Een cult-artiest, deze Elliott Murphy. Het grote succes ging aan hem voorbij, maar de muzikale literator uit Long Island, New York schreef romans, korte verhalen, artikelen voor de Rolling Stone en in zo’n drie decennia meer dan 300 songs. Naar aanleiding van zijn debuutplaat Aquashow wordt Murphy in 1973 onthaald als de nieuwe Dylan. Zijn platenlabel denkt daar anders over en dus moet Murphy op zoek naar een nieuw label. Vanwege Murphy’s liner notes op de hoes van de Velvet Underground-livedubbelaar 1969 helpt niemand minder dan Lou Reed hem aan een contract bij RCA. Reed is zelfs de beoogde producer van Murphy’s RCA-debuut, maar dat gaat niet door. En dus verhuist de New Yorker in de winter van 1975 tijdelijk naar het Beverly Hills Hotel in Los Angeles om met Doors-producer Paul Rothchild, zijn tweede plaat op te nemen, die opnieuw bevolkt wordt door zwervers, mislukkelingen en andere grootstedelijke onaangepasten, evenals historische figuren en sterren van het filmdoek. Hoewel Elliott Murphy bij uitstek chroniqueur is van het bohémien-achtige vrijbuitersbestaan in de straten van New York, opent Lost Generation met ‘Hollywood’ en komen Greta Garbo en James Dean voorbij in een soundtrack of violence and sex. Maar, schrijft Murphy op de hoes van 1969: The difference between movies and rock ‘n’roll is that rock ‘n’roll doesn’t lie. En dus brengt Murphy met zijn band, met daarin drummer Jim Gordon en de gitaristen Ned Doheny en Sonny Landreth, een goudeerlijke portie rock voor het voetlicht met rauwe elektrische gitaren, bonkende piano’s en rollende Hammonds, zoals ‘Eva Braun’ en ‘Manhattan Rock’. Het tegenwicht wordt gevormd door de bespiegelende songs, muzikaal schitterend vormgegeven door stemmige piano, dreinende mellotron en Sonny Landreths jankende slidegitaar. Eliott Murphy belicht vanaf de onderkant de horror, desillusie en melancholie van het aardse bestaan in ‘History’, ‘Bittersweet’ en de titelsong ‘Lost Generation’ – Murphy’s aanklacht tegen de oorlog in Vietnam – en laat zijn literaire helden F. Scott Fitzgerald en Ernest Hemingway figureren in het fraai met Hammond en countrygitaar verlevendigde ‘A Touch Of Mercy’. Elliot Murphy bewijst met het prachtige en doorleefde Lost Generation – met op de hoes een messias-achtige gefotoshopte Murphy – te behoren tot de nieuwe generatie beatpoets; de nieuwe Dylans; de nieuwe rock-’n-rollsterren. Dat alles, maar het mag niet zo zijn, want degene die daadwerkelijk als zodanig onthaald wordt is Bruce Springsteen met zijn Born To Run. Toch zit Murphy niet bij de pakken neer; maakt geweldige opvolgers met Night Lights en Just A Story From America, vindt aansluiting bij punk en new wave en gaat in de volgende decennia gestaag door met het maken van doorgaans fraaie albums. Elliott Murphy woont in Parijs, treedt zo’n honderd keer per jaar op en maakte in 2008 het schitterende album Notes From The Underground.

Hollywood / A Touch of Mercy / History / When You Ride / Bittersweet / Lost Generation / Eva Braun / Manhattan Rock / Visions Of The Night / Lookin’ Back