Wolf. heeft het album niet gehaald, maar wordt wel als single uitgebracht. Terecht, roffelende drums en spetterende gitaren laten je even ontsnappen aan de treurigheid, jammer dat het nummer toch even inzakt als Molina zijn plectrum kwijt is.
Net als op het laatste album heeft de piano een prominente rol gekregen bij het optreden, een mooi voorbeeld is het intro van Shiloh. In een donker hoekje van het podium kwijt de nieuwe bassist zich uitstekend van zijn taak. Het is zijn eerste optreden met de band, maar hij klinkt alsof hij al jaren meespeelt. Na afloop van het optreden wordt hij stevig omhelsd door Molina.
Ondanks dat er diverse verzoeknummers worden geroepen, blijft het bij één toegift. Dat is niet erg, teveel treurigheid is niet goed voor een mens.