1. Robert Ellis – Photographs
De eerste helft is intelligente countryfolk in de stijl van Paul Siebel. Daarna klinkt trage countryrock met de ziel van Gram Parsons. Om te huilen zo mooi.

2. Dawes – Nothing Is Wrong
Zou op alle classic rock radiostations te beluisteren moeten zijn. Prachtige samenzang, gloedvol toetsenspel, soepele gitaarlijnen en fraaie melodieën, zo klonken de jaren zeventig!

3. Tom Russell – Mesabi
Het titelnummer gaat over Howlin’ Wolf, Buddy Holly, Ritchie Valens en op dit ambitieuze album vol dwarsverbanden komen nog veel meer beroemdheden langs.

4. Jimbo Mathus – Confederate Buddha
Mathus zingt liedjes over de Gulfcoast die thuishoren in juke joints en honky tonks. Van een zwabberende steel naar wankele soulkoortjes, dit is allemaal even mooi.

5. Fleet Foxes – Helplessness Blues
Voortreffelijke samenzang, uitstekende composities. Onmogelijk om hier niet van te houden als je destijds weg was van Crosby, Still, Nash & Young of The Beach Boys.

6. Chelsea Crowell – Crystal City
Kleindochter van Johnny Cash. Dochter van Rodney Crowell en Rosanne Cash. Binnenkort een recensie op deze site van dit voortreffelijke album. Vijf sterren!

7. Nick Lowe – The Old Magic
Als zestiger maakt hij geen pure pop for now people meer, maar als liedjesschrijver is hij nog altijd nauwelijks te overtreffen. En als vertolker van liefdesverdriet evenmin.

8. Shelby Lynne – Revelation Road
De liedjes, instrumenten, zang en produktie, het is allemaal het werk van Shelby Lynne. Prachtige persoonlijke plaat van een ongekend sterke vrouw op haar eigen label.

9. Joanne Mackall – Wanderlust
Met haar schorre stem zingt de lesbische Joanne Mackell over begeere en teleurstelling en dat zijn toch wel de ultieme thema’s van countrysoul.

10. Cary Ann Hearst – Lions & Lambs
De stem, de teksten, de muziek, het is allemaal even geweldig. Lekker brutale altcountry met sporen in zowel authentieke country als punk.

11. Nathan Bell – Black Crow Blue (An American Album)
Op dit kale album behandelt Bell wat er zoal mis is met Amerika. De kritische en intelligente teksten komen vanuit het diepste van zijn ziel. Zet maar naast de cd’s van Sam Baker.

12. Huke Green – Rustic Poet
Green zingt met grommende stem over mislukte levens. Uit de treurige taferelen valt juist op te maken dat hij net als Sam Baker toch vooral een zachte kant heeft.

13. Lee Mellor – Lose
Trots zijn op jezelf ondanks alles, dat is het grote thema van de tien liedjes. Tweede geweldige album vol afwisseling van deze Canadees.

14. Geva Alon – Get Closer
Israëlische singer-songwriter valt in de categorie americana, maar zijn muziek kent evenveel Britse invloeden. Stem met groot bereik en schitterend gitaarwerk.

15. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter – Marble Son
Meeslepende psychedelische rock waarbij gitarist Phil Wandscher zeker zo’n grote rol speelt als de lispelende Sykes. Een hallucinerende trip.

1. Darylectones: Hope Like A Bright Shining Face Prachtige Canadese woestijnfolk met jazzy ondertonen. Duo schittert op hun 5de cd en maakt 13 schitterende liedjes waar Tom Waits jaloers op kan zijn.

2. Michael Dean Damron: Plea of a Ghost
ICLASITH-voorman maakt met dit Plea Of A Ghost zijn beste solowerk. Alleen The Day Brian Piccolo Died is al de uitgave en moeite van de aanschaf waard.

