Aanvankelijk kan Country Funk zijn draai niet vinden; de bandleden reizen heen en weer tussen de thuisbasis van de Amerikaanse Oostkust en het beloofde land van de Westkust. Ook is de bezetting weinig stabiel, al zijn de vaste waarden het componistenduo Harold Paris (zang, piano, gitaar) en Adam Taylor (zang, leadgitaar), en dekt de naam maar een deel van de lading, want onvervalste countryrock. Dat blijkt wel uit het enige album dat Country Funk – aangevuld met bas, drums en pedal steel – eind 1969 opneemt in Hollywood, Californië. Het zelfgetitelde meer…
Gospelcowpunk, kenden we dat al? Reverend Horton Heat zegt u? Mwah, die kwam toch echt niet met een nummer als Lord, I Pray dat te vinden is op Two Foot Stomp (Lucky Buck Records) van The Von Ehrics. De Texanen zetten de vaart er direct in met Last Of The Working Slobs, een nummer met flink hakkende gitaren. Daar zetten ze dan een vloeiende gitaarsolo naast en dat maakt de boel interessant. Snel, sneller, snelst, zo crossen de mannen door de Verenigde Staten: All these 48 states have seen our Texas plates. Het kwartet uit meer…
Om te beginnen is dit een prettig geprijsde verzamelaar, die denk ik zijn geld volledig waard is. 40 Feat The Hot Tomato Anthology 1971-2011 (Proper/Klanderman Promotion) biedt namelijk een mooi overzicht van de vele live-opnamen van Little Feat. Verspreid over 3 cd’s zijn in de geinige boxje live-registraties verzameld die zowel de beginperiode (de jaren zeventig) als de latere periode (1988-2004) bestrijken. De aandacht gaat natuurlijk vooral uit naar de periode dat Lowell George de band aanvoerde – cd1 is daarom, meer…
De eerste cd van Vanish Valley was voor negentig procent een soloproject van Andrew McAllister. Op Get Good (Hard Bark) begon de in Los Angeles gevestigde musicus/filmmaker samen te werken met drummer Daniel Goldblatt, waarna een echte band werd geformeerd. De psychedelische en relaxte countryrock is nog spannender dan op het debuut. McAllister speelt net als op de voorganger vele instrumenten, maar het is goed te horen dat hij nu de leider is van een band. Get Good begint met Hazy Hills en die mistige heuvels meer…
Een nieuwe cd van Michael Fracasso. Liefhebbers weten dan genoeg. Kopen en genieten van het vakmanschap van de tegenwoordig in Texas wonende singer-songwriter. Ze hebben ook dit keer gelijk. Saint Monday (Lucky Dice) staat weer bol van de mooie liedjes. Je moet wel tegen de ietwat nasale stem van Fracasso kunnen, maar als dat geen probleem is valt er weer veel te genieten. Ik noem als persoonlijke favorieten: het bluesy Elizabeth Lee, dat klinkt als een oud bewerkt werkmanslied en handelt over meer…
Over Plays More Blues, Ballads & Favorites (Proper/Rough Trade) van Jimmie Vaughan kunnen we heel kort zijn. Want bijna alles wat we er over zouden kunnen melden, hebben we destijds al opgeschreven in de recensie van Plays Blues, Ballads & Favorites. Deze nieuwe collectie covers is al net zo goed. Met als extra attractie Lou Ann Barton die zingt op enkele nummers. Toch nog wat toevoegingen dan ten opzichte van het eerste stukje. Vaughan heeft T-Bone Walker en de jonge Johnny ‘Guitar’ Watson in zijn vingers. Geweldige complimenten, toch meer…
Zelfs als je van mening bent dat conceptalbums eigenlijk in strijd zijn met het wezen van rock-’n-roll, kun je je zo af en toe toch behoorlijk laten meevoeren door zo’n ambitieus project. Dat gebeurde bij The Letters Of Dr. Kurt Gödel (eigen beheer) van Levi Weaver. Kurt Gödel (1906-1978) was een Oostenrijks-Amerikaans wiskundige die wordt beschouwd als een van de belangrijkste logici door zijn invloed op het wetenschappelijke en filosofische denken. In zijn teksten behandelt Weaver de menselijke zoektocht naar zingeving meer…
De jonge Engelse band Scoundrels maakte een vliegende start dankzij de bemoeienis van enkele grote namen, toch heeft hun debuut Scoundrels (Blue Horizon/Rough Trade) nog niet al teveel teweeg gebracht. Best jammer, want na meerdere draaibeurten blijven de nummers lekker haken. En als je aan de belangrijkste voorwaarde van een goed liedje weet te voldoen, dan heb je toch wel recht op wat aandacht. Ook al hebben deze jongens hun sound niet helemaal zelf uitgevonden, met behulp van anderen zijn ze er wel meer…
Een oude, wat zonderlinge man sprak Patrice Webb tien jaar geleden aan in de tram en liet haar ongevraagd weten dat ze er hoogst ongelukkig uitzag. Enkele dagen later besloot ze zo maar uit het niets een gitaar te kopen, terwijl de vijftiger sinds haar studententijd geen instrument meer in handen had gehad. En nu ligt er zomaar het album Photographs (eigen beheer) met daarop elf eigen liedjes. De Californische beschikt over een heldere stem en er is werkelijk niets gekunstelds aan haar volstrekt natuurlijke voordracht. Webb beweegt meer…
Ha! Mijn plaat van het jaar. Ik kan er niet omheen, want Buffalo Killers 3 (Alive Records) combineert op jaloersmakende wijze geliefde genres als countryrock, classic rock en powerpop. Ik noem wat namen die mij te binnen schieten bij het extatisch beluisteren van deze geniale retrorock-plaat: Neil Young, James Gang, Big Star. Wat hebben deze boys uit Cincinatti, Ohio een fantastische sound gecreëerd – en daarmee een enorme stap vooruit gezet ten opzichte van hun eerdere (2) platen. Buffalo Killers is een trio langharige, overwegend baardige knapen meer…
