Tekst: John Gjaltema en Wiebren Rijkeboer
Foto’s: Peter Hageman

Onvergetelijke momenten ontbraken op TakeRoot zaterdagavond in De Oosterpoort in Groningen. Geen editie waarover nog lang valt na te praten derhalve. Hoewel, we zagen wel voor het eerst de beloftevolle Israel Nash Gripka aan het werk.

Kinky Friedman was toch wel een verrassende gast op TakeRoot, zo vaak is hij hier immers niet te bewonderen. Er was een dwingende reden voor zijn bezoek, zo liet hij de verslaggever van Dagblad van het Noorden weten. Kinky wil gouverneur van Texas worden en dat wil hij eerlijk gezegd al heel lang. Hij doet het deze keer in de peilingen best goed en om te voorkomen dat hij zijn eigen campagne weer eens zou verklooien, stuurden de Democraten hem een tijdje naar Europa. Dus stond hij daar als opener van het rootsfestival in Groningen zijn flauwe grappen te vertellen. Natuurlijk deed hij Asshole From El Paso. Schrijven kan Kinky Friedman als de beste en het hoogtepunt van zijn set was het voorlezen van een verhaal over zijn vader. Te vinden in zijn nieuwe boek Heroes Of A Texas Childhood. Als Kinky verkozen wordt, dan zal zijn eerste maatregel zijn het verplicht stellen van dit boek op de scholen van Texas.

Voor de eerste act in de grote zaal stroomde het publiek massaal toe. Ze troffen daar een aanvankelijk stroeve Band Of Heathens aan, die overigens met hun sterke seventies-mix van The Band, Little Feat en The Eagles een uitstekende festival-attractie is. Ze kregen gaandeweg het publiek geheel op hun hand met hun swampy rootsrock die soms drie leadgitaren aan de frontlinie bracht. Al miste Altcountry.nl daadwerkelijke begeestering, Band Of Heathens strooide royaal met klassesongs – hoogtepunt: Look At Miss Ohio – en bood het publiek absoluut waar voor hun geld.

De twee meiden van Whispertown 2000 wisten maar heel even de suggestie te wekken dat we iets bijzonders gingen zien. Het onsamenhangende geheel was tijdens een enkel sprankelend moment nog te vergelijken met The Shangri-La’s, of met die heel erg leuke vrouwenband The Hellcats uit Memphis. Verder ging het vooral richting de vermoeiende en ondefineerbare indierock van Throwing Muses. Dat de drummer tevens op een mondharmonica blies, was dan wel weer bijzonder.

In de foyer was het swingen bij Jesse Dee en zijn band. Wat is het toch heerlijk dat die ouderwetse soul de laatste jaren weer helemaal terug is. En het is helemaal top dat de organisatie van TakeRoot daarvoor ook een podium biedt.

Dayna Kurtz – een in Groningen graag geziene gaste – had zichtbaar last van het gebrek aan intimiteit in de grote zaal. De anders zo ravissante Kurtz verscheen op het podium in roze broek en glimmende gympen, waardoor het publiek wist dat het een andere Dayna Kurtz zou gaan aanschouwen. En dat klopte: southern rock, rockabilly en Memphis-blues, directe afgeleiden van haar meest recente album, waren haar receptuur. Haar begeleidingsband was verrassend genoeg het voltallige Blue Mountain, maar het trio bleek te ruig voor Kurtz. Hoewel de entertainment-factor voldoende was, leek de samenwerking tussen Dayna Kurtz en Blue Mountain geen onverdeeld succes.

Nels Andrews stond al eerder op TakeRoot en heeft hier te lande flink wat fans. Andrews is dus niet een nieuwe, spannende naam en in die zin geen sterke zet van de festivalorganisatie. Nels Andrews’ optreden in de entreehal werd gekenmerkt door het kleine gebaar: slechts begeleid door zijn eigen akoestische gitaar, een staande bas en een mandolinespeler bleek hij ingetogen, relaxt en een tikkie uitgeblust. Andrews heeft echter een bijzondere kwaliteit: hij schrijft erg mooie, sfeervolle liedjes. Zoals gezegd, het was relaxt, maar ook zeker intiem en aangenaam in de entreehal.

Danny Schmidt was verkouden, maar zelfs een hoestbuitje kon hem niet echt van de wijs brengen. Het is altijd nogal vervelend als een solo-act lang bezig is met het stemmen van de gitaar, maar de prachtige oosterse sferen die we daarna hoorden, waren het wachten meer dan waard.

James McMurtry is geen podiumdier, maar eerlijk gezegd viel het al mee dat hij een enkele keer toch contact zocht met de zaal. McMurty, pas voor de tweede keer in Nederland, schrijft uitstekende teksten, dat mag je ook verwachten van een zoon van auteur Larry McMurtry, maar zijn woorden zijn live niet altijd even goed verstaanbaar. Het fijne elektrische gitaargeweld mocht er echter zijn. Hij vergat niet Too Long In The Wasteland, het titelnummer van zijn onovertroffen debuut., te spelen.

Voor aanvang van het optreden van Israel Nash Gripka stond het al behoorlijk vol in de entreezaal. Er werd wat verwacht van deze jongeman, die dit jaar zo voortreffelijk debuteerde met New York Town. Hij stelde geenszins teleur. Fantastische stem. Nu nog iets meer persoonlijkheid uitstralen op het podium. Jimi Zhivago (de producer van dat debuut en een nieuwe louter bij concerten verkrijgbare ep getiteld The Goldmine Is Flooding) speelde op een zessnarige basgitaar met een nogal afwijkend geluid. Drummer Blake Fleming droeg een T-shirt van Black Flag. Vooral op het eind van de set was zijn bijdrage enorm krachtig.

In de foyer zorgde Willie Nile in the heat of the night voor een energiek optreden. De New Yorkse new wave-punker beleeft op 61-jarige leeftijd een heuse revival; zijn laatste albums hebben op positieve bijval kunnen rekenen. Aldus was Nile voor het eerst live in Nederland te bewonderen. De fanatieke en speedy Nile beloonde het publiek dan ook met een opwindende mix van rootsrock, doo-wop en New Jersey-rock.

In de kleine zaal bracht The Handsome Family nummers over enge beesten in de woestijn en het moeras. En waarom zou je geen liedjes kunnen maken over betonmolens? Bijzonder was het eerder toch ook al geweest bij het optreden van Peter Broderick, dat hij eindigde staand op de pianokruk. Daarmee ontsteeg hij met gemak The Tallest Man On Earth.

Seasick Steve, de 68-jarige blanke bluesman, leek een onwaarschijnlijke headliner en uitsmijter in de grote zaal. Leek, want Steve zette de zaal eenvoudig naar zijn hand met rauwe, charmante en ontwapenende blues. Zichtbaar enthousiast en gemakkelijk contact makend met het ontvankelijke publiek maakten Seasick Steve en de stuk jongere, maar even goed bijna bejaarde drummer er met z’n tweeën een feestje van. Uitsmijter Doghouse Music was een geweldige afsluiter van deze TakeRoot-editie, helemaal toen Seasick Steve met in zijn spoor zijn drummer er op kousenvoeten en breed lachend vandoor gingen.