Van de Canadees Lee Mellor verscheen in 2007 een briljant debuut, maar Ghost Town Heart leverde hem weinig op. Dat was teleurstellend, bovendien kampte Mellor anderhalf jaar met chronische pijnen nadat er (waarschijnlijk) resten van verband op een zenuw drukten, nadat hij was geopereerd aan zijn been. Lose (eigen beheer) is het tweede wederom briljante album van Mellor. De Canadees besefte dat het belangrijker is om een plaat te maken waar hij wederom helemaal tevreden over zou zijn, dan toegeven aan meer…
Fountains Of Wayne hebben een gedegen reputatie van makers van intelligente, pure pop voor mensen van nu. Al vanaf het geweldige debuut in 1996 zijn Chris Collingwood en Adam Schlesinger een hecht team dat het ambacht van de liedjeskunst uitstekend verstaat. Sinds het debuut – en een optreden op Pinkpop in 1997 – hebben de New Yorkse Fountains Of Wayne slechts vier cd’s het licht doen zien – Sky Full Of Holes (Lojinx/Sonic Rendezvous) is hun vijfde. En het is opnieuw een pareltje, sterker nog: Sky Full Of Holes benadert het niveau van meer…
Gillen, krijsen, brullen, laat dat maar aan Barrence Whitfield over. Al sinds begin jaren tachtig schreeuwt de wildeman uit Boston de longen uit zijn lijf alsof hij Little Richard wil overtreffen. Op het nieuwe album Savage Kings (Munster/Sonic Rendezvous) zijn enkele oorspronkelijke leden van zijn band The Savages terug en dat is goed nieuws. Met gitarist Peter Greenberg en bassist Phil Lenker (beiden ex-Lyres) is het stelletje wilden weer een band die staat als een huis. En dat is nodig ook met die strot van Whitfield, want die gaat dwars meer…
Gezien: Steve Earle in Paradiso
Tekst en foto: Peter Hageman
Pauze in Paradiso. Na een klein uur houdt Steve Earle het even voor gezien. Eega Allison Moorer heeft net vanuit haar tenen ‘A change is gonna come’ voor hun zoon gezongen. Hij is beneden terwijl boven meer…
De pas 21-jarige Lydia Loveless zal zich goed thuis voelen bij de Bloodshot-familie waarin ze is opgenomen. Haar cowpunk past namelijk helemaal bij het label dat zichzelf graag etaleert als rebelse country. Want dat wil de kleine dondersteen ook wel zijn. En op Indestructible Machine (Bloodshot/Bertus) is ze het ook werkelijk. Loveless groeide op in Coshocton, Ohio, waar haar vader een café had waar countrybands optraden. De jonge Lydia zag echter meer in punk, totdat een vriendje haar wees op Hank III, de kleinzoon van Hank Williams. Zijn wilde meer…
Wallace Daniel Pennington is de personificatie van de countrysoul. In het begin van de jaren zestig staat Penn aan de wieg van de muziekstijl die evolueert uit soul, blues, country en rhythm & blues. Al in 1960 heeft de 17-jarige Penn als songschrijver – en Conway Twitty als uitvoerende – zijn eerste countryhit. Penn wordt sessiemuzikant en vindt in Spooner Oldham een gelijkgestemde ziel. Het duo schrijft bovendien hits voor Percy Sledge, Aretha Franklin en James Carr. Gevestigd in Memphis en werkend voor studiobaas Chips Moman schrijven meer…
Het uit Boston afkomstige Girls Guns and Glory is duidelijk gegroeid op het nieuwe album Sweet Nothings (Lonesome Day Records/Proper). De band rond de op een prettige manier als Chris Isaak zingende Ward Hayden slaagt er in om buiten de bekende stramienen te treden. Honky tonk en rockabilly vormen slechts op de achtergrond de basis voor deze band op de vierde cd. De befaamde Paul Q. Kolderie (Lemonheads, Buffalo Tom, Radiohead, Uncle Tupelo) tekende voor de produktie en hij deed dat samen met Adam meer…
Prachtige liedjes staan er op Across The Borderline: Lie To Me (Proper) van BettySoo and Doug Cox. Tien covers van achtereenvolgens Jeff Talmadge, Jane Siberry, Loudon Wainwright III, Butch Hancock, David Halley, Blaze Foley, Bob Carpenter, Doug Sahm, Betty Elders en Guy Clark komen langs. Bij het schitterende nummer Boxcars van Butch Hancock haak ik af en daarna laat mijn gevoel me definitief in de steek bij de rest van het album. De Texaanse van Koreaanse komaf BettySoo zingt heel mooi en zuiver meer…
Midnight In Gloryland (eigen beheer) is een album met rustgevende kwaliteiten, wat iets totaal anders is dan slaapverwekkende muziek. David Robert King is een singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Idaho die bijzonder positieve liedjes brengt. Dit is niet van dat overdreven blije gedoe of van die nietszeggende zand-tussen-de-tenen-deuntjes als een Jack Johnson, maar het is eerder overdenkend met dankbaarheid als eindconclusie. Titels als Kyrie en Heaven maken duidelijk dat hij religieuze thema’s niet schuwt, maar hij meer…
Zes jaar geleden zette Nathan Hamilton op Blue Highways de kleine zaal op z’n kop met een onstuimige rockshow. Toen dacht ik dat we daar nog veel van zouden horen (in ieder geval letterlijk). In 2007 bracht hij de cd Six Black Birds uit, een nogal stevig album dat mij persoonlijk niet erg kon boeien. En daarna verdween hij van de radar. Nu ik zijn nieuwste album, Beauty, Wit And Speed, beluister en zijn website lees, blijkt hij in 2008 nog een cd, Receive, te hebben uitgebracht die hier te lande niet is opgemerkt. Onterecht trouwens want meer…
