De liefde bracht de Australiër Lucas Dawson in Zweden. In dat voor hem onbekende land stond hij er helemaal alleen voor, nadat zijn Zweedse vriendin hem de bons had gegeven. Lucas Dawson rekent met haar af op Another Way To Say Goodbye (eigen beheer), een ronduit indrukwekkende plaat over het verbreken van een relatie. Dawson heeft een nogal omfloerste manier van zingen, maar dat betekent nog niet dat hij geheel en al wegkwijnt in zelfbeklag. I Hate You is een songtitel die niets aan duidelijkheid te wensen over laat. Het is een ontlading meer…
Het is goed dat er nog altijd bands zijn als The Stone Cold Roosters. Zeven mannen die muziek maken om bij te dansen en daarna uitgeteld aan de bar te hangen. Anywhere West (eigen beheer) bevat tijdloze muziek voor in de jukebox. Met vijf songschrijvers is variatie gegarandeerd. De bindende factor is toch vooral de swing. Pure western swing zoals in One Bad Habit, maar eigenlijk heeft al het materiaal een soepele cadans. No Good Reason is het soort rootsrock waar Pat McLaughlin het patent op heeft. Having A Ball is snelle honky tonk, precies meer…
Rice Moorehead is bassist bij de nog immer actieve cowpunkers Hickoids. Liefhebbers van dat genre wacht een geweldige verrassing op You Make Me Feel… (ARR), want niemand minder dan Texacala Jones maakt haar opwachting op dit album. Ze gromt en gorgelt er lustig op los alsof het nog steeds 1984 is op het helemaal voor haar gevormde Tex Pants. Rice Moorehead is een interessante gast die opgroeide in Knoxville, Tennessee, en na onder meer met Scott Miller te hebben gespeeld naar Austin, Texas, is vertrokken. Als Amberjack Rice meer…
Het Duitse Blue Rose-label heeft ons door de jaren heen geweldige americana gebracht; vele namen kwamen dankzij het alerte label onder onze aandacht. Sinds een aantal jaren houdt Blue Rose zich ook bezig met cd’s en dvd’s met live-registraties van optredens in Duitsland van zijn artiestenstal. Gemengde gevoelens heb ik daarover, maar de spreekwoordelijke uitzondering hierop is de dvd en cd van Elliott Murphy, uiteraard gerigistreerd in zijn tweede vaderland Frankrijk, en getiteld Alive In Paris. Murphy, hier geïntroduceerd meer…
Grant-Lee Phillips – Joseph Arthur – Postdata
Grant-Lee Phillips heeft als solo-artiest nooit teweeg kunnen brengen wat hij op beperkte schaal met zijn band Grant Lee Buffalo toch wel wist te bewerkstelligen. Het geluid van zijn band in de jaren negentig varieerde van fuzzy naar door country geïnspireerde alternatieve rock waarmee hij een kleine schare meer…
Op Ocho (eigen beheer) horen we een andere Collin Herring dan de countryrocker van het uit 2005 daterende The Other Side Of Kindness. Herring houdt het kleiner op zijn nieuwste album. Atmosferischer, zonder zich te verschuilen in vage mistflarden. Daar zal de produktie van Will Johnson (South San Gabriel, Centro-Matic) veel mee te maken hebben. Die heeft immers vaker gekozen voor de benadering dat minder meer is. De nummers op Ocho, allemaal geschreven door Collin Herring zelf, lenen zich heel goed voor die aanpak. De met zachte meer…
In April 1967 begint Bob Dylan met de leden van The Band in de kelder van het grote roze huis in Woodstock, New York aan de sessies van wat later The Basement Tapes zullen heten. In dat najaar al duiken de tapes en acetaten op in Londen en neemt de incrowd opgewonden kennis van de rammelende country- en folkliedjes. Dylans gewiekste manager, Albert Grossman, doet er nog een schepje bovenop, reist naar Londen en leurt met de songs bij Britse popartiesten en bands onder wie Julie Driscoll en Brian Auger (’This Wheel’s On Fire’) en meer…
Bill Chambers blijft zich bemoeien met de loopbaan van zijn succesvolle dochter Kasey Chambers, maar af en toe gunt hij zich de tijd om aan eigen projecten te werken. Voor het ijzersterke Drifting South (Whitewater Records) grijpt hij terug naar zijn roots in een vissersdorpje in het zuiden van Australië. I miss the ocean in her eyes zingt Chambers op Diesel And Driftwood. In het van een Johnny Cash-beat voorziene Tasmania is de wind cold as a sailor’s grave. Het door Guy Clark geschreven Magnolia Wind krijgt een slepende uitvoering. Natuurlijk meer…
Verontrustend en zoet-zalvend tegelijk, die typeringen komen bij me op bij beluistering van Andi Almqvists derde cd, Glimmer (Rootsy.nu/Sonic Rendezvous). Almquist, een rusteloze troubadour uit Malmö, Zweden, moet het hebben van een duistere en spooky sfeer, waardoor referenties als Tom Waits, 16 Horsepower en de films van David Lynch voor het geestesoog opdoemen. Almqvist is zo’n hobo die door heel Europa zwerft, zowel de bierkelders van Brno bezoekend als de Hamburgse Reeperbahn of de coffeeshops van Amsterdam. meer…
De Canadees Dave McCann zakte voor de opnamen van zijn vierde cd af naar Nashville. Naar het oosten van die stad natuurlijk, want daar is het alternatieve deel van de bevolking te vinden. Will Kimbrough bijvoorbeeld, die Dixiebluebird (Old Man River Music) produceerde. Hij deed dat met oude analoge apparatuur afkomstig uit Criteria Studios in Miami, Florida, waarop in de jaren zeventig muziek van Crosby, Stills and Nash, Eagles, Eric Clapton en andere grootheden uit die tijd werd vastgelegd. Dave McCann and the Firehearts wilden absoluut meer…