3. Glossary: Long Live All Of Us
Stevige alt.country die door toevoeging van blazers toch poppy klinkt. Slaagt waar Lucero met 1372 Overton Park dat niet deed (maar die slaan in 2012 terug).

4. Nicki Bluhm: Driftwood
Heerlijke, bijna klassieke, countryplaat met randjes rock en soul. Gemaakt met (vocale) hulp van echtgenoot Tim, voorman van The Mother Hips. Vorig jaar Karen Elson, dit jaar Nicki Bluhm

5. Josh Small: Juke
In Nederland alleen besproken door Punx.nl, maar Juke is schitterende countryfolkplaat met verrassende muzikale toevoegingen gemaakt door -inderdaad- voormalige punker.

6. Chris Bathgate: Salt Year
In Nederland niet bekend, maar Bathgate is onmiskenbaar singer-songwritertalent dat na het weergaloze A Cork Tale Wake opnieuw schittert met dit Salt Year.

7. Richard Buckner: Our Blood
De comebackplaat van 2011. Het duurde 5 jaar, maar als je dan zo terugkomt, dan was het het wachten waard. Erg mooi door o.m. de toevoeging van orgel en electronica.

8. Gillian Welch: The Harrow and The Harvest Plaat ontbreekt in bijna geen enkel eindejaarslijstje en dat is m.i. terecht. Ook een fantastische comebackplaat die het wachten waard was.

9. Dolorean: The Unfazed
Was ‘m bijna vergeten omdat hij al rond de jaarwisseling 10/11 verscheen, maar mag hier niet ontbreken. Geweldige rustieke altcountry. Optredens dit jaar van Al James solo waren ook mooi.

10. Whiskey Myers: Firewater
Zo klinkt southernrock dus tegenwoordig. Als ik bassist was zou ik graag in deze band spelen. Onverstoorbaar doorgaan terwijl de gitaristen zich uit de naad werken.

11. Deep Dark Woods: The Place I Left Behind
Vorig plaatwerk van deze Canadezen was geweldig, maar deze nieuwe cd werd, vreemd genoeg, nauwelijks opgemerkt. Doet echter niet onder voor voorgangers.

12. the Decemberists: The King Is Dead (& Long Live The King)
De band rond Colin Meloy keert terug op altcountrygrond en dat wordt hogelijk gewaardeerd. Vergeet ook niet recente EP Long Live The King met liedjes uit de The King Is Dead-sessies.

13. Wilco: The Whole Love
Eerste plaat op eigen label. Band voelt geen druk meer van platenbaas en dat werkt klaarblijkelijk louterend. Experimenteel en traditioneel. Kortom, The Whole Love.

14. Deadman: Live At the Saxon Club
Eindelijk weer eens een liveplaat die de moeite waard is. Deadman laat de tijden van The Band weer herleven. In mijn optiek net ietsje beter dan de later dit jaar verschenen studioplaat.

15.  Jeffrey Foucault: Horse Latitudes
Lekkere ruimtelijk klinkende plaat van liedjessmid die zijn stem prachtig laat harmoniëren met die van Kris Delhorst. Erg mooie pedalsteel ook van Eric Heywood.

1. Robyn Ludwick – Out Of These Blues

Robyn Ludwick groeide op in de honky tonks van Texas en schrijft liedjes over de tijd dat ze als klein kind gehurkt tussen de geparkeerde auto’s zat te plassen. Ze kan niet alleen prachtig schrijven, haar countryfolk is onontkoombaar door die stem van haar. Met een lichte bibber.

2. Elizabeth Cook – Welder

Elizabeth Cook schetst in onverbloemde taal een raak portret van Amerika. Met die lekker scherpe stem van haar zingt ze over vriendjes die trippen op lsd, terwijl ze zelf high is van de dieseldampen. Manlief Tim Carroll zorgt voor vuig gitaarwerk.

3. Carly Jamison – Everything Happens For A Reason

De vlijmscherpe songs van Carly Jamison zijn brutaal zoals we het in de altcountry niet al te vaak aantreffen. En haar sexy stem is vijftig procent Marshall Chapman en vijftig procent Cherry Vanilla.

4. Dan Baker – Sad Song Junkie

Vorig jaar verraste Dan Baker met het uitstekende debuut Outskirts Of Town, dit Sad Song Junkie is nog beter. Dat heeft alles te maken met de fantastische arrangementen waarin steeds andere instrumenten een bepalende rol opeisen.

5. The Duke & The King – Long Live The Duke & The King

In de dampende funky countrysoul hoor je van alles terug. Een lijntje Lou Reed, wat Hot Chocolate en nog veel meer van de betere hitparadepop uit de jaren zeventig. Van glam tot psychedelica.

6. Lucas Dawson – Another Way To Say Goodbye

Een Australiër volgt zijn vriendin naar Zweden, maar daar bekoelt de liefde al snel. Een mislukte relatie leverde wel een geweldig album op. De gitarist tovert ijskoude kristallen uit zijn gitaar die scherp afsteken bij de gedempte zangstem van Dawson.

7. Kirk Van Praag – Town Crier

Kirk van Praag zingt met een gebarsten stem en hij doet lang niet alles perfect, maar dat maakt dit hoogst originele album juist zo memorabel. Met de overgave van Van Morrison zingt Van Praag soms mooi als een jazzman om de melodie heen.

8. Jack Wilson – Jack Wilson

Organische countryrock die het best valt te situeren in uitgestrekfe wouden. Met zijn licht klaaglijke stem trekt hij een spoor waarlangs een treurige viool of pedal steel hem volgen.

9. J.R. Shore – Talkin’ On A Bus

Over elk nummer van deze fenomenale plaat van de Canadees J.R. Shore valt een heel hoofdstuk te schrijven. Muzikaal beweegt hij zich als een onaangepaste praatzingende outlaw van funky Feat en Stones via New Orleans naar Los Angeles en weer terug.

10. Maxim Ludwig & the Santa Fe Seven – Maxim Ludwig & the Santa Fe Seven

Twintiger uit Californië debuteert met een album waarop hij als net als Deer Tick rootsrock met een lekker zwalkende jaren zeventigsound brengt. Vooral fans van Big Star kunnen niet om deze plaat heen.

En als bonus nog vijf. Hadden er nog meer kunnen zijn.

11. Bravo Johnson – Come Taste The Sun

Het is vooral knap hoe Bravo Johnson met allerlei niet al te duidelijk omlijnde stijlcitaten de volle glorie van de jaren zeventig terugbrengt met wel degelijk zeer oorspronkelijke muziek. Lyrisch en toch behoorlijk ingehouden.

12. American Aquarium – Small Town Hymns

Dolende zielen en gevaarlijke vrouwen bevolken de teksten van BJ Barham. De fraaie zinnen op Small Town Hymns stromen als een rivier door kleine dorpen. Dit behoort tot de eredivisie van de altcountry.

13. Rita Hosking – Come Sunrise

Niet een zoetgevooisd vogeltje, deze Rita Hosking, daarvoor heeft ze teveel bibber in haar stem. Denk eerder aan een kraai. Of een specht. Hosking straalt kracht uit. Alsof ze met haar snavel door de bast tikt.

14. Kings Go Forth – The Outsiders Are Back

Een uiterst opwindende soulplaat die klinkt alsof Curtis Mayfield de boel nog eens onder stroom zet. Het prachtige artwork is van Mingering Mike. Zijn tekeningen van niet bestaande platen zijn verzameld in het boek Mingering Mike – The Amazing Career Of An Imaginary Soul Superstar.

15. Deer Tick – The Black Dirt Sessions

Van de inderdaad van een ‘koortje’ voorziene opener Choir Of Angels gaat het via pianoballaden en gitaargeweld naar de hartverscheurende afsluiter Christ Jesus. Muziek die er toe doet.

1. Deer Tick – The Black Dirt Sessions

Born On Flag Day was ook al geweldig, maar wat mij betreft is The Black Dirt Sessions nog beter, want een meer allround-album. Donkerder ook, veel donkerder. Prachtige, soms hartverscheurende liedjes, mooie koortjes, elektrische piano en ruim voldoende Replacements-swagger. Verslavend album vol schitterende songs, ontlokt aan de getormenteerde ziel van Joseph McCauley III.

2. Hans Chew – Tennessee And Other Songs

Fabuleus barrelhouse-pianist die sfeer terugbrengt van de vroege jaren zeventig. Dat betekent bijvoorbeeld de countrymuziek van The Band of de soulvolle, zuidelijke countryrock van los-vastgezelschappen als Delaney & Bonnie of Mad Dogs & Englishmen. Voortreffelijk gespeeld en lekker los neergezet door deze onbekende Chew. Schitterende plaat. O ja, niet verkrijgbaar op cd, wel op vinyl en met prachtige klaphoes.

3. Phosphorescent – Here’s To Taking It Easy

Magistraal album dat gekenmerkt wordt door zelfbespiegelende en bittere teksten en een muzikaal decor dat het beste verenigt van Oldham, Bright Eyes en Jason Molina aan de ene kant, en van Neil Young en ja, The Rolling Stones ten tijde van Sticky Fingers aan de andere kant. Noem het classic alt.country. Here’s To Taking It Easy is het klassieke album wat Matthew Houck altijd al in zich had.

4. John Grant – Queen Of Denmark

Puur walhalla voor liefhebbers van orkestrale pop met een voorkeur voor de seventies. De nadruk ligt op barokke pop met grootse arrangementen en kleurrijke details zoals de fantastische moogsolo’s in de even prachtige songs. Grant wordt sterk begeleid door Midlake en een clubje aangerukte strijkers. De vele, vele hoogtepunten maken van Queen Of Denmark een briljant popalbum.

5. Dylan Leblanc – Paupers Field

20-jarige nieuwe held met een oude ziel. Debuut Paupers Field is echt een plaat uit de Deep South, een plaat die een ouderwetse sfeer ademt van Southern countrysoul en singer-songwriters uit de jaren zeventig. Niet toevallig opgenomen met oude rotten in Muscle Shoals. Alabama. Een voortreffelijk americana-album van een groot talent.

6. John Mellencamp – No Better Than This

Schitterend album in grofkorrelig mono. Fascinerende elektrische deltablues en rauwe, maar onderkoelde rockabilly, vastgenageld door T Bone Burnett. Mellencamp is op No Better Than This zowel respectabel boerenkinkels als onverwacht briljant.

7. Whispering Pines – Whispering Pines

Dreigde buiten de boot te vallen, want verscheen op de drempel van het nieuwe jaar. Het zelfgetitelde album van de Whispering Pines is daar veel te goed voor. Denk aan de Muscle Shoals-sound van Lynyrd Skynyrd, de swamprock van CCR en Tony Joe White, de dubbele gitaarsound van The Outlaws en vooral en in het bijzonder het elektrische bottleneckgeluid van Duane Allman.

8. Ian Fitzgerald – Empty Like The Lion Den

Liedjes die je van achteren besluipen en dan bij de keel grijpen, om nooit meer los te laten. De singer-songwriter in optima forma. Empty Like The Lion Den herinnert inderdaad sterk aan het beste van T Bone Burnett en Joe Henry. Koesteren dus deze man.

9. Smoke Fairies – Through Low Light And Trees

Fantastische jonge meiden die slepende countryblues, gothic folk en Fairport Convention-folkrock versmelten tot een prachtig geheel, gebaseerd op afwisselend duistere en engelachtige samenzang, en scheurende slide- en reverbgitaren. Elf meeslepende country noir-songs, opgetuigd zoals gezegd door bluesy elektrische gitaren en de diep ontroerende samenzang van de dames Blamire en Davies.

