Even dit nog. Ik besef dat Before The Frost… (Silver Arrow) al koud al half jaar in de winkels ligt, maar aangezien we hier op Altcountry vanwege een onwillige distributeur nog geen aandacht besteed hebben aan dit ijzersterke countryboogie-album dan nu toch even dit: schitterende plaat en een glorieuze comeback voor Chris en Rich Robinson. Op Before The Frost… spelen ze zich weer helemaal in de kijker met tijd- en tomeloze groove-rock. Fantastische songs, geweldige atmosfeer in Levon Helms studio. Perzische tapijten op de vloer, wierook in de fik, meer…
Ergens tussen Mazzy Star en Mark Lanegan’s Screaming Trees moet ruimte zijn voor iets bijzonders met kenmerken van beide bands, zo moet Alexander Holt Iglehart hebben gedacht. Hij maakt het helemaal waar op After All (Borderlord Records) van Calico Haunts. Opmerkelijk genoeg is het de zang van Iglehart die onmiddellijk aan Mazzy Star doet denken, toch echt een band met een zangeres. Misschien niet helemaal dezelfde mysterieuze schoonheid van Hope Sandoval, maar de trage manier van zingen van Iglehart roept ook iets op van zonnestralen meer…
De voddenman strikes again. Drie jaar geleden wist Mats Nilsson, alias Rag-And-Bone, te imponeren met een album met folky rootssongs. Novice Pioneer (Rag-And-Bone Music) is hiervan de sterke opvolger. Nilsson, weer zo’n Zweed die de americana in zijn bloed lijkt te hebben stromen, ontdekte een jaar of vijf geleden de zeggingskracht van akoestische muziek, Het resultaat: een album met aanstekelijke popsongs geïnjecteerd met country en folk. Ook Novice Pioneer bevat weer ijzersterke liedjes, opgeluisterd met pedal steel, orgel, banjo en fiddle. Schitterend is meer…
Gisteren, op 18 januari, is Kate McGarrigle tengevolge van kanker overleden. De Canadese Kate McGarrigle vormde samen met haar jongere oudere zus Anna een succesvol duo, dat vanaf 1975 een tiental platen /cd’s uitbracht. In Nederland hadden ze ooit een echte hit met Complainte pour Ste. Catherine, dat ook was te vinden op hun French Record. In 2005 traden ze nog op op Blue Highways. Kate McGarrigle is 63 jaar geworden.
Bijna afgestudeerd doctorandus in de communicatie en lofi-troubadour ineen, Andrew Vincent benadert de luisteraar op Rotten Pear (Kelp Records) met akoestische luisterliedjes en zachte stem. Rotten Pear is niet zijn debuutplaat, maar ik moet bekennen dat ik nog nooit gehoord had van de indie singer-songwriter uit Toronto, Canada. Ik moet ook bekennen dat me dat weinig spijt. Het is allemaal tamelijk neuzelend gezongen en de begeleiding is meestentijds niet veel meer dan wat getokkel op een akoestische gitaar. Thematisch gezien, meer…
The Naptime Shake is wel een treffende naam voor deze band uit Dallas, Texas. Als een middagdutje, maar dan wel een waaruit je op prettige wijze wordt wakker geschud. Blood And Panic (eigen beheer) werd al door iemand afgeschilderd als een country-equivalent van een vroege Belle And Sebastian. Rocken doet het nauwelijks, de nummers van songschrijver Noah W. Bailey gaan meer in de richting van Will Sheff en diens Okkervil River. Dat niveau halen ze weliswaar niet, daarvoor klinkt The Naptime Shake toch net iets te gewoontjes, wat niet meer…
Heeft Portugal een Sin City? Die vraag dient zich aan met Portuguese Murder Ballads (eigen beheer) van de band This Old Earthquake. This old earthquake is gonna leave me in the poorhouse, zong Gram Parsons op Sin City. Wel een goede naam voor een band dachten Ethan Okamura, Michael Burton en Stephen Trivelpiece. Maar verwacht geen countryrock van dit akoestische trio uit San Francisco. This Old Earthquake brengt bitterzoete beheerste muziek die zou kunnen uitnodigen tot meditatie en reflectie. Traag als meer…
Nummers van zoete, tedere droefheid, dat is wat Savoy Grand al vier albums lang brengt. Accident Book (Glitterhouse/Munich) brengt weer negen nummers van verstilde schoonheid. Langzaam, maar niet tergend langzaam. De nummers ontwikkelen zich direct vanaf opener A Good Walk Spoiled wel degelijk met melodielijnen die een eigen horizon trekken. Makkelijk bij te houden tijdens een wandeling. Dat zou zomaar een wandeling door een stad kunnen zijn. Het liefst in de avonduren, zodat je binnen kunt kijken in woningen vol familiegeluk. Maar het gaat meer…
Een trip van zijn woonplaats Washington, DC naar New York doet de 17-jarige Nils Lofgren beseffen dat zijn toekomst in de rock-’n-roll ligt. Zijn eerste opnamen komen al datzelfde jaar – 1968 – als singles uit onder de naam Paul Dowell & The Dolphin, welke band zijn naam later wijzigt in Grin. In Grin – Nils Lofgren (zang, gitaar, toetsen), Bob Berberich (drums, zang), George Daly (bas) komen Lofgrens belangrijkste invloeden samen: de melodieën van The Beatles en het gitaargeweld van Jimi HendrIx. Niemand minder dan Neil Young is meer…
Voor de derde keer behandelt de Amerikaan Stace England op een conceptalbum rassenproblematiek. In 2005 stond het thema centraal op Greetings From Cairo, Illinois, en twee jaar later ging het op Salt Sex Slaves over een slavenhuis in het zuiden van Illinois. De nieuwe cd The Amazing Oscar Micheaux (Rankoutsider Records/Sonic Rendezvous) van Stace England and the Salt Kings vertelt het bijzondere verhaal van een zwarte schrijver en filmmaker die tussen 1919 en 1948 zeven romans en 44 films meer…
