De associatie van de countryrock-outlaw met elektrische gitaar met de revolverhelden van het Wilde Westen is een voor de hand liggende en vaak gebruikte metafoor; het verst doorgevoerd door The Eagles met Desperado. Dustin Bentalls nieuwe, Six Shooter (Impala Records), is hier ook een fraai voorbeeld van – scherpe cowboyhoeden, laaghangende Colts en de bijna fysieke geur van kruitdamp zijn de sfeerverhogers van Bentalls tweede, sterke countryrockalbum. Dustin Bentall is een Canadees uit Vancouver en de zoon van meer…
Het is even stil geweest; stil bij het Rotterdamse collectief rond David Pino ofwel El Pino & the Volunteers. Een gat van zo’n tweeënenhalf jaar zit er tussen het fraaie debuut Molten City (2006) –de ep’s These Are Not The Days (2001) & Cougar (2005) niet meegerekend- en de langverwachte opvolger die nu in schappen van de betere ‘platenzaken’ ligt: The Long-Lost Art of Becoming Invisible.
De cd werd -als bijna vanzelfsprekend- in eigen stad gepresenteerd. Rotown was uiteraard helemaal vol, gelijk aan de presentatie van Molten City.
En waar het eertijds een wat rommelige presentatie was, daar glorieerden David Pino en de zijnen deze keer meer…
Stijlvol als The White Stripes in het rood, wit, zwart presenteren The Rainieros zich op Bad Decisions Big Mistakes (eigen beheer). Honky tonk brengen ze, deze jongemannen uit het noordwesten van Amerika, Seattle om precies te zijn. Liam Fitzgerald is de drijvende kracht binnen deze band. Hij schrijft de nummers, zingt ze en speelt elektrische en akoestische gitaar. Zijn tamelijk scherpe en redelijk doordringende stem past goed bij de liedjes over bier drinken en andere zaken die passen bij het soort Wasted Days die al snel meer…
De hoes van The Long-lost Art Of Becoming Invisible (Excelsior Recordings) nodigt uit tot speculaties. Is het reptiel op de hoes een kameleon, en zo ja, staat deze dan symbool voor de muzikale gedaanteverwisseling van El Pino & The Volunteers? Je zou het haast denken. Dat zeg ik omdat David Pino en zijn mannen de bakens verzet hebben van neder-americana naar gloedvolle Excelsior-rock. Ten aanzien van Molten City (2006) betoogde ik al dat de band prima paste in de Excelsior-stal, nu zie ik dat bevestigd in The Long-lost Art meer…
Soms hoor je al na 10 seconden dat het kut is. Maar bij Taped-together Stories van Luego hoorde ik na 10 tellen al dat het juist erg goed was. “Luego, nooit van gehoord”, denkt u misschien. Terecht, want Luego is nieuw. Het is het uit Durham, North Carolina afkomstige bandje van ene Patrick Phelan. Die heeft onder meer gitarist Nick Jaeger (ex Roman Candle) en gitarist/toetsenist Peter Holsapple (ex dB´s, ex REM) bereid gevonden toe te treden tot zijn band. Het is wellicht hierdoor dat Taped-together Stories aanhaakt bij die meer…
Een banjo en een baritonsaxofoon, het is een bijzondere combinatie van instrumenten, al helemaal op een plaat van een countryartiest. Het gewaagde experiment van de uit Nashville, Tennessee, afkomstige Kieran Kane pakt wonderwel uit op Somewhere Beyond The Roses (Compass Records/Music & Words), een van de meest opvallende rootsplaten van dit jaar. De baritonsax van Deanna Varagona (Lambchop) is net zo belangrijk als de op een ongebruikelijke manier gestemde meer…
Alles straalt klasse uit op deze topplaat. Dat begint al met de schitterende hoes van Tall Texas Tales (Inbred Records), een profielfoto in duotoon van Bob Cheevers. Of Cheevers indiaans bloed heeft is mij onbekend, maar dit portret met dat lange grijze haar past zo tussen de foto’s die Edward S. Curtis eind negentiende en begin twintigste eeuw maakte van de oorspronkelijke bevolking van Amerika. Lof ook voor de vormgeving. De kleine stukjes turquoise in de oorbel zijn blauw meer…
Nashville’s gone Hollywood en daarom is het aan Heather Myles, ‘the honky tonkinest gal in countrymusic’ om de traditionele Bakersfield-traditie in ere te houden. Zodat er toch nog aan de bar kan worden gehuild. Op In The Wind (Me And My Americana/Continental Record Services/Munich) staan als altijd weer voldoende liedjes vol hartezeer. Titels als Wheh Did You Stop Loving Me, Broke And Broken Hearted en Shoulder To Cry On spreken boekdelen. Maar de Californische en haar topbegeleiders varen meer…
Sittin’ On Top Of The World begint als een aardige rocksong, maar ergens halverwege tekent zich een probleem af. Don Gallardo begint als zanger de noten te rekken. Misschien nog niet zo erg als de ergste der ergen, Bono dus, maar bij mij heeft hij het daarmee al in het eerste nummer helemaal verbruid. Sweetheart Radio Revolution, Etc. (First Floor Story Recordings) is geschikt voor de Amerikaanse radio; een waardevolle aanvulling voor een op altcountry toegespitste cd-collectie is het album niet. De begeleidingsband How Far West meer…
Hij heeft de reputatie een miserabel man te zijn en zegt van zichzelf dat hij gedoemd is. Hij kan goed gemutst zijn, zo ervoer ik jaren geleden toen ik hem telefonisch interviewde, maar zich ook als een compleet gestoorde gedragen – ook dat maakte ik met hem mee. Mark Eitzel is een geniaal songschrijver en met de American Music Club bouwde hij een imposant oeuvre op van superspannende moodrock omlijst door een lyrisch kader van wurgende romantiek. Zijn solocarrière wil niet zo van de grond komen, maar de getormenteerde Eitzel blijft het proberen. meer…
