De legendarische Pixies worden niet al te vaak genoemd als invloed in de altcountry. Wel door The Famous, een band uit San Francisco. Vooral op het nummer Mano Negra is die invloed overduidelijk. Licht maniakale zang en repeterende postpunk. Niet bepaald alledaags en dat hebben we dus graag. Come Home To Me (eigen beheer) is de opvolger van het al in 2005 goed ontvangen Ligth, Sweet Crude. Na dat debuut zakte zanger/songschrijver Laurence Scott af naar Tucson, Arizona. Daar in de woestijn vond hij meer…

Gordie Tentrees is geen onbekende voor de vaste lezers van deze site. In 2007 bespraken we zijn voorlaatste cd Bottleneck To Wire. De goede onthaal van die plaat bracht hem zelfs voor een aantal optredens naar de Lage Landen. In 2009 verscheen de opvolger Mercy Or Sin, die om een of andere reden een aantal weken geleden pas op de mat viel. Niet actueel, dus niet bespreken? Dat zou zonde zijn want deze cd is het waard om gehoord te worden. De uit de Canadese provincie Yukon meer…

Een klein wonder is het; wie had nu gedacht dat Roky Erickson nog eens op de proppen zou komen met een nieuwe plaat? Dat kleine wonder heet True Love Cast Out All Evil (Chemikal Underground/De Konkurrent) en is een soort van compilatie van de vele, vele songs die Roky schreef terwijl hij zat opgesloten in de psychiatrische gevangenis. Eenmaal vrij kwam een contact tot stand met stadgenoot Will Sheff van Okkervil River, welke laatste de productieklus op zich nam. Hij liet de oorspronkelijke versies in stand van Devotional Number One en God Is Everywhere, meer…

Wat een goed team is dit zeg: de jonge singer-songriter Kasey Anderson en de gelouterde producer en gitarist Eric Ambel. Anderson is zo’n city-slacker van de Amerikaanse noordwestkust, die het blowen en rondhangen in Bellingham, Washington zat was en naar Portland, Oregon trok. Hij verhaalt daarover in de introspectieve opener van Nowhere Nights (Blue Rose/Sonic Rendezvous), Bellingham Blues. Anderson heeft een diep gravel-achtig stemgeluid dat sterkt lijkt op dat van Steve Earle toen die nog wat jonger was. meer…

Een kerkorgel verwelkomt ons in een oud leeg kerkje. Het nummer heet It’s Out Of My Hands en het klinkt als een overgave. Dat is het misschien ook wel. Minco Eggersma bracht de winter van 2008-2009 vooral in door in zijn bed, te lamlendig en moe om iets te ondernemen. Een tournee van zijn band at the close of every day werd afgezegd. Totdat Eggersma zich hervond, met dit Hamden By Me (Volkoren/Munich) als resultaat. Minco Eggersma, kortweg ME, nam de plaat in vijf dagen op in een oud kerkje in het Amerikaanse stadje Hamden, waar meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens hebben ze ons compleet verrast met platen die uit een ander tijdperk leken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die lui uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met MC Hansen, een Deen die zichzelf omschrijft als folksinger and guitarslinger? Pariah (Bogrough Records) verraadt vooral de invloed van de Ierse singer-songwriter Luka Bloom. Krachtige liedjes, die Hansen meer…

Van Nederlandstalig moest ik niets hebben, totdat ik enkele jaren terug in de uitverkoop Laagstraat 443 van JW Roy had aangeschaft. Een cd die sindsdien veel vaker in de cd-speler dienst heeft gedaan, dan ik bij die aanschaf kon bevroeden. Roy weet met simpele bewoordingen veel te vertellen, vergelijk hem maar gerust met Sam Baker. Dat niveau heeft Weet Het Zeker… (Munich) niet, maar daarmee ligt de lat natuurlijk ook wel extreem hoog. Wat mij betreft hoeft Roy niet de hulp van anderen in te roepen bij meer…

De Amerikanen Mark Erelli en Jeffrey Foucault brengen op Seven Curses (Continental/Munich) a killer selection of americana murder ballads. Op de afsluiter Wyoming Wind van Erelli na zijn het allemaal covers. Van Philadelphia Lawyer van Woody Guthrie tot Powderfinger van Neil Young gaat het om geïnspireerde uitvoeringen. Goed vooral dat er behalve op akoestische gitaren ook ander snarenspul aan te pas kwam. En elektrische gitaren werden ook opgepakt, daarmee krijgt Johnny 99 van Bruce Springsteen een flink pak op meer…