Knarsende gitaren of een zingende zaag, het kan allemaal bij Willard Grant Conspiracy. Robert Fisher, het kloppende hart van het steeds wisselende collectief, heeft het ene project nog niet afgesloten of het volgende dient zich al weer aan. Net terug van een tournee waarin Pilgrim Road centraal stond, zou hij weer eens aan de slag met David Curry die ook regelmatig bij de band betrokken is. Maar ze besloten om voorlopig het idee om een cd op te nemen met songs van beiden nog even op te schorten. Even rust. Nou, mooi niet meer…

Het meest hebben de Trainwreck Riders nog weg van Meat Puppetesque cowpunk anno 1984. Denk aan het SST-label van die tijd met groepen als de Meat Puppets, Angst en Firehose en je komt in de buurt van de frenetieke gitaarrock van Trainwreck Riders tweede, The Perch (Alive Records/Sonic Rendezvous). De Riders komen uit San Francisco en met z’n drieën maken ze een flinke portie herrie met hun punky countryblues. Maar er zijn ook ballads waar de band zich laat bijstaan door dobro, fiddle en lap steel, al blijft de sfeer van aangeschoten, galopperende meer…

Een cover van Fools Fall In Love van Butch Hancock vestigde mijn aandacht op Off The Track (eigen beheer) van Foolproof. Cliff Baylis (zang, mandoline, akoestische en – heel af en toe – elektrische gitaar) en Sue Hudson (zang, akoestische gitaar, percussie) vormen samen Foolproof. Het Engelse duo speelt voornamelijk covers, maar zet die liedjes dan wel soepeltjes naar de eigen hand. Zo komen nummers van Tom Waits, Steve Earle, John Prine, Cheryl Wheeler en Darden Smith voorbij, alsmede het door Elvis Costello meer…

Zo country als op het hoesje van The Good Life (eigen beheer) is Marty Finkel in werkelijkheid niet. Het is zelfs de vraag of hij altcountry is, overigens een vraagstuk dat we nauwelijks van belang achten hier bij Altcountry.nl. Een licht rootsrandje is wat ons betreft al genoeg. Vernieuwing hoort bij het rootsgenre als nieuwe bladeren aan een oude boom. Maar goed, ik dwaal af, maar zo’n plaatje is dit dus ook wel. The Good Life begint met het titelnummer en dan zou je zweren dat Beck uit meer…

De bejaarde meester Guy Clark is, geheel in overeenstemming met zijn 67 jaar, niet meer zo productief. Nu was de Texaan nooit zo geprofileerd, en dus ontvangen we een nieuw Clark-album altijd weer met open armen. Somedays The Song Writes You (Dualtone/Bertus) is (volgens de bio) zijn dertiende studio-album in 34 jaar. En opnieuw is het een zeer sfeervol album waarop Clarks gebarsten, droge stemgeluid in praatzangstijl de boventoon voert. Gerijpt tot een Grand Cru Classé is Guy Clark een respectabele senior citizen die nog immer meer…

Een jaar of wat geleden was het debuut van Maplewood een Vergeten Klassieker op deze site (helaas verloren gegaan). Niet gek voor een groep die debuteerde in 2004. Ik was dan ook weg van de laidback Westcoast-countryrock van de New Yorkse band, maar het bleef jarenlang opmerkelijk stil rond Maplewood, ondanks dat het 2007 reünie-album van America een cover bevatte van Maplewoods Indian Summer. Maplewood ondertussen hanteert een laag profiel; nu pas verschijnt de opvolger, Yeti Boombox (Tapete Records/Sonic Rendezvous), en opnieuw meer…

Nee, het gaat nu even niet over jazz. Bop Ensemble is een samenwerkingsverband tussen de Canadezen Wyckham Porteous, Bill Bourne en Jasmine Ohlhauser. Between Trains (Cordova Bay Records) is het eerste resultaat van de gebundelde krachten van de drie. Van het trio is Wycham Porteous in Nederland toch wel de bekendste. Hij debuteerde in 1995 met het uitstekende door Jimmy Lafave geproduceerde Looking For Ground. Erg productief is hij niet en het is dan ook goed om zijn fraaie stem meer…