Zijn het Jozef en Maria die onderweg zijn naar Bethlehem? Nee, want waarom zou de man op de hoestekening van White Hat (Saddle Creek/Munich) dan een cowboyhoed dragen? Chris Senseney en Stefanie Drootin-Senseney vormen samen Big Harp. Ze ontmoetten elkaar drie jaar geleden op een podium, trouwden en reizen nu rond met twee kinderen. Hij komt uit een klein dorpje in de Amerikaanse staat Nebraska en zij uit de metropool Los Angeles. White Hat is het derde resultaat van hun vruchtbare samenzijn. Geen Jozef en Maria, maar wel meer…

The River Stays The Same is een fraai meanderende song door het landschap van rootsmuziek. Mark W. Lennon opent er zijn debuutalbum Home Of The Wheel (Vagabonds Tune Records) mee. De hoofdrol in het nummer is voor de viool van Scarlet Rivera, voor eeuwig verbonden met de prachtplaat Desire van Bob Dylan. Lennon komt uit North Carolina en woont tegenwoordig in Los Angeles. Daar in Californië kwam dit album tot stand met Marvin Etzioni aan de knoppen. Het voormalige lid van Lone Justice maakte meer…

Als je ooit het verzoek krijgt om een lekker plaatje op te zetten, kun je A Hundred White Lies van Shane Dwight zo in de cd-lade leggen. Dit is namelijk het archetype van een lekker plaatje. Denk als referentiekader aan JJ Grey & Mofro, Delbert McClinton en Patrick Sweany. Americana met soul, blues en country als vertrekpunt. Dwight heeft daarbij nog eens een stem om u tegen te zeggen. De plaat opent met Call Me, een loom swingende soulschuiver met een belangrijke bijrol voor Bekka Bramlett die (ook op de rest van plaat) Merry Clayton-achtige meer…

Het kraakje is terug in de stem van Bonnie Prince Billy op Wolfroy Goes To Town (Domino/Munich). Dat is een constatering zonder waardeoordeel. De stem van Will Oldham is aardser in vergelijking met de verfijnde zang van Lie Down In The Light. Een ander verschil met de voorgaande albums is dat niet zo groots wordt uitgepakt; de instrumentatie is veel spaarzamer. Overwegend rustig dus, maar niet zonder spanning, want we hebben hier wel degelijk te maken met een nieuw meesterwerk van de grootse kunstenaar meer…

De term stringband is goed gekozen door het uit Boston afkomstige Joy Kills Sorrow. Met die omschrijving kun je namelijk diverse kanten op en dat is precies de bedoeling van de vijf ambitieuze musici. Met klassieke kamermuziek hebben ze net zoveel als met bluegrass. Misschien wel meer zelfs, want This Unknown Science (Signature Sounds/Munich) past toch echt beter bij rood fluwelen theaterstoeltjes dan krukjes op een houten veranda. Joy Kills Sorrow zoekt graag naar zijweggetjes, vormgegeven door snarengepluk op de vierkante meer…

Er staat gelukkig geen kerstmuziek op The Tempers Christmas Show (eigen beheer). Dit is namelijk gewoon de weergave van een concert op 18 december 2010: The Tempers Live At The Madison Theater In Beautiful Downtown Covington, Kentucky. Nou ja, er staat bijna geen kerstmuziek op. Tijdens die kerstshow werd met het door Leiber & Stoller geschreven swingende Santa Claus Is Back In Town wel degelijk een toepasselijk liedje gebracht, maar de rest van de nummers is pubrock waarmee The Tempers het hele jaar een welkome gast zijn op meer…

Liefst drie cd’s verschenen er in 2011 van de veelzijdige singer-songwriter Tyler Fortier uit Eugene, Oregon. Een waar kunststukje, temeer daar de albums elk een eigen sfeer hebben. Bovendien schreef de Amerikaan alle nummers zelf.

Voor het in februari verschenen …And They Rode Like Wildfire Snaking Through The Hills ‘Neath The Scarlet Sun (eigen beheer) liet Fortier zich inspireren door het Wilde Westen van de negentiende eeuw. De nummers zijn zowel fictief als gebaseerd op waargebeurde verhalen. Het kale geluid van de lo-fi setting levert vergelijkingen op met Butch Hancock en Bruce Springsteen (Nebraska). Dead Man’s Hand is een sterke opener met piano, akoestische gitaar en mondharmonica. Op Retribution Ain’t Murder komt daar ook wat orgel en piano bij. Het ontbreekt absoluut niet aan dynamiek op dit toch karig vormgegeven album. Op How’d They Know valt ook de vergelijking op met de murder ballads van Bob Frank & John Murry. De fraaie samenzang met enkele gasten op Ride, Ride, Ride is bijna als Fleet Foxes of Manassas. The Ballad Of Travelin’ Pat Johnston valt op door hoge, bijna psychedelisch aandoende zang en op The Ol’ Corral zingt Fortier als Bonnie ‘Prince’ Billy. Topplaat! Verkrijgbaar bij CD Baby.

In april verscheen Fear Of The Unknown (eigen beheer) dat in alle meer…

Niet iedereen zal enthousiast zijn over Dark Songs Written On Black Guitars (Jersey Cowboyz Records) van Kevin John Allen. Maar een mooie cd-titel is het in ieder geval wel. Toch? De op nogal late leeftijd debuterende singer-songwriter uit New Jersey is een praatzinger en daar moet je van houden. Het werk van Allen neigt bovendien nogal naar het melodramatische. In die zin is er een gelijkenis met de platen van Scott Walker. Angry Song heeft zelfs de sfeer van een grootse productie van Shangri-Las. Vooral door het meer…

John Mitchell & Sofie Jonsson kwamen elkaar tegen op een rootsfestival in Schotland. De Zweedse Sofie verloor haar interesse in The Cure, Pixies en Dinosaur Jr. nadat ze The Pogues had ontdekt. Dat was pas echte muziek. Ze kocht goedkope fluitjes en spoedig ook een viool. Tijdens haar studie in Schotland raakte ze nog meer besmet met het virus, waarna de ontmoeting met John voor een stroomversnelling zorgde. Op Western Highways (eigen beheer) voegt het duo ook wat country toe aan de Keltische klanken die de basis vormen van meer…