Een speeldoos, de wind, kerkklokken, een vertrekkende stoomtrein, schoten, gitaren, drums, een fluitende man, trompetten, woordloos zingende mannen die zich The Revolver Men’s Choir noemen, een knallende zweep, geyeehaw, een eenzame mondharmonica, twangende gitaren, een operazangeres, een angstkreet, nog meer wind, regen, bliksem, een saloonpiano, uitgelaten joelende cafébezoekers, meer geyeehaw, indianengeschreeuw, voetstappen… Ziet u de beelden al? Devil In A Boot (Revolver Records) van het uit Portland, meer…

Ze omschrijven het zelf als een combinatie van Kenny Rogers en Pixies en van een band met de naam The Literary Greats mag je verwachten dat ze daar over nagedacht hebben, dus waarom zou je die quote niet gewoon overnemen, zelfs als je die niet helemaal kunt onderschrijven? Nou ja, een beetje toch wel. Ocean, Meet The Valley (eigen beheer) is een plaatje met veel invloeden, maar heel duidelijk zijn ze nooit. Deze jongens uit Houston, Texas, brengen catchy popdeunen die regelmatig de hoek om worden gestuurd door gruizige meer…

Zo, dat openings- en tegelijk titelnummer knalt er lekker in; dwarse rammelrock, gelardeerd met wat weirde tempowisselingen. Clock Hands Strangle geeft gelijk een prima visitekaartje af. Dat niveau kan het vijftal uit Florida op Distaccati (Chocolate Lab Records/Sonic Rendezvous) behoorlijk goed volhouden. Gedreven cowpunken de vijf, onder leiding van zanger/gitarist Todd Portnowitz, er vrolijk op los, afgewisseld met desertrock en straatorkestjesmuziek; in die zin doet Clock Hands Strangle dan ook beurtelings denken aan Violent Femmes en meer…

Benjamin Winter is een Amerikaan die tegenwoordig in Nederland woont. Nadat een blessure een loopbaan in American football onmogelijk maakt, kiest hij voor zijn andere uitlaatklep, de muziek. In 2006 blijft de uit San Francisco afkomstige Winter na een Europese tournee hangen in Amsterdam, alwaar hij een band formeert, The Make Believe. The Wind Blows Way Up High (Munich) is een cd met moderne folkliedjes die eigenlijk net zo goed als rustige indierock kunnen worden omschreven. De liedjes van meer…

Zeer succesvol in thuisland Canada – hij behaalde nogal wat prijzen met zijn eerdere cd’s – mikt Corb Lund nu op een internationale doorbraak met een wereldwijde release van Losin’ Lately Gambler (New West/ Sonic Rendezvous). De plattelander uit Taber, Alberta is een real cowboy, die verknocht is aan zijn geboortestreek, paardrijden, koeien, stieren en een gokje op zijn tijd. En natuurlijk van liedjes zingen in kroegen en bij kampvuurtjes. Een professionele rodeo-carrière reeds achter de rug, treedt Lund het publiek op zijn albums tegemoet meer…

Vince Melamed heeft zijn sporen ruimschoots verdiend. Zo speelde hij orgel tijdens de tournee van de Eagles na het verschijnen van Hotel California en Bob Dylan was eveneens zijn werkgever. De in Los Angeles opgegroeide Melamed stond nog veel meer artiesten van de Amerikaanse westkust bij, totdat hij zich In 1986 vestigde in Nashville om zich op het songschrijven te richten. Met succes, Trisha Yearwood, John Anderson en Restless Heart scoorden grote hits met zijn nummers. Wat zegt dat over What Matters Most (Adroit Records), waarop Melamed meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Jonatan Fast? Fridays (Radiodrops Records) is eveneens het werk van een door Amerikaanse rockmuziek beïnvloed artiest. Over zijn in 2005 verschenen debuut schreven we dat zijn liedjes niet echt meer…