Het waarom van deze op zichzelf staande rerelease is mij niet duidelijk; als enige van het Band-repertoire is Northern Lights-Southern Cross (Mobile Fidelity Sound Lab/Bertus) nu op de markt gebracht in een Hybrid SACD-uitvoering. Wat dat allemaal precies inhoudt, weet ik niet. Wel dat deze cd geweldig helder en transparant klinkt. De hernieuwde kennismaking met het latere, wat mindere werk van The Band is bovendien een aangename. In 1975 liep The Band op zijn laatste benen en meer…

De karakters op Nights Take Forever (Mud Music) van de jonge Canadees Robert Larisey lopen rond met hechtingen in het gezicht. Als ze al eens sober zijn, dan beseffen ze dat het liefje is weggelopen. En met die vrouwen gaat het ook niet goed. Sweet Louise bijvoorbeeld valt huilend in slaap met altijd een pistool onder handbereik naast het bed. Blue eyes, white lies, black heart. Robert Larisey heeft alle backroads afgereisd met zijn handeltjes als whiskey plowboy en cocaine cowboy. Nou ja, hij weet er in ieder geval prachtig over te schrijven. En die stem meer…

Zin in een fietstocht dwars door New York? Dan is dit Honker (Muckraker Records) van Ethan Lipton & his Orchestra de ideale soundtrack. En het blijkt een uitermate relaxte bezigheid, dat fietsen over de Brooklyn Bridge met dit gezelschap. Van stress in de grote stad is geen sprake. In dat opzicht lijken ze in alles op stadgenoten Red Rooster. Maar daar waar dat collectief een merkwaardige luie groove tot stand bracht met elementen uit folk, country en hiphop, doet Ethan Lipton dat met zijn orkest met gemengde porties folk, jazz, country meer…

De band Houdek richt zich op het debuut Return To Houdek (eigen beheer) geheel op de Amerikaanse staat South Dakota. In vijftien nummers worden diverse facetten van de Mount Rushmore State behandeld. Niet in saaie geschiedenislessen, maar door te schrijven over alledaagse zaken. Trashin’ SoDak is een liedje waarin blijkt dat de mensen uit South Dakota het niet erg vinden dat er grappen worden gemaakt over hun staat, zolang het maar geld van toeristen oplevert. No Town At All is serieuzer en gaat over de toenemende leegloop meer…

Eerlijk gezegd ben ik nooit zo dol geweest op het werk van Fred Eaglesmith. Mijns inziens heeft de Canadees met het Friese bloed Lipstick. Lies & Gasoline uit 1997 alweer, nooit overtroffen. Hoewel ik me realiseer dat Eaglesmith behoorlijk populair is ons land, houd ik toch maar vast aan mijn eigen mening. Die mening wordt bevestigd door Cha Cha Cha (Lonesome Day Records/Sonic Rendezvous). Cha Cha Cha is namelijk een hutspot van stijlen die verschillende kanten opvliegen, zelfs in de richting van de bossa nova, waarmee ook de albumtitel is verklaard. meer…

In rootskringen verschaft ouderdom je aanzien moet de Canadees Chris Luedecke hebben gedacht. Dus koos hij Old Man Luedecke als artiestennaam. My Hands Are On Fire And Other Love Songs (Black Hen Music/Munich) is zijn derde cd met wederom Steve Dawson als producer. Luedecke is een jongeman met een oude ziel en met zijn pet en baard ziet de jonge artiest er er ook werkelijk al wat ouder uit. De inspiratie die hij haalt uit het werk van Woody Guthrie en Pete Seeger vertaalt hij naar een frisse aanpak waarin de meer…

Tim Bragg zit zelden verlegen om inspiratie. Als er niet liedjes uit zijn pen vloeien, dan toch zeker wel een boek. Veertien nieuwe liedjes staan er op Stranger Through The Window (eigen beheer) van de regelmatig in Frankrijk vertoevende Engelsman. Zelf is hij verantwoordelijk voor drums, bas, toetsen, percussie, akoestische en elektrische gitaren en natuurlijk de zang. Daarnaast nodigde hij nog zeven gitaristen uit en wat andere musici. De stem en sound van Bragg zijn ergens te situeren tussen meer…

Zijn klankkleur en dictie lijken op die van Syd Barrett en Soft Boys’ Robyn Hitchcock; hij heeft daardoor definitief iets Brits over zich. Toch ga ik hier betogen dat hij de aandacht verdient van liefhebbers van rootsmuziek. En het wordt nog gekker: de hij waarover ik het hier heb, is Josef Wirnshofer uit Traunstein, Beieren, Duitsland. Onder het nom de plume The Marble Man heeft de krap aan 20-jarige Wirnshofer met Later, Phoenix… (K&F Records/Sonic Rendezvous) een meesterlijke plaat afgeleverd. Zijn debuutplaat kwam drie jaar geleden uit toen hij nog op de middelbare meer…

Vorig jaar verloor Steven L. Smith zijn zus aan borstkanker. Het dagboek dat ze bijhield inspireerde de singer-songwriter uit de staat New York tot The Journal (eigen beheer). Het project werd uitgebracht onder de naam S.L. Smith Band, daarnaast brengt Smith ook solo cd’s uit. Het titelnummer is een gemeend en eerlijk portret over hoe zijn zus Naomi in het leven stond. Vals sentiment ontbreekt geheel. De boodschap die Smith van zijn zus wil overdragen is een eenvoudige: leef elke dag alsof het de laatste is. Wie vreest dat dit meer…