Matraca Berg: ik ken haar niet. Maar volgens liner notes en bio keert zij met The Dreaming Fields (Dualtone/Bertus) terug in de wereld van plaatjes uitbrengen. Veertien jaar geleden was Berg in Amerika een grote ster, getuige de hijgerige media-blurb. Zal wel. Wij beschouwen Matraca Berg op het alhier gebodene, en dat valt niet tegen. Wat opvalt is de zwoelheid en broeierigheid van het materiaal. Gracieus beweegt Berg zich door veelal donkergetinte songs met een atmosferische lading. Bovendien wordt er ingehouden en met veel meer…

We hebben hier te maken met een meervoudig talent. In zijn jongere jaren, we schrijven de jaren tachtig, was Paul Thorn een succesvolle profbokser. Older and wiser is Thorn een singer-songwriter die met Pimps And Preachers (Blue Rose/Sonic Rendezvous) alweer zijn negende(!) album aflevert. Hij is hier in Europa een grote onbekende, wat tamelijk onbegrijpelijk is, aangezien wij hier toch aardig op de hoogte zijn van wat er op rootsgebied aan de overkant van de oceaan gebeurt. Onbegrijpelijk temeer omdat Thorn ijzersterke meer…

Het strak vormgegeven hoesje van The Heat Run (eigen beheer) maakt al wat duidelijk. The Heat Run is niet een doorsnee rootsband. Samples en een jazzsaxofoon? Geen probleem. Een banjo en accordeon? Natuurlijk! Money Money is een experimenteel liedje en zeer Beatlesk en dan is het helemaal geen wonder dat ook aan Abba valt te denken. Dat laatste zal vooral door de zang van Mandy Schaller komen trouwens. Haar man Mike en diens broer Steve Schaller hebben met The Heat Run een alleraardigst meer…

Ze worden wel de hillbilly Pink Floyd genoemd en die omschrijving valt wel te verklaren. The Grand Slambovians gebruiken een ruim arsenaal aan instrumenten en bouwen daarmee een volle sound als het moet, terwijl altijd rootsinvloeden aanwezig blijven. The Grand Slambovians (eigen beheer) is de titelloze vierde cd van dit gezelschap uit upstate New York. De samenzang komt strijdbaar over, deze mannen zijn niet van plan bij de pakken neer te zitten. Zelfs niet in een nummer getiteld All The Dead Little People. Heeft ook meer…

Over Calafia (eigen beheer), de titelloze tweede cd van het uit San Francisco afkomstige Calafia zijn we al net zo enthousiast als over het debuut Sacred Profanities. Een steelgitaar veegt de door de rest van de band opgeworpen Texas Dust bijeen en dat is een prachtige binnenkomer van dit album. Zo hoort altcountry met respect voor ouderwetse countryrock te klinken. Open Arms doet het daarna met een snellere beat die je van saloons naar honky tonks doet stuiteren. In Funeral Home Blues is nauwelijks tijd voor meer…

Hij is de broer van Jessica Lea Mayfield, speelde met The Avett Brothers en nam onlangs afscheid van Cadillac Sky: David Mayfield is op solo-avontuur en debuteert met het fantastische The David Mayfield Parade (9th Grade Records). Mayfield is een begenadigd songschrijver en gezegend met een hartverwarmend stemgeluid. Hij nam dit juweeltje op in Akron, Ohio en vergezelde zich door een grote groep muzikale vrienden en vriendinnen, waaronder de Avett-broertjes, die tezamen voor een rijk geschakeerd hebben gezorgd. Rijk geschakeerd is ook meer…

Een van melancholie doordrenkte lap steel kenmerkt de sfeer van Ghost Of Red Mountain (Blank Tape Records) van The Changing Colors. Dit door de tweeling Conor en Ian Bourgal aangevoerde gezelschap richt zich op dit album in het geheel op het trieste verhaal van Emma L. Crawford, die in 1891 in Manitou Springs, Colorado op veel te jonge leeftijd bezweek aan tbc. Ze zou dat jaar trouwen. Het Amerikaanse plaatsje eert haar jaarlijks met een festival tijdens halloween dat begint met een lijkkistenrace. De tweeling Bourgal meer…

Jude Davison speelt alle instrumenten die je kunt verwachten op een rootsplaat. Jude Davison beheerst nogal wat stijlen die soms een beetje weglopen bij wat zoal gebruikelijk is in rootsrock. Jude Davison is een alleskunner en een veelschrijver. Eerder waren we al zeer enthousiast over Circo De Teatro (zie hieronder), deze keer steken we gaarne de loftrompet over Outskirts Of Eden (Pigeon Moods Music), een in een dikke digipack gestoken dubbelaar met een boekwerkje met alle teksten. Zo hebben we het graag! Liefst 27 nummers en het meer…

Gloedvol, dat is het belangrijkste woord om het titelloze Ray Ganucheau & Bande Le Rois (Plyrz) te omschrijven. Ganucheau is zo’n zanger die de voorzichtige uithalen net niet voluit weet te brengen. En daar geen punt van maakt. Dat komt wel vaker voor bij blanke zangers die met veel soul zingen. Niet alleen die lichtjes hese stem van Ganucheau heeft het, ook de band speelt met dat voor het genre typerende gemak. Losjes. Als achteloos inparkeren. Wellicht dat er bij dat woord soul trouwens aan wat andere muziek wordt meer…