Ze werd geboren als Elizabeth Nevills in 1895, in Chapel Hill, North Carolina.

Toen ze een jaar of acht was begon ze stiekem te spelen op de banjo van haar broer. Het fascineerde haar zo fel dat ze spaarde om een eigen instrument te kunnen kopen. Dat werd een gitaar, die ze Stella doopte.
Omdat niemand haar ooit iets had uitgelegd zocht ze maar zelf een manier om te spelen. Als linkshandige hield ze de gitaar ondersteboven en speelde de bassnaren met haar vingers en de melodie met haar duim.

Ze is pas 11 wanneer ze ‘Freight Train’ schrijft. Een muzikale carrière zat er echter niet in voor een zwart meisje in die tijd. Ze moest gaan werken als hulpje in het huishouden, net als haar moeder. Ze trouwde in 1910 met Frank Cotton en kreeg een dochter, Lille. Wanneer haar man een job krijgt als chauffeur verhuizen ze naar New York. Zodra haar dochter getrouwd is smijt ze haar man buiten.

Omstreeks 1947 is Elizabeth aan het werk in een grootwarenhuis wanneer daar een klein blank meisje huilend rondloopt. Ze ontfermt zich over het meisje en brengt haar terug naar huis. De familie Seeger is opgelucht en blij dat Peggy terecht is en even later kan de vrouw daar aan de slag als kindermeisje en hulp in het huishouden.

Bij zo een muzikale familie slingert er altijd wel een instrument rond. Libba kan het niet laten om eens te proberen of ze, na zoveel jaren, nog kan spelen. Haar talent wordt opgemerkt en in de winter van 1957/58 komt Mike Seeger een zestal keer opnamen maken in de slaapkamer van haar huis. In 1958 brengt Folkways met Negro Folk Songs and Tunes haar debuutplaat uit. Ze is dan al 63. Op die plaat brengt ze haar eigen composities zoals ‘Freight Train’ en ‘Oh Babe It Ain’t No Lie’ met begeleiding van banjo en haar unieke gitaarspel.

In januari 1960 treedt ze voor het eerst op, met Mike Seeger. Daarna volgen nog verschillende folkfestivals, waaronder ook dat van Newport, maar het is pas in de jaren zeventig, nadat ze op pensioen is gegaan, dat ze op tournee kan gaan.

Ze heeft ondertussen nog een plaat uitgebracht: Shake Sugaree (1965), waarop haar liedjes worden gezongen door haar kleinkinderen. Zo wordt het titelnummer gebracht door de 12 jarige Brenda Evans.

‘Shake Sugaree’ wordt gecoverd door Fred Neil, die het in januari 1967 op zijn titelloze tweede (en laatste) plaat zet.

In 1978 kon Elzabeth Cotten een eigen huis kopen in Syracuse, New York, waar ze met haar dochter en kleinkinderen ging wonen.

Een jaar later maakte ze een laatste studioplaat: When I’m Gone. Ze kreeg vesrchillende onderscheidingen, waaronder een Grammy voor Elizabeth Cotten Live!, uitgebracht in 1984.

Vijf jaar later werd ze verkozen tot één van de 75 belangrijkste Afrco-Amerikaanse vrouwen. Ze overleed op 29 juni 1987. Ze was 92 geworden.

Bob Dylan bracht ‘Shake Sugaree’ een aantal keren live in het midden van de jaren negentig. Mink Deville zet een live versie op zijn In Berlin cd en Devendra Banhart heeft het nummer opgepikt.