De zes nummers op Just Out Of Sight (Departure Records) van Edgehill Avenue duren samen zo ongeveer een half uur. De band uit Louisville, Kentucky, bouwt de nummers zorgvuldig op tot naar classic rock neigende proporties. Blood & Fire is door het bepalende toetsenspel en gastvocaliste Donna Mason niets minder dan een fraai stukje southern rock. Zanger en belangrijkste songschrijver Drew Perkins heeft een timbre als Gordon Downie van Tragically Hip. Die richting slaat Edgehill Avenue ook wel in. Paul Nevitt (orgel en meer…
De Californische zangeres Rita Hosking verraste ons in 2009 met het prachtige Come Sunrise, een heerlijke cd met oude Appelachiaanse folk en country die hier 5 sterren kreeg. Burn (Lucky Dice Music) heet nu de opvolger. En, nou, ik draai er maar niet omheen: zo goed als Come Sunrise vind ik ‘m niet. Zo, dat is er uit. Welnu, Burn is daarmee helemaal geen slechte plaat. Verre van dat, alleen de verrassing is er van af. Hier en daar klinkt het gebodene een beetje gewoontjes. Niet op Ballad For The Gulf Of Mexico, een meer…
De Italiaan Stiv Cantarelli verzorgde met zijn bands Satellite Inn en Gold Rust meer dan eens het voorprogramma van Amerikaanse collega’s in Europa. Dat betaalt zich nu uit in de steun van Richmond Fontaine dat Cantarelli begeleidt op diens solo-cd Innerstate (El Cortez/Bertus). Het in Portland, Oregon, en het Italiaanse Florence opgenomen album heeft ook nog eens een Nederlands tintje door de medewerking van Trush Morsink in wiens studio het eindresultaat tot stand kwam. Morsink is als gitariste en zangeres bovendien meer…
The High Country (El Cortez/Decor/Bertus) is de muzikale vertaling van een naargeestig verhaal van Willy Vlautin, bandleider van Richmond Fontaine en auteur. Een roman in de vorm van liedjes dus. Het is het verhaal van een automonteur en een magazijnbediende in een zaak voor auto-onderdelen en het speelt zich af in Oregon waar het geld verdiend wordt met het kappen en vervoeren van enorme boomstammen. Natuurlijk loopt het niet goed af tussen de twee. Gastvocaliste Deborah Kelly neemt de rol van meer…
Met zijn geweldige vocale uithalen vol vertwijfeling wist John Doe in het verleden de boel altijd flink op te stuwen, hetgeen zijn muziek een enorme intensiteit bezorgde. Op Keeper (Yep Roc/Munich) is van die overgave geen sprake. Voor het eerst namelijk leren we een Doe kennen die tot het besef is gekomen dat tevredenheid en geluk te prefereren zijn boven de treurnis waarover hij in het verleden vooral zong. John Doe is ouder en wijzer geworden. Keeper is daarmee ook een ander soort album. Niet een slecht album, natuurlijk meer…
Joe Ely werkte meer dan eens samen met Reckless Kelly, de band rond Willy en Cody Braun, en dan mag je toch wel iets verwachten. De in Idaho opgegroeide broers zijn al weer jaren actief vanuit Austin, Texas, en hebben daar hun naam wel gevestigd. Ze stonden ooit op Blue Highways, maar echt populair zijn ze in Nederland niet bepaald. Good Luck & True Love (No Big Deal Records/Munich) zal daarin geen verandering brengen. De knauwende zang van Willy Braun is te eentonig en de ritmesectie nogal lomp. Vooral drummer Jay Nazz mist meer…
Uitermate beschaafd blijft Donal Hinely altijd, zelfs als een liedje qua aanpak naar melodieuze punk neigt, zoals op Loudmouth het geval is. Want dan doet hij toch vooral denken aan een jonge Nick Lowe, ook toen al een gentleman. The Famous Rocket Cage (Scuffletown’Atom Records) is een bijzonder fraai album van de in Nashville neergestreken Texaan. Zijn heldere tenor geeft zijn ambachtelijke liedjes een natuurlijke sprankeling. Ritmisch uitdagend is zijn werk bovendien. Nooit helemaal country of folk en eigenlijk meer…
Bijna twee jaar geleden werd Dann Downes gedeeltelijk doof aan zijn rechteroor. Geen sinecure voor een singer-songwriter. Zeker niet voor Dann Downes, want New Wolf At The Door (Hear Boy Records) is een cd van een artiest met aandacht voor detail. Het heldere klankbeeld is tot in de puntjes verzorgd. De Canadees brengt moderne folk op By And By en op Emerald Train is hij in de weer op banjo en traporgel. Downes beroert ook nog de toetsen van een Hammond en heeft verder allerlei soorten gitaren tot zijn beschikking. Daarnaast meer…
Iain Matthew McDonald zit niet bij de pakken neer als hij in 1969 Fairport Convention uitgeschopt wordt. Verre van verbitterd kiest de dan 23-jarige Brit voor een solocarrière, zijn songschrijverstalenten beproevend op zijn solodebuut Matthews’ Southern Comfort en nota bene begeleid door zijn ex-collega’s van Fairport Convention. Hij vervolgt dit debuut met een tweetal groepsalbums met zijn begeleidingsband Southern Comfort, met wie hij bovendien een internationale hit scoort met Joni Mitchells ‘Woodstock’. Voorjaar 1970 meer…
Na Brighter Than Creation’s Dark in 2008 scheidden zich de wegen van Drive-By Truckers en hun label New West. Bij het nieuwe label ATO Records persten The Truckers er alweer twee geweldige platen uit, terwijl New West, oneerbiedig gezegd, met de kliekjes overbleef: live-cd/dvd Live From Austin TX en de rarities-plaat The Fine Print. New West gooit er nu een schepje bovenop met Ugly Buildings, Whores & Politicians, met de ironische subtitel Greatest Hits – 1998-2009. De benaming greatest hits is bij beluistering van deze verzamelaar meer…
