Cole Mitchell was 15 jaar lang voorman van de cowpunkformatie The Saddlesores. Totdat hij in 1992 blind werd en zich op het solopad begaf. Primordial Reckoning (eigen beheer) is inmiddels het vierde album van de singer-songwriter uit New Mexico.  En bij New Mexico denkt u natuurlijk aan die droge, stoffige wegen, gilamonsters en donkere highwaykroegen. En de tien liedjes op deze plaat passen daar qua sfeer precies bij. Prima songs die door onder meer…

Met Amerikaans patriottisme heeft de in een stars-and-stripes-hoesje gestoken cd Ode To An American Urn (eigen beheer) van The Reverend John DeLore gelukkig niets van doen. En een echte dominee is deze reverend ook niet. The Reverend John DeLore komt uit Brooklyn, New York, en vestigt de aandacht op zich met een sterk debuut. De americana van DeLore (zang, gitaar) wordt gebracht met The Rolling Bombers, dat zijn Steve Lewis (gitaar), Kevin Blackler (piano en orgels), Jay Frederick (drums, percussie) en John ‘Beggy’ meer…

Punkabilly of psychobilly kun je de nieuwste van The Reverend Horton Heat toch echt niet meer noemen. Laughin’ And Cryin’ (Yep Roc/Munich) is eerder vermakelijk dan gevaarlijk. De vorige cd van de Texaan dateert al weer van 2005 en dat was nota bene een plaat met kerstliedjes. Nu gaat het gelukkig weer over Drinkin’ And Smokin’ Cigarettes en dat soort zaken. Hoewel, helemaal bezopen is deze dominee nou ook weer niet. Please Don’t Take The Baby To The Liquor Store houdt hij meer…

Het is blijkbaar een buitengewoon ontspannen bezigheid, de lucifer ergens bijhouden en de boel in lichterlaaie zetten. Dat kan althans worden opgemaakt uit de ongedwongen sfeer van Burn The Whole Place Down (Fat Fox) van Hey Negrita. In slechts vijf uur studiotijd slaagde deze Britse band er in om twaalf nummers op te nemen die goed genoeg waren voor deze cd, die als ondertitel draagt A Real Live Acoustic Smoke Out. Ze wilden de sfeer te pakken krijgen van de keren dat ze in keukens van vrienden stonden te spelen. Dat is heel meer…

Aanvankelijk dacht ik van doen te hebben met een mix van country & western-twang en jaren vijftig rockabilly. Een, zeg maar, soort van conservatieve redneck-country waar ik niet zo van houd. Niet alleen wijst de hoesfoto daar op, maar ik meende ook dit vooroordeel bij de eerste beluistering te zien bevestigd. Hoe verkeerd kun je het hebben. Het debuut van Ben Mallott, Look Good, Feel Good (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is namelijk een bijzonder kleurrijke plaat, waarop de zonder uitzondering mooie liedjes hun oorsprong hebben in uiteenlopende meer…

De Amerikaanse droom, bestaat die nog? Dat vroeg JP den Tex zich af. Na de theatertournee getiteld Op Weg Naar Huis met Paul de Munnik en Kees Prins was het blijkbaar weer tijd om naar elders te reizen. American Tune (Comme Les Chansons/Bertus) is na Bad French uit 2007 het tweede deel van wat een Amerikaanse reisroman in liedjes wordt genoemd. Meer specifiek gaat het over een Europese schrijver die van New York naar San Francisco reist in een gehuurde rode Toyota. Ergens onderweg pikt hij de Russische Elena meer…

Het gaat vooral over reizen op Willows Motel (Rarebird Records) van de Canadees Jason Paul Johnston. Jarenlang werkte Johnston aan zijn liedjes, voordat hij ze eindelijk op een cd zette. De nummers zijn geschreven van 2003 tot 2008. Hij heeft geduld gehad en dat is beloond, want zijn debuut Willows Motel is een schitterend album geworden. Wie met een refrein komt aanzetten als Then I poured over the map again / (to see that I was off again) / I’m lost… / So I looked up to the sky / And folded the USA over my eyes (Traveling Map) kan wel meer…