Het Britse Uncut-magazine waardeerde deze cd met maar liefst vijf sterren, en ik – ik zeg het gelijk maar – vind het helemaal niks. Het verhaal gaat als volgt. Emit Bloch, afkomstig uit Layton, Utah, brengt al jarenlang lofi-albums, of zeg gerust maar nofi-albums, uit. Onlangs nam hij aan de keukentafel een aantal demo’s op op een dictafoon (kosten: zes dollar) om platenmaatschappij One Little Indian te interesseren. Het label hapte toe en liet Bloch zijn demonummers opnemen in een studio met behulp van studiomuzikanten. Maar in plaats van meer…

De eerste gitaaraanslagen maken direct duidelijk dat hier iets bijzonders gaat volgen. Dan klinken een mandoline, een piano, drums en trompet. En een prachtige gebarsten stem: Bury me in East Texas caliche / Return me to my father’s father’s soil. Kijk, dat is nou rootsmuziek! Kirk Van Praag is de naam en hij doet echt niet alles perfect op Town Crier (eigen beheer), maar dat maakt het dus zo echt. En memorabel. Na dat eerste liedje getiteld East Texas volgt Everybody Sins dat heel bijzonder is door een lichtjes fluitende mellotron. Deze Kirk meer…

Puur op basis van het hoesje had ik al besloten dat dit een recensie met slechts een ster zou worden. Een gladjakker op het strand gevangen in de laatste zonnestralen van de dag. Fout, fout, fout. Natuurlijk krijgt Jon Strider wel degelijk een kans en verdwijnt Fresh Tracks (New Sky Records) in de cd-speler. Het eerste nummer heet Apple Pie Song, omdat de ogen van een meisje daar zo op lijken. Tja. Het onbezorgde liedje heeft, en dat is op zich positief, toch ook wat van een Tim Knol of Michael Miller, ook al zouden die meer…

De naam Mike Coykendall zal niet iedereen iets zeggen, toch gaat het hier om een niet te onderschatten persoon in de wereld die altcountry heet. Met zijn in de jaren negentig vanuit San Francisco opererende band The Old Joe Clarks maakte hij met Town Of Ten (1997) een standaardwerk. Sindsdien verhuisde hij naar het noordelijker gelegen Portland, Oregon, waar hij platen produceerde voor Richmond Fontaine, M. Ward en andere artiesten. Met dit The Unbearable Being Of Likeness (Field Hymns) brengt hij meer…

Een leuk plaatje met een vette knipoog naar een luisterrijk verleden dit A Million Different Shades (eigen beheer). De maker ervan is een frisse jongeman met good looks die luistert naar de naam Marshall Drew. Hij komt uit het epicentrum van de countryblues: Clarksdale, Mississippi. Zijn sprankelende countrypopliedjes hebben echter weinig van doen met de blues, nee, Marshall Drew eert op A Million Different Shades grootheden als Tom Petty, T Bone Burnett en Roger McGuinn. Vooral de rinkelende Rickenbackersound zo prominent aanwezig meer…

In het boek Vinyl Hayride (Country Music Album Covers 1947-1989) kon ik niet een hoesfoto vinden als dit Wild And Free (eigen beheer) van Rebecca Jed. Dames als Jeannie C. Riley, Bobbie Gentry en Wanda Jackson stonden toch altijd net iets stijlvoller op de foto. In dat brutale bekkie en die blote buik in dat door de parmantig vooruitstekende borstjes hoog opgetrokken roze hesje met franje schuilt een zekere bekoring, dat geef ik wel toe. Beetje poor white trash, dat is de eerste indruk. Dat blijkt overigens nogal mee te vallen. Deze dame meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Born 53? Foreign Accent (Big Note Production) heet de cd van dit gezelschap uit Stockholm. Eerlijk gezegd valt het nogal mee met de uitspraak van de Zweed Anders Lindh, de aanvoerder van Born 53. Het probleem meer…