Eigenlijk hoort deze plaat thuis in de rubriek Wow & Flutter, maar feit is dat No More Rage To Roam onlangs door de maker zelf op cd is uitgebracht. Oorspronkelijk verscheen de debuutplaat van de Amerikaanse singer-songwriter Christopher Jones in 1977, en wel op het fameuze Britse folk(rock)label Transatlantic Records. Jones was door producer Mike Leader (Bert Jansch, John Renbourne) uitgenodigd in Londen een album op te nemen. Hetgeen geschiedde. Met een lekker luie band – elektrische gitaar, bas en Dire Straits-drummer meer…

Het besef dat Nederlandstalige muziek wel degelijk de moeite waard kan zijn, kwam voor mij pas met het in 2005 verschenen topalbum Laagstraat 443 van JW Roy. Zo af en toe verschijnen er albums die dat laat verkregen inzicht bevestigen. Zoals dit Voor/Achter (Continental/Munich) van BJ Baartmans, net als Roy een Brabander overigens. Deze tiende plaat van Baartmans, die al dertig jaar in het vak zit, komt met een aardige bonus. Op Voor brengt hij nieuwe nummers en op Achter meer…

Het besef dat Nederlandstalige muziek wel degelijk de moeite waard kan zijn, kwam voor mij pas met het in 2005 verschenen topalbum Laagstraat 443 van JW Roy. Zo af en toe verschijnen er albums die dat laat verkregen inzicht bevestigen. Zoals dit Wachten Op De Klap (Munich) van Mathijs Leeuwis, net als Roy een Brabander overigens. Het album begint met een Waitsiaanse bewerking van Saint James Infirmary en een tekst over immigranten. De liedjes van Leeuwis gaan over het lief en leed van alledag. Herkenbaar en meer…

Belly Says is de nieuwe band rondom Erny Green, zo vangt de begeleidende bio aan van de zelfgetitelde debuutplaat (eigen beheer/Coast to Coast/Broere Promotion). Nu ken ik Erny Green niet, maar na door de bio bijgespijkerd te zijn, begint me wat te dagen. Eerder maakte Green namelijk deel uit van het Utrechtse Polgate, welke band nu min of meer een doorstart maakt, aangezien de Polgate-ritmesectie ook weer op de bok zit. Toegevoegd aan de line-up is singer-songwriter Thijs Heij, verantwoordelijk meer…

Ruim een jaar geleden waren we behoorlijk onder de indruk van Old Masters Painted These Moments, de debuut-cd van Tommy Ebben. Een jonge gast uit Groningen, die voor de dag kwam met een kunstwerkje dat al gerust als een meesterproef beschouwd kon worden. Achteraf noemt hij het zelf een ‘demo-album’. Een tussenstap in zijn prille muziekcarrière. Terecht? Misschien. Want op zijn eerste ‘echte’ album Dreamless Slumbers (met The Small Town Villains) heeft Ebben vier nummers opnieuw opgenomen, en eerlijk is eerlijk: ze klinken nóg meer…

Howe Gelbs nieuwe Britse label startte onlangs een uitgebreid reissueprogramma, zich uitstrekkend over 25 jaar Giant Sand. Min of meer gelijk met de rerelease van het debuut Valley Of Rain trakteert Gelb ons ook op nieuw werk: Blurry Blue Mountain (Fire Records/Bertus Distributie), veertien nieuwe, atmosferische songs. Op Blurry Blue Mountain treffen we How Gelb in een contemplatieve bui; de songs zijn relaxt, jazzy, schetsmatig. Gelb lijkt zich ook niet bovenmatig in te spannen, waardoor dit album, met uitzondering van het prachtige Monk’s Mountain, dan ook meer…

Het bloed van de verliezer van een shootout is opgedroogd. Donkerrood gekleurd. Bijna verdwenen in het weggeblazen woestijnzand. Old Blood (Loud+Clear) van John Meeks uit San Diego is een cd boordevol sfeer. De stoffige woestijn is het domein van Meeks. Met zijn gortdroge sound moet hij zeker liefhebbers van Calexico aanspreken. Op I’m Alone, I Am Lonely is hij er ernstig aan toe. Als een bij cactussen houvast zoekende doolt hij rond, zijn stem trilt als een luchtspiegeling. Het nummer eindigt met het geluid van de wind via een zingende zaag meer…

De psychedelische folk van de Amerikaan David Morrison heeft Engelse trekjes. Landlocked (eigen beheer) is een tamelijk kale cd, die door de voordracht van Morrison echter geen moment als zodanig overkomt. De zang van de uit Dubuque, Iowa, afkomstige artiest is lichtjes theatraal. Een beetje als een Jackie Leven bijvoorbeeld. Een andere naam die te binnen schiet is Michael Hurley, mede door de afwijkende manier van gitaarspelen. Zelf noemt Morrison Scott Walker, Jacques Brel en Syd Barrett als invloeden. Meestal brengt hij meer…

Meet Your New Love (Arctic Rodeo Recordings/Bertus Distributie) is veel meer folk en soul dan alt.country. Het is een vreemd mengsel dat lichthartig en etherisch is; Meet Your New Love is een muzikaal waterverfschilderij. Moeilijk te plaatsen. Atlantic/Pacific is een project dat Garrett Klahn van het mij onbekende Texas Is The Reason en John Herguth van het mij nog onbekendere House & Parish in Brooklyn, New York startten. Het Duitse Arctic Rodeo-label tekende het duo en brengt dus het debuut uit dat gelijk meer…