Voelen zonder na te denken, dat magische effect heeft muziek maken op Adrian St. John. Ze vergelijkt het met alcohol, adrenaline of een orgasme. De uit Los Angeles afkomstige Adrian St. John mag haar muziek beschrijven als een spirituele ervaring, de debuutplaat West (eigen beheer) is geenszins een zweverig geval. Ook niet een plaat van dierlijke lustgevoelens trouwens. De fijne liedjes getuigen van intellect en ze staat stevig in haar cowboylaarzen. Op haar MySpace-pagina staat een aardige wijsheid die wel iets over haar zegt: Hunger’s the difference between coyotes and dogs. Ze is in ieder geval een met de natuur, iets wat ook moet blijken uit de fotoshoot die ze op haar website heeft staan. En ze heeft het goed voor met de indianen, misschien moeten de vlechten op enkele van die foto’s dat ook wel uitdrukken. Het wordt bovendien ook duidelijk in de teksten. En Horsethief heeft bijzondere pulserende zang, als van indianen, terwijl het ook bijna wat Aziatisch aandoet. De beeldende songs geven inderdaad een goede indruk van het westen van Amerika. Op Snakebit klinkt Adrian St. John als een gebeten Chrissie Hynde en op het titelnummer doet de sound van Adrian en haar band heel erg denken aan de vergeten Texaanse formatie Commandos. Dat komt vooral doordat ze een beetje zingt als Suzy Elkins. Benieuwd of er ook mensen zijn die de destijds door het platenlabel Torso in Nederland uitgebrachte elpee Edge Of Town (die daarna in redelijk grote hoeveelheden in de uitverkoopbakken te vinden was) nog in de kast hebben staan, maar dit terzijde. Adrian St. John laat op Butterscotch Pony wederom een soort indianenzang horen. Het ontbreekt de liedjes niet aan een angel, in Rules Of Fine legt ze uit dat alles prima zou zijn, nou ja, als sommige dingen toch anders zouden lopen. Zoals in de liefde bijvoorbeeld. Zo ook op Happy: Life’s fucking great… I might be happy for you / if I wasn’t so sad for me. Interessant debuut. Verkrijgbaar bij CD Baby.