Q65
Met afstand het beste muziekboek dat ik heb gelezen dit jaar is Q65 – de ultieme biografie van Pim Scheelings. Het is een serie schaamteloze interviews met nog levende leden van deze legendarische Haagse garage/beatgroep, die triomfen vierde in de jaren zestig en die later vooral in Amerika een cultstatus verwierf. Met een ultieme biografie heeft het geen donder te maken, het is een oral history waarbij iedereen zijn eigen waarheid heeft. Maar het beeld dat naar voren komt is dat van een stelletje tuig dat helemaal per ongeluk een korte periode fantastische en baanbrekende muziek maakte (You’re The Victor, I Despise You, Ann, The Life I Live, World Of Birds, It Came To Me). Scheelings heeft het hard en rauw opgeschreven en niemand wordt gespaard. De anekdotes zijn adembenemend grof. Om een willekeurig voorbeeld te nemen. Gitarist Frank Nuyens over roadie Frits: ‘Stonden we bij het zebrapad te wachten voor een bejaarde vrouw die aan het oversteken was roept ie ineens: “Als je godverdomme niet opschiet maak ik van je kut een garage!” Hij gaf ook meteen een dot gas weet je wel.’
Verder is het een aaneenschakeling van onderlinge haat, oplichterij, vernielingen, geweld, drank- en drugsgebruik en dood en verderf. Lezen is geloven. Een meesterwerk verschenen bij uitgeverij Henk de Tank 2009.

Fred’s Hoekje
Over de muziek-box-set heb ik gemengde gevoelens. In het beste geval is zo’n box een oeuvre-overzicht, of verzameld werk, van een groep, of zanger(es), eventueel aangevuld met wat niet eerder uitgebracht materiaal. In het slechtste geval is het juist andersom – dan krijg je een grote hoeveelheid onuitgebracht werk (vaak matige live opnames), met daarbij wat alternatieve versies van nummers en een enkel origineel. Van het eerste geval is de Elvis Presley box The Complete ‘50 Masters een goed voorbeeld, van het tweede A Musical History van The Band (hoewel hierbij de verpakking, een mooi boek, veel goed maakt).
Voor beide opties is een publiek te vinden, neem ik aan – anders werd het niet gemaakt – maar ik heb toch ook vaak het gevoel dat me, als fan, iets opgedrongen wordt dat ik eigenlijk helemaal niet nodig heb. Ik geef toch echt de voorkeur aan de oorspronkelijke uitgave op lp of cd, omdat ik er vanuit ga dat de makers daarmee een afgerond kunstwerk presenteerden (nou ja, in de meest gunstige gevallen althans). Daarom heb ik ook zo’n hekel aan die ‘uitgebreide’ versies op cd van oorspronkelijke platen, met ‘outtakes’ van nummers die in hun beste versie al gewoon op de plaat staan – heel irritant is dat.
In de uitverkoop liet ik me verleiden tot de aankoop van de Velvet Underground box Peel Slowly and See, die een soort combinatie van bovenstaande opties bleek te zijn. Op vier (van de vijf) cd’s in de box staat weliswaar steeds een complete versie van de vier ooit uitgebrachte lp’s van de groep, maar omringd (voor en na de muziek zoals die op de lp stond) door nauwelijks aan te horen live-opnames. Had die extra’s op een aparte cd gedaan, dan kun je makkelijker zelf beslissen of je die (nog eens) wilt horen. Nu erger je je tijdens het afspelen, terwijl de oorspronkelijke muziek in de lp-volgorde nog steeds fantastisch klinkt. Wie zou er met deze aanpak in hemelsnaam tevreden zijn?
Al vroeg in december maakte ik een jaar-overzichtje van wat ik de beste muziek van 2009 vond. Eigenlijk vind ik zoiets onzin. Muziek is onvergelijkbaar, en geen sport, dus iets op nummer één zetten slaat nergens op. Ik hou het maar op een jaarlijkse wens tot inventarisatie. Nadat ik toch dat jaarlijstje gemaakt had, kreeg ik opeens veel sympathie voor wat daar net buiten was gevallen, de nummers 11 en verder. Met als gevolg dat ik daarna vooral die cd’s draaide: Grizzley Bear’s Veckatimest (als enige nieuwkomer), en de cd’s van Richmond Fontaine, Dayna Kurtz en Buddy & Julie Miller, die in eerste instantie waren afgevallen omdat ik ze veel minder dan hun voorgaande werk had gevonden.
Het is al eerder gezegd: muziek (maar ook literatuur en film natuurlijk) zou op langere termijn nog eens opnieuw, in een breder perspectief, beoordeeld moeten worden. De tijd weet alles beter. (Fred Schmidt)

Therapie deel 12
Ik heb een ziekelijke cd-koopdrang. Er zijn, zo bleek, meer mensen die het kopen van cd’s eigenlijk net zo leuk (of leuker) vinden dan het luisteren naar cd’s. En die weigeren te stoppen met kopen. Deze ziekte is slechts te overwinnen door steeds maar weer op te schrijven waarom je iets aanschaft. Net zo lang tot je echt door hebt dat je gestoord bent. Dit is de decemberoogst. Het jaar zit erop, de therapie heeft, als ik de totaalscore bekijk, niet geholpen. Ik heb 333 cd’s aangeschaft en gekregen, ik heb cd’s gekocht die ik al had, ik heb cd’s gekocht die ik nu al lang weer vergeten ben. En het heeft me natuurlijk aardig wat geld gekost: 42,57 Engelse ponden, 556,78 Amerikaanse dollars en 1.301,11 euro’s. Of ik er gelukkiger van ben geworden? Waarschijnlijk niet.
Reageren mag nog steeds: mail naar f.lomans@smm.nl. Zij die deze therapie onzin vinden, kunnen nu ophouden met lezen.

December 2009
In december kocht en kreeg ik 46 soms ronduit bizarre nieuwe cd’s (dubbelaars en boxen gewoon als een geteld, aanschaffen in het buitenland zijn inclusief verzendkosten). Die kostten me 80,25 euro en 20,25 pond. Dit waren de aanwinsten (+ aanschafprijzen). Een aanschafprijs van €0,00 houdt in dat ik hem heb gekregen, meestal van de betreffende platenmaatschappij of distributeur of gewoon als cadeautje.

Rodolfo Alchourron: Sanata Y Clarificacion Vol 1 Y 2 (€0,00)
Argentijnse jazzrock uit begin jaren 70 (de twee lp’s hier verzameld op een cd stammen om precies te zijn uit 1972 en 1974), opnieuw uitgebracht op het onvolprezen Vampisoul label, dat op prachtige wijze soms ronduit ridicule muziek opnieuw soms terecht, soms onterecht onder de aandacht brengt. Dit zit in de ridicule en onterechte hoek, ondanks soms wat grappige Zappa-trekjes en Soft Machine-invloeden.
Andi Almqvist: Glimmer (€0,00)
Uit Zweden, en op de valreep, komt een van de aangenaamste verrassingen van het jaar. Ik hoor fraaie liedjes, gedurfd georkestreerd, stoer en gevoelig (Amsterdam is in elk opzicht ronduit verbluffend, een instant kerstklassieker). In mijn oren een combi van Ennio Morricone, Tom Waits, Ron Sexsmith, Calexico, Nick Cave, Stan Ridgway en Chuck Prophet.
Guido Belcanto: Ik Zou Mijn Hart Willen Weggeven (€0,00)
Geen idee waarom deze Belg opeens om mijn werkbureau lag, maar ik heb hem meegenomen naar huis omdat er een vernederlandste John Prine-cover opstond. Blijkt dus ingetogen countryfolk te zijn. Heb het wel eens slechter gehoord.
Jenny Bohman: Coming Home (€0,00)
Zangeres die klinkt alsof ze uit Californië komt (jaren zeventig), maar die gewoon Zweeds en van nu is. Folk met een stevige bluesy ondertoon en wat Tracy Chapman. Swingend en meeslepend. Jammer van de wat stijve teksten.
Willy Clay Band: Blue (€0,00)
Buitengewoon brave countryrock uit Scandinavië. Voor bij de open haard (of erin).
Cody: Cody (€0,00)
Uit Denemarken. Mini-cd met anti-folk, zoals ze het zelf noemen. In de Bonnie Prince Billy- en Lambchop-hoek. Helemaal niet slecht. Inmiddels hebben ze ook een volwaardige cd gemaakt.
Leonard Cohen: Various Positions (€4,50)
Omdat Ron Sexsmiths cover van Heart With No Companion zo geweldig is, dacht ik: ook het origineel van Leonard Cohen kopen. Die cd uit het midden van de jaren 80 bleek ik al te hebben (het gebeurt me nu iets te vaak dat ik koop wat ik al heb) en stond in mijn computer genoteerd als een onverbiddelijke vijfsterrenplaat.
Murali Coryell: Sugar Lips (€0,00)
Zoon van jazzgitarist Larry Coryell, die ook meespeelt. Muzikaal is Murali echter een zoon van Delbert McClinton; rauwe stem, swingende blues, soul en rock. Niet origineel, niet slecht. Bijzonder moment: tijdens Mother’s Day, een liedje over de dood van zijn moeder, zegt Murali op een gegeven moment: ‘Play it daddy.’ En dan speelt Larry een mooie solo.
Sean Costello: Sean’s Blues – A Memorial Retrospective (€0,00)
Costello srierf in 2008, een dag voor zijn 29ste verjaardag. Waarschijnlijk een overdosis heroïne. Dit is een carrièreoverzicht dat duidelijk maakt dat het wonderkind uit Atlanta een van de beste en meest smaakvolle blanke bluesgitaristen was, ergens tussen Stevie Ray en Jimmie Vaughan in.
Paul Curreri: California (€0,00)
Als je Michael Hurley (die behalve een paar sublieme soloplaten in de jaren zestig zijdelings betrokken was bij de legendarische Holy Modal Rounders) covert, dan heb je smaak en lef. En dat heeft Curreri. Ingetogen, breekbaar, rommelig, spannend en soms wonderschoon.
Eaglekin: Eaglekin (€0,00)
Uit Portland afkomstig gezelschap dat ergens manoeuvreert tussen hardrock, psychedelica, pop en folk. Ik kan er geen chocola van maken, maar fascinerend is het wel.
Stace England And The Salt Kings: The Amazing Oscar Micheaux (€0,00)
Oscar Micheaux was zo’n beetje de eerste zwarte Amerikaanse filmer en de songtitels zijn de titels van zijn films. Wederom een fraaie themaplaat van Stace England, die overigens zelf blank is. Stevige rootspop, want England is niet zuinig met gierende gitaren.
The Ettes: Look At Life Again Soon (€0,00)
Pokkenherrie van twee dames en een heer uit Nashville. Beetje White Stripes-achtig, maar liedjes missen raffinement.
Fairport Convention: Liege & Lief (€8,10)
Ik ga door met het verzamelen van Richard Thompson. En dit is een aanvulling van niveau. Na de dood van drummer Martin Lamble, in 1969, wilde Fairport Convention wat anders; een plaat maken van het niveau van The Band’s Music From Big Pink. Wat Big Pink betekende voor de Amerikaanse muziek moest Liege & Lief voor Engeland. Slaagden ze daar in? Nee, want i.t.t. The Band was dit geen debuutplaat en was Fairport al langer bezig het oude Engeland in hun muziek door te laten klinken. Maar verder… een geweldige plaat met deze keer een kleinere rol voor Thompson en een grotere voor Sandy Denny.
Fairport Convention: House Full: Live At The LA Troubadour (€5,40)
Weer een plaat voor de Richard Thompson-collectie. Live-opnamen uit 1970. Roekeloze folkpunk avant la lettre. Een openbaring.
Group 1850: Agemo’s Trip To Mother Earth (€4,00)
Bij het lezen van het Q65-boek kwam ook deze Haagse groep voorbij en het bizarre verhaal over de totstandkoming van de hit Mother No-Head. Die staat op deze heruitgave van hun enige serieuze plaat die, zo wist ik vooraf zeker, behoorlijk kut zou zijn.
Noëlle Hampton: Thin Line (€0,00)
Zangeres uit Californië die opereert vanuit Austin. Poppy rootsmuziek. Goede liedjes, goede zangeres. Maar Lucinda Williams en Gillian Welch bestaan al. Cd sluit af met U2-cover (Love Is Blindness).
Heavy Trash: Midnight soul serenade (€0,00)
Rauwe rootsmuziek van de groep van Jon Spencer en Matt Verta-Ray; blues, rock ‘n’ roll, soul. Fantastisch, omdat ze niet alleen in het rood uitslaande herrie maken, kitscherig en ordinair durven te zijn en ondanks al dat gerotzooi ook nog de moeite nemen echte liedjes te schrijven en niet terugschrikken het tempo te verlagen en een ballad tussendoor te doen.
John Hiatt: The Open Road (€0,00)
De nieuwe Hiatt komt uit op 2 maart en is op een pretentieloze manier zeer de moeite. Niks baanbrekends (het titelnummer is een muzikale variatie op Perfectly Good Guitar, Go Down Swingin’ zou een Tom Petty-nummer kunnen zijn), maar zeer enthousiast en swingend. Ideale automuziek, zou ik zeggen, en die wordt er dezer dagen veel te weinig gemaakt. Een plaat om blij van te worden.
James Hunter: The Hard Way (€4,50)
Deze blanke Brit wil maar een ding: net als Sam Cooke zijn. Daar slaagt hij ook op deze plaat, uit 2008, wonderbaarlijk goed in.
Marta Kubisova: Ne! The Soul Of Marta Kubisova (€0,00)
Ook weer zo’n Vampisoul-release met Tsjechische muziek; ditmaal een licht hysterische zangeres die wereldberoemd was in haar geboorteland eind jaren zestig en die vreselijk haar best doet om te klinken als Dusty, Lulu, Sandie en andere populaire Engelse dames uit die tijd. Tevergeefs, hoewel ze er wel goed uitziet. Erg curieus.
Ray Lamontagne: Gossip In The Grain (€5,40)
Hij heeft een stem die me doet denken aan de legendarische Ted Hawkins; diep, hees, fluisterend en geruststellend. En als hij dan ook nog eens mooie liedjes schrijft (op deze plaat zijn dat er een stuk of vier), dan vind ik Lamontagne geweldig. Het eerbetoon aan White Stripes-drumster Meg White is een curieus hoogtepunt.
Beth McKee: I’m That Way (€0,00)
Ondertitel van deze cd: A Salute To Bobby Charles. Deze zangeres, geboren in Mississippi covert tien van Bobby Charles’ bekendste en beste nummers; van See You Later Alligator tot Small Town Talk en Tennessee Blues). De resultaten zijn gemengd: McKee is weliswaar een geweldige zangeres, maar de ritmesectie is bij tijd en wijle zo lomp dat het pijnlijk wordt. Maar de momenten dat het allemaal klopt, dan is het heel bijzonder.
Tift Merritt: Home Is Loud (€0,00)
Geen idee waarom juist nu dit optreden uit 2005 hier wordt uitgebracht (met Bramble Rose als bonustrack). In ieder geval, Tift Merritt speelt hier een thuiswedstrijd (North Carolina) en wint die.
Micky & The Motorcars: Naïve (€0,00)
Dit is de groep van Micky en Gary Braun; hun twee oudere broers runnen het veel bekendere Reckless Kelly. Maar Micky & The Motorcars steken hun broers naar de kroon. Countryrock die teruggrijpt naar The Byrds met vaak formidabel gitaarwerk. Met twee liedjes van Kevin Welch en een versie van Jon Dee Graham’s Twilight.
Elliott Murphy: Alive In Paris (€0,00)
Elliott en ik zullen nooit vrienden worden. Ik vind z’n liedjes veel te intellectualistisch, zijn stem te karakterloos en tijdens het enige concert dat ik ooit van hem zag vond ik het een arrogante lul. Desondanks bevalt deze live-plaat me beter dan zijn studioplaten.
Gram Parsons: Sacred Hearts & Fallen Angels: The Gram Parsons Anthology (€11,25)
Als Parsons-fan is er weinig muzikale reden om deze dubbel-cd uit 2001 te kopen (een niet eerder uitgebracht nummer). Behalve dan dat in tweeënhalf uur alle fases in zijn carrière worden belicht, dat er een fijn boekje bij zit, dat ie weinig kostte en dat de muziek fantastisch is.
Joseph Parsons Band: Slaughterhouse Live (€0,00)
Parsons komt uit Philadelphia, maar is vooral bekend in Europa en dan nog met name in Duitsland, waar deze dubbele live-cd is opgenomen. Parsons’ stem zit ergens tussen Tom Russell en Richard Thompson in. Zijn muziek is echter iets te keurig om echt wortel te schieten, ondanks dat hij zo nu en dan buitengewoon aardige liedjes schrijft.
Pilgrim: Harbour Girl (€0,00)
Zweedse countryband, geproduceerd door Kink Ray Davies (!), die ook twee alleraardigste nummers levert. Goed gespeeld, maar vooral erg keurig dankzij de extreem brave zang.
The Poem Is You: The Poem Is You (€0,00)
Uit Dresden komt dezer dagen verrassende Americana. Dit is er een voorbeeld van. Met veel hippie- en folk-invloeden. En daar in Dresden hebben ze duidelijk hoorbaar goed geluisterd naar Lambchop.
Dave Rawlings Machine: A Friend Of A Friend (£9,62)
Dit was de laatste plaat die ik aanschafte in 2009 en die deed onmiddellijk een serieuze gooi naar de titel ‘tegenvaller van het jaar’. De rechterhand van de onvolprezen Gillian Welch (die een prominente rol speelt hier) heeft geen stem die langer dan drie seconden boeit en kan daarmee zelfs het allerprachtigste lied om zeep brengen.
Roosbeef: Ze Willen Wel Je Hond Aaien, Maar Niet Met Je Praten (€9,00)
Kadootje voor mijn jarige vrouw. Ook een van de favoriete zangeressen van mijn 8-jarige pleegzoon.
Rumen Welco: I Never Learned To Raise My Fist (€0,00)
Komt net als The Poem Is You uit Dresden en is nog beter. Dit is een van de meest Amerikaans klinkende cd’s van het jaar. Fraai en soms sprookjesachtig. Hoogtepunt: The Devil Plays Harmonium.
Tom Russell: Blood And Candle Smoke (£10,63)
Zo’n beetje de laatste aanschaf van het jaar en meteen een serieuze kandidaat voor de titel ‘plaat van het jaar’. Het is na Borderland (2001) en Love & Fear (2006) het derde meesterwerk van Russell deze eeuw, maar is doordat Russell een hesere stem heeft gekregen en de muziek net wat ingenieuzer is dankzij co-producer Craig Schumacher en zijn vrienden van Calexico toch zo mogelijk nog meesterlijker dan die twee andere topplaten.
Seasick Steve: Started Out With Nothin And I Still Got Most Of It Left (€7,20)
Over deze Amerikaanse 60+ zwerver deed mijn favoriete blad Uncut in 2008 opeens erg enthousiast. Dus voor deze prijs wilde ik wel even weten of dat ergens op sloeg. Ik weet het niet, eerlijk gezegd. We hebben hier te doen met een kruising van John Lee Hooker en Michael de Jong. Rauwe folky blues. Pas als hij richting gospel gaat (Happy Man) vat het echt vlam.
Snowbyrd: Diosdado (€0,00)
Zoals de naam van de band al doet vermoeden: deze band uit San Antonio had eigenlijk in de jaren zestig willen leven, liefst in San Francisco. Psychedelische garagepop. Niks mis mee, maar… waarom?
Sons Of Bill: One Town Away (€0,00)
Bijna elke plaat waarop (pedal steel-)guitarist Greg Leisz meespeelt is de moeite en klinkt als een klok. Zo ook One Town Away. Sons Of Bill komen uit Virginia en maken zuidelijke rock en country die het best geplaatst kan worden in de hoek waar ook The Bottle Rockets opereren. Een stel geweldige behoorlijk poppy liedjes, met soms ronduit briljante teksten (luister voor het bewijs naar Broken Bottles). Geen meesterwerk, maar veel scheelt het niet.
The Sons Of Hercules: A Different Kind Of Ugly (€0,00)
Er komt niet alleen Americana uit Texas. Dit is aanstekelijke garage/punk/pop, niet van de allerorigineelste soort.
Emil Viklicky: The Funky Way Of Emil Viklicky (€0,00)
Volgens de hoestekst een van de beroemdste jazzmuzikanten van Tsjechië. Instrumentale jazzfunk uit eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Competent, maar de hoes is spannender dan de muziek. Verschenen op Vampisoul.
Wrinkle Neck Mules: Let The Lead Fly (€0,00)
Deze band uit Virginia is voor de liefhebbers van The Band en The Gourds. Niet helemaal dat niveau, maar wel verdomd goed.
Back To Peru Vol. II (€0,00)
Verzameling (2 cd’s, 34 nummers, bijna 2 uur muziek) Peruvaanse pop, beat en psychedelica uit de periode 1964-1974. Grappig, charmant en soms zelfs goed. In Peru woonden aardig wat jongelui die gek waren op Jimi Hendrix en Carlos Santana.
Hillside Records Country Song Roundup (€0,00)
21 zeer ouderwetse country smartlappen die veertig of vijftig jaar oud klinken, maar gewoon van nu zijn. Met name Justin Trevino en Ray Sanders, beiden ruim aanwezig, hebben niet alleen een snik in hun eigen stem, maar zijn ook in staat die bij de luisteraar op te wekken. Typisch een plaat, waarbij ik het betreur dat ik al ruim 24 jaar niet meer drink.
I Got Music (€0,00)
Elf bands uit Charleston en omgeving die samen proberen ons te laten geloven dat de stad een bloeiende muziek scene heeft. Dat wordt helaas deze drie kwartier niet bewezen.
Uncut – The Best Of 2009 (€9,00)
De traditionele Uncut terugblik op het jaar cd geeft me een kans in ieder geval oppervlakkig kennis te maken met moderne muziek. Zo weet ik nu dat bijvoorbeeld Animal Collective en Grizzly Bear hypes zijn waar ik niets mee te maken wil hebben, zo weet ik nu dat Fuck Buttons geen punk- maar een danceband is en dat Dirty Projectors en Fever Ray experimenteel en interessant zijn. En zo weet ik dat ik complete cd’s moet kopen van Reigning Sound (garage soul uit Memphis), The Felice Brothers (een soort Band), The Low Anthem (mysterieuze en verstilde Americana) en Tinariwen (blues uit de Sahara).
Wattstax (€8,00)
Verslag op 3 cd’s van het zwarte Woodstock met artiesten die opnamen voor het Stax-label. Dus zijn onder anderen Isaac Hayes, de geweldige Staple Singers en Carla & Rufus Thomas te horen. Koopje.
The Weekend Starts Here (€4,80)
Ondertitel: original sixties mod classics. Op 3 cd’s zijn dat er 75. Die kosten dus minder dan zes en een halve cent per stuk. James Brown, Four Tops, Impressions, Dusty Springfield. Manfred Mann, Kinks. Who. Sir Douglas Quintet. Booker T., Animals, Bob & Earl, Marvin Gaye… Het gaat maar door. Een sublieme verzameling. En ik heb eindelijk Beggin’ van Timebox en That Driving Beat van de net overleden Willie Mitchell.

Iedereen kent het Woody Guthrie-verhaal, de folkzanger zonder wie Bob Dylan niet bestaan had. Tijdens onze laatste vakantie in Austin, Texas kreeg ik nog een mooi t-shirt van mijn vrouw cadeau met een afbeelding van Guthrie en de beroemde tekst die zijn gitaar sierde: This machine kills fascists. Hoewel ik zelf in de loop der jaren steeds rechtser ben geworden, waardeer ik zijn ‘linkse’ liedjes in hoge mate. In zijn tijd was het de moeite om links te zijn, zal ik maar zeggen. In deze tijd is rechts eigenlijk links. Rechts wil veranderen, links is conservatief. Maar genoeg politiek gedreutel.

Omdat er dit jaar de werkelijk fantastische box My Dusty Road verscheen, staat zijn muziek in ieder geval in huize Lomans weer volop in de belangstelling. De vier cd’s in de box zijn een selectie uit 250 liedjes die hij gedurende zes dagen in april 1944 opnam in New York.

En er is een liedje, dat me het kippenvel over de rug jaagt. Pretty By Floyd vertelt het verhaal van een bandiet met een buitengewoon kwalijke reputatie. Maar, zo zegt Guthrie, je kunt net als Floyd mensen beroven met een geweer, dat is toch minder erg dan wat bankiers doen. Die bestelen je namelijk met een pen. Een brief en je bent je land en je huis kwijt. Nou, Floyd heeft nooit een huis van iemand afgepakt.

Eigenlijk is dit het lied dat het beste commentaar levert over wat er dit jaar met de wereld gebeurd is en dat als geen ander aanwijst wie de echte criminelen van de 21ste eeuw zijn: de banken.

Bijna Kerstmis

Nu Sinterklaas erop zit, ben ik voorzichtig begonnen met het selecteren van kerstmuziek. En wat iedereen er verder ook over beweerd heeft of nog gaat beweren (inclusief mijn goede vriend Fred Schmidt, verderop in deze rubriek), betere kerstplaten dan Bob Dylan’s Christmas In The Heart bestaan er voor mij niet.

Dat wordt de meestgedraaide cd in december.

Om mijn vrouw te plezieren zal ook vele malen haar favoriete kerstlied Fairytale Of New York van The Pogues voorbijkomen. Mooier en ontroerender worden ze namelijk niet gemaakt. Hoewel Steve Earle’s Christmas In Washington (waarin Woody Guthrie opgevoerd wordt, wat maar weer aantoont dat in dit leven alles met elkaar te maken heeft) ook meedingt naar de titel ‘beste kerstlied ever’.

De VPRO-kerstplaat van vele jaren geleden komt ook weer uit de kast, want De Ezel van Guus Meeuwis kun je niet vaak genoeg horen. En wat we niet mogen vergeten is de bijdrage van The Ramones aan het feest van het jaar: Merry Christmas (I Don’t Want To Fight Tonight). Ook een Lomans-kersthit is Muhammad Ali (The Meaning Of Christmas) van Greg Trooper.

Neil Diamond’s kerst-cd The Christmas Album doet het altijd goed, die komt dus ook uit de kast, evenals Light Of The Stable van Emmylou Harris en Come On Christmas van Dwight Yoakam. Phil Spector (toch een beetje overschat) mag dit jaar niet meedoen. En op het moment dat de kerst ons naar de keel vliegt luisteren we naar I Hate Christmas van The Resentments. En dan zijn we blij dat het maar een keer per jaar kerstmis is.

Het beste van 2009

December is lijstjesmaand. Dan gaan wij, muziekliefhebbers, de oogst van het jaar evalueren. Zo op het eerste oog was het een redelijk jaar met veel uitstekende muziek, maar zonder echte uitschieters. Ik heb de persoonlijke top 10 over 2009 dan ook nog niet in min hoofd. Ik ben nu wel bezig met het maken van een stapel, waaruit gekozen kan worden; cd’s die van mij het rapportcijfer 8 of 9 hebben gekregen. In de volgende aflevering van deze rubriek staan ze in de goede volgorde, nu doen we het nog even alfabetisch. Dit is de longlist, de 46 kandidaten:

DAVE ALVIN AND THE GUILTY WOMEN: Dave Alvin And The Guilty Women; THE AVETT BROTHERS: I And Love And You; BIG STAR: Keep An Eye On The Sky; SCOTT H. BIRAM: Something’s Wrong/Lost Forever; THE BOTTLE ROCKETS: Lean Forward; BOULDER ACOUSTIC SOCIETY: Punchline; JOHNNY CASH: Johnny Cash Remixed; EXENE CERVENKA: Somewhere Gone; MICHAEL DEAN DAMRON: Father’s Day; JOHN DOE AND THE SADIES: Country Club; DRIVE-BY TRUCKERS: The Fine Print (A Collection Of Oddities And Rarities 2003-2008); BOB DYLAN: Together Through Life; BOB DYLAN: Christmas In The Heart; JUSTIN TOWNES EARLE: Midnight At The Movies; TIM EASTON: Porcupine; WOODY GUTHRIE: My Dusty Road; THE HANDSOME FAMILY: Honey Moon; LEVON HELM: Electric Dirt; IAN HUNTER: Man Overboard; KRIS KRISTOFFERSON: Closer To The Bone; GRAHAM LINDSEY: We Are All Alone In This Together; LITTLE WALTER: The Complete Chess Masters (1950-1967); CAROLYN MARK AND NQ ARBUCKLE: Let’s Just Stay Here; DELBERT MCCLINTON: Acquired Taste; BUDDY & JULIE MILLER: Written In Chalk; JONATHAN RICHMAN: ?A Qué Venimos Sino A Caer?; DEX ROMWEBER DUO: Ruins Of Berlin; SON VOLT: American Central Dust; GORDIE TENTREES: Mercy Or Sin; TODD THIBAUD: Broken; RICHARD THOMPSON: Walking On A Wire 1968-2009; VARIOUS: The Best Is Yet To Come – The Songs Of Cy Coleman; TOM WAITS: Live From Austin – Romeo Bleeding; M. WARD: Hold Time; GERAINT WATKINS: In A Bad Mood (Deluxe Expanded Edition); WILCO: (The Album); NEIL YOUNG: Archives Vol. 1 (1963-1972); Bob Dylan – Radio Radio – Theme Time Radio Hour Volume One; Bob Dylan – Radio Radio – Theme Time Radio Hour Volume Two; Greetings From The Boss; The History Of Rhythm And Blues 1942-52; Keep Your Soul: A Tribute To Doug Sahm; Man Of Somebody’s Dreams – A Tribute To Chris Gaffney; Oxford American 10th Anniversary Edition – Two Southern Music CDs; The Roots Of Bob Dylan; Theme Time Radio Hour With Your Host Bob Dylan – Season 2

Fred’s hoekje

Dit jaar was het vijftig jaar geleden dat ik, als dertienjarige, mijn eerste plaatje kocht: Kom Van Dat Dak Af van Peter en zijn Rockets – nog altijd het aanstekelijkste Nederlandse popnummer. De B-kant (Oh Marijke) mocht er ook wezen, overigens, en het kan bijna geen toeval zijn dat ik later met een Marijke getrouwd ben. Het plaatje werd dag in dag uit op mijn jongenskamer gedraaid op het kleine draagbare koffergrammofoontje (van lichtbruin plastic, met een speakertje in het kofferdeksel) dat ik had gekocht na in de zomervakantie een paar weken voor 28 gulden per week in Luijk’s Zuurwarenfabriek in Diemen te hebben gewerkt (op leeftijd werd niet echt gecontroleerd toen – eigenlijk moest je veertien zijn om vakantiewerk te mogen doen). Het duurde zeker twee maanden voor ik me een tweede plaatje kon permitteren, en omdat ze thuis inmiddels gek waren geworden van Kom Van Dat Dak Af werd dat I’m Sorry van Brenda Lee.

Sindsdien heb ik dus vijftig jaar lang muziek verzameld, en waar er indertijd veel meer muziek was dan ik me kon veroorloven, is nu geld het probleem niet meer (nou ja, tot op zekere hoogte), maar is het vooral moeilijker geworden om muziek naar mijn zin te vinden.

Het meeste plezier heb ik dit afgelopen jaar eigenlijk beleefd aan de uitgaven met muziek uit Bob Dylan’s Radio Hour, en aan de twee delen President Johnson’s Blues (uit de fantastische reeks van de door samensteller Guido van Rijn in eigen beheer gemaakte cd’s waarin eerder al verschenen Roosevelt’s Blues, Truman and Eisenhower Blues en Kennedy’s Blues). Waar de muziek die nu gemaakt wordt vandaan komt, blijft me fascineren.

Van de in 2009 verschenen cd’s met eigentijdse muziek heb ik het meest genoten van The Felice Brothers’ Yonder Is The Clock en van Eilen Jewell’s Sea Of Tears. Daarnaast heb ik nog veel plezier beleefd aan de Drive-by-Truckers (The Fine Print), The Handsome Family (Honey Moon), Levon Helm (Electric Dirt), Iggy Pop (Préliminaires), Tom Russell (Blood And Candle Smoke), Allen Toussaint (The Bright Mississippi), Tom Waits (Live From Austin) en Wilco (The Album). Niets opzienbarends, voor iemand die meer terugkijkt dan vooruit.

Als trouw en fanatiek Bob Dylan bewonderaar was ik natuurlijk ook zeer tevreden met Together Through Life, maar hoeveel impact het, ik mag wel zeggen schokkend belachelijke, album Christmas In The Heart zal hebben kan ik nu nog niet overzien. Met kerstmis (!) zal ik de plaat nog eens draaien, en daarna moet maar blijken of dit ernstige gevolgen voor mijn ‘in-Dylan-zijn’ gaat hebben. Nou ja, over zijn christelijke periode ben ik uiteindelijk, in godsnaam, ook maar heen gestapt. (Fred Schmidt)

Therapie deel 10 & 11

Ik heb een ziekelijke cd-koopdrang. Er zijn, zo bleek, meer mensen die het kopen van cd’s eigenlijk net zo leuk (of leuker) vinden dan het luisteren naar cd’s. En die weigeren te stoppen met kopen. Deze ziekte is slechts te overwinnen door steeds maar weer op te schrijven waarom je iets aanschaft. Net zo lang tot je echt door hebt dat je gestoord bent. Dit is de oktober- en novemberoogst.

Reageren mag nog steeds: mail naar f.lomans@smm.nl. Zij die deze therapie onzin vinden, kunnen nu ophouden met lezen.

Oktober & november 2009

In oktober en november kocht en kreeg ik 34 nieuwe cd’s (dubbelaars en boxen gewoon als een geteld, aanschaffen in het buitenland zijn inclusief verzendkosten). Die kostten me 180,95 euro, 108,44 dollar en 22,32 pond. Dit waren de aanwinsten (+ aanschafprijzen). Een aanschafprijs van €0,00 houdt in dat ik hem heb gekregen, meestal van de betreffende platenmaatschappij of distributeur of gewoon als cadeautje.

Ryan Adams & The Cardinals: Everybody knows EP (€4,80)

Ik was opgehouden met het verzamelen van Adams, maar ik zag deze EP liggen met Down In A Hole erop. Bleek niet het geweldige vooral door The Wire bekend geworden Tom Waits-nummer (dat, ik had het moeten weten, Down In The Hole heet) maar een cover van Alice In Chains. Niet slecht trouwens.

Dave Alvin And The Guilty Women: Dave Alvin And The Guilty Women (£11,68)

Geweldig idee van Alvin; je laten begeleiden door alleen maar vrouwen. Het is dus geen grap want deze dames kunnen echt spelen. Een cajunversie van Alvins evergreen Marie Marie opent de plaat, die overloopt van de hoogtepunten. Maar de absolute uitschieter is Downey Girl dat over Karen Carpenter blijkt te gaan. De anorexia-patiënte met de zoetste stem ooit is namelijk in dezelfde plaats geboren als Alvin.

The Atonements: The Atonements (€0,00)

Rammelende soms wat Byrds-achtige garagerock uit Portland, Oregon. Helaas zwaar ondergeproduceerd, anders had het best wel eens bijzonder kunnen zijn. Nu is het slechts charmant.

The Avett Brothers: I And Love And You ($13.48)

Op een verzamel-cd trof ik ooit The Weight Of Lies aan, mijn favoriete nummer van de laatste jaren. Ik bestelde de cd van The Avett Brothers waar dat nummer op stond, Emotionalism. Als geheel ook behoorlijk schitterende eigenzinnige en verstilde Americana van dit trio uit Greenville, North Carolina, dat geen enkele gelijkenis vertoont met welke andere band ook. Hun nieuwe cd, I And Love And You is geproduceerd door Rick Rubin, die het allemaal iets meer aangekleed heeft, de nummers zijn wat poppier, maar de sobere en melodieuze essentie is gebleven. Een plaat die serieus meedingt naar goud, zilver en brons in 2009.

Kevin Ayers: The Confessions Of Dr Dream And Other Stories (€5,40), Sweet Deceiver (€5,40), Yes We Have No Mananas (€5,40)

Hij was mede-verantwoordelijk voor de briljante muziek uit de beginperiode van Soft Machine en toen dat gezelschap te psychedelisch en te jazzerig werd, begon hij een solocarrière. Rare, