Wat heb ik als Amerikaans artiest aan een recensie op een Nederlandse website? Dat vroeg Michael G. Batdorf zich in eerste instantie af na het verzoek om zijn album Love Just Love (eigen beheer) op te sturen. Het illustreert de kleinschaligheid die veel Amerikaanse musici in het rootsgenre eigen is. Af en toe optreden en daarna wat cd’s verkopen, daarbij blijft het vaak. Dat is prima natuurlijk, maar het zou toch ook wel zonde zijn. Voor Batdorf zelf, maar zeker ook voor geïnteresseerden in Nederland. Want Love Just Love is een plaat meer…
Introductie behoeft 
Op Wait… I Wasn’t Finished (CIA Nashville) doet 
Terwijl Tift Merritt werkt aan een nieuw studio-album verschijnt eerst Home Is Loud (Blue Rose/Sonic Rendezvous), een liveregistratie uit 2005, opgenomen in het North Carolina Museum of Art. Vooral lekker door het gloedvolle spel van haar begeleiders die 
Als jonge broekies krijgen ze in 1963 gitaar- en banjoles van Jerry Garcia; vijf jaar later richten David Biasotti en Randy Groenke in Los Angeles, Californië met Perrin Muir en David McClellan Maxfield Parrish op. De band wordt ontdekt door Chris Darrow van de psychedelische folkband Kaleidoscope, die hun debuutalbum produceert en muzikanten meebrengt als David Lindley, Bernie Leadon, John Ware en John London – de laatste drie uit Linda Ronstadts begeleidingsband. Het enige album van Maxfield Parrish, It’s A Cinch To Give Legs To Old Hard-boiled Eggs, bevat 
Liveplaten, daar ben ik niet zo dol op. De liedjes moeten wel erg goed zijn, willen ze live bij je thuis net zo goed uit de boxen komen als vanaf een studioplaat. Ja, als je zelf bij het optreden bent geweest, dan is het anders. Maar ik was op 18 september 2009 niet in The Walnut House in Murfreesboro in Tennessee bij het optreden van 
Met zijn vorige album The Velvet Rut kreeg Paul Curreri, inwoner van Charlottesville, Virgina, in Engeland de handen flink op elkaar, hier te lande is Curreri een relatieve onbekende. Je mag hopen dat daar bij California (Hi-Ya Recording/Sonic Rendezvous), zijn nieuwe cd, verandering in komt. Curreri heeft een mooie, zacht akoestische sound die gekenmerkt wordt door een omfloerste stem en een onderscheidende finger picking-gitaarstijl. Zijn vloeiende, warmbloedige songs genereren een heerlijk gevoel; bij Curreri voel je je snel op je gemak. 
Met de cd-titel With The Eye Of A Sceptic & A Few Other Likely Stories (Grass Magoops Records) maakt 
Melleville – of het ongelijk van de download-generatie. Dat is mijn conclusie bij het beluisteren, bekijken en besnuffelen van de nieuwe cd van de John Dear Mowing Club. Melle de Boer, grafisch kunstenaar, heeft zijn muzikale activiteiten in omvang gaandeweg steeds verder afgebouwd; John Dear Mowing Club is in naam heel wat, maar in feite De Boers solitaire muzikale uiting. Desondanks heeft hij vele gasten in zijn atelier/studio ontvangen die hem geholpen hebben bij de totstandkoming van dit in Melles woorden persoonlijk document. 