10. Tame Impala – Innerspeaker

Vreemde eend in de bijt. Piepjonge gasten uit Australië. Schitterende psychedelische debuutplaat met dromerige zang, zwevende melodieën en geestverruimend gitaarspel. Heavy rock? Beslist.

1 Christian Kjellvander – The Rough And Rynge
Soort van comeback-plaat waarmee Kjellvander de rollen omdraait. Richard Buckner (wie kent hem nog) is nu de Amerikaanse Kjellvander. Zeer fijne plaat na een aantal mindere voorgangers.

2 Damien Jurado: Saint Bartlett
Groots, meeslepend, majestueus. De definitieve Damien Juradoplaat, zou ik zeggen. Het was sowieso een mooi Juradojaar met een fantastisch optreden op Take Root.

3 Beans & Fatback: idem
Van Nederlandse bodem komt deze heerlijke mix van country en soul. Mogen we dit countrysoul noemen. Ja, dat mag. Met recepten!

4 Great Lakes: Ways of Escape
Uit Athens, Georgia komt dit gezelschap. Voorheen psychedelisch, maar nu glorieuze folk met indierandjes.

5 Dylan Leblanc: Paupers Field
Uit het niets was hij daar opeens, deze Dylan Leblanc. Heel jong nog, maar met een verrassend volwassen geluid.

6 Karen Elson: The Ghost Who Walks
Model uit New York maakt een door Jack White geproduceerd debuut en klinkt geweldig. Klinkt beetje traditioneel en intrigeert daardoor.

7 American Graveyard: Hallelujaland
Weer zo’n verrassing dit American Graveyard: soepele altcountry. Alle liedjes zijn raak op Hallelujahland.

8 Unbunny: Moon Food
Vic Chesnutt is dood, Mark Linkous (Sparklehorse) is dood, maar gelukkig hebben we Jarid Del Deo nog met zijn project Unbunny. U weet nu in welke hoek u het moet zoeken. Mooi melancholiek.

9 Tim Knol: Idem
Je zou bijna vergeten dat het debuut van Tim Knol pas dit jaar uitkwam, zo’n naam heeft hij inmiddels gemaakt in de Nederlandse mediawereld. Goh, tweede Excelsiorplaat in mijn top-10

10 I Can Lick Any Sonofabitch In The House: Sounds of Dying
De bijna sluipende comeback van dit heftige gezelschap uit Portland. Plaat bevat voornamelijk covers van de soloplaten van voorman Michael Dean Damron

Dit is mijn lijstje zoals het elders op internet is te vinden. Vijf albums vallen niet helemaal (of helemaal niet) in de categorie altcountry; dit zijn de (prima) vervangers: 

2. Steve Earle – Townes
4. Slaid Cleaves – Everything you love will be taken away …
6. Romi Mayes – Achin in yer bones
8. Dan Auerbach – Keep it hid
10. Alela Diane – To be still

1. Jimbo Mathus – Jimmy The Kid
2. Israel Nash Gripka – New York Town
3. Jerry Leger – You Me And The Horse
4. Corin Raymond – There Willl Always Be A Small Time
5. Sean Rowe – Magic
6. Sam Baker – Cotton
7. Dan Baker – Outskirts Of Town
8. Jim Keaveny – Music Man
9. Tom Russell – Blood And Candle Smoke
10. Bart de Win – The Simple Life

Top 10 Wiebren Rijkeboer

1. Bill Callahan – I Wish We Were An Eagle
2. Dan Auerbach – Keep It Hid
3. Dawes – North Hills
4. Grizzly Bear – Veckatimest
5. Patrick Watson – Wooden Arms
6. Sumner Brothers – Sumner Brothers
7. Wilco – Wilco The Album
8. Richmond Fontaine – We Used To Think The Freeway Sounded Like A River
9. Okieson – Cupboard Full Of Things
10. Espers – III

Lees verder waarom we deze platen kozen.

1. Jimbo Mathus levert met Jimmy The Kid een ongekend rauwe alternatieve countryplaat af die zijn weerga nauwelijks kent. Een plaat vol ongepolijste soul en daarmee slechts te vergelijken met Texas Rock For Country Rollers van Sir Doug & The Texas Tornados, en dat is na Honky Tonk Masquerade van Joe Ely toevallig wel de op-een-na-mooiste plaat ooit gemaakt

1. Aanvankelijk claustrofobische troubadour laat steeds meer licht toe in zijn werk. Bill Callahan volgt op I Wish We Were An Eagle een natuurlijk pad in de uitvoering van zijn romantische, weemoedige liedjes, welke de grens van perfectie bereiken doordat de arrangementen zijn verrijkt met magische, bloedrood getinte strijkers. Hoewel nergens grotesk, is I Wish We Were An Eagle een barok lofi-meesterwerk,

2. Op New York Town laat Israel Nash Gripka heden en verleden samenkomen. Waarmee hij de toekomst van het genre altcountry veilig lijkt te stellen. Zo goed is hij wel. Voor wat betreft het heden: Gripka doet als songschrijver niet onder voor Ryan Adams. En wat betreft het verleden: de expressieve stem van de debutant lijkt soms erg op de machtige strot van John Fogerty.

2. Verrassend solodebuut van de helft van The Black Keys. Dampende mix van soul, blues, garagerock en country. Mooie liedjes afgewisseld met beschaafde gitaarrock in een ouderwetse productie, die gelijk de retrohoes, liefhebbers van sixties rock-‘n-roll zal aanspreken. Dan Auerbach overklast zijn eigen Black Keys royaal.

3. Me And The Horse van Jerry Leger maakt een verpletterende indruk. Het wekt de indruk alsof dit een nooit uitgebracht album is van T-Bone Burnett. De sfeer benadert vooral diens titelloze plaat uit 1985. Maar van deze suggestie kan helemaal geen sprake zijn. Kijk maar eens naar dat jonge koppie op het fraai uitgevoerde kartonnen klaphoesje.

3. Jonge gasten afkomstig uit de heuvels ten noorden van Laurel Canyon, die met een nagenoeg perfect Westcoast countryrockalbum debuteren. Zongebleekte melancholie met een ferme knipoog naar Neil Young, CS&N, Jackson Browne en The Eagles. Ouderwetse SoCal-countryrock in prachtig hedendaags jasje.

4. Alles aan There Will Always Be A Small Time van de Canadees Corin Raymond is eerlijk, positief en uitmuntend. De stem van Raymond is te situeren tussen Paul Siebel en John Prine. Bovenal blijft alles een organische indruk maken. Alsof het in de keuken opgenomen is. Een sfeer die je met weemoed terug doet verlangen aan de tijd van het kleine huis op de prairie. Werkelijk.

4. Prachtige plaat volgestouwd met gestapelde, feeërieke vocalen en sprookjesachtige, op engelenvleugels wegwiekende liedjes. Op fascinerende wijze scheert Grizzly Bear langs aanstekelijke pop en ademt met zijn reverb-gitaren, elektronische effecten, zweverige harmoniezang en akoestische schoonheid pure neo-psychedelica. Een groots album.

5. Pure magie vanaf de eerste tonen. Sean Rowe heeft een stem waarmee hij in de lente de bladeren van de takken zingt. Diep, donker. De bezoeken die Rowe in zijn songs op Magic brengt aan de donkere krochten van de ziel, lopen nergens uit op capitulatie. Rowe komt over als een sterke persoonlijkheid.

5. Betoverend en leunend op avantgarde-pop, symfonische rock en orkestraal aangeklede singer-songwritersliedjes, is dit Wooden Arms van Patrick Watson van een onweerstaanbare pracht. Mooie rollende Hammonds, stekelige gitaarmotiefjes en Watsons warme vibrato tillen de geweldige liedjes naar een nog hoger plan. Beeldend en filmisch; een meesterlijke soundtrack.

6. Vergeving is het thema van Cotton, na Mercy (2004) en Pretty World (2007) de derde briljante cd op rij van de Texaan Sam Baker. Het is een groots thema, dat snel tot moralisme zou kunnen leiden. Daarvan is echter geen sprake op Cotton, waarop Baker zoals we inmiddels van hem gewend zijn kleine vertellingen voor ons in petto heeft.

6. Tweede plaat van Canadese broers is een juweeltje van gothic folk, rustige reverb-gitaren, staande bas, simpele drums en fascinerende songs. Brian en Bob toveren een bloedspannend decor tevoorschijn, opgetrokken uit duistere teksten, Johnny Cash-zang en depressie-folk. The Sumner Brothers vertolken met ziel en zaligheid de ware altcountry.

7. Zet dit album maar naast de cd’s van Sam Baker. Outskirts Of Town is een geweldig debuut. Net als Sam schrijft de uit Boston afkomstige Dan, geen familie overigens, prachtige verhalende songs. Verhalen waarin de woorden maar blijven komen, voortgedreven door orgelspel. Een heerlijk zeurderige zangstijl en humor heeft hij ook.

7. Het overgrote deel van dit zevende Wilco-album alweer bestaat uit prachtige midtempo-rocksongs vol melancholica en is opgebouwd uit subtiele ritmes, piano, pedal steel, mellotron, moog en de elastieken George Harrison-slidegitaar. Een der beste rockbands van het huidige tijdsgewricht heeft opnieuw en voor de zoveelste keer een uitstekende cd afgeleverd.

8. Jim Keaveny verlaat North Dakota om anderhalf jaar liftend en als hobo op goederentreinen door Amerika te zwerven. Dat is al vaker een goede leerschool gebleken voor singer-songwriters. Music Man is zijn vierde cd. De met een fraaie hese stem zingende Keaveny moet het niet hebben van technische vaardigheden. Verre van magistraal, wel simpelweg magisch.

8. Willy Vlautin van Richmond Fontaine vertelt in een deadpan-stijl kleine verhaaltjes over sukkels, verliezers en degenen die onze roofdier-maatschappij niet aankunnen. Sober en terughoudend begeleid door zijn kompanen is het samengaan van de eenvoudige narratieve stijl en de heerlijke jengelende alt.country puur meeslepend en tranentrekkend. Fakkeldragers van de americana.

9. Op Blood And Candle Smoke werkt Tom Russell samen met Calexico en het resultaat is groots. De krachtige korte verhalen met veel oog voor detail worden door Joey Burns en John Convertino voorzien van precies de juiste sfeer. Geen woord ontsnapt aan de aandacht door de dwingende voordracht van die donkere stem.

9. Het americana-idioom strekt zich op Cupboard Full Of Things van Okieson uit tot zwartbonte koeien in een groen landschap, dijkjes in een rivierenland en ompolderd laagland. Dit sterke beeld dringt zich onontkoombaar op. De Gelderse zanger/gitarist Sebastian van Bijlevelt jaagt zijn droom na in elf ongehoord mooie songs.

10. The Simple Life van de Brabander Bart de Win is tot in alle finesses simpelweg af. De Win beperkt zich niet tot de bekende kaders. Dat heeft wellicht alles te maken met zijn achtergrond als jazzvocalist. Zelden slaagt een artiest er in om zo schijnbaar vanzelfsprekend de beheersing van de jazz te vertalen naar rootsy materiaal. The Simple Life ontstijgt alle genres.

10. Nu.folk van Espers schurkt op dit geweldige derde album dicht aan tegen de folkrock van Fairport Convention en de acidrock van Jefferson Airplane. Wat Espers III anders maakt dan de voorgangers is dat de composities sterker zijn en de groep de vaagheid voorbij lijkt. Prachtige, betoverende songs met mellotron en glasachtig, psychedelisch gitaarwerk.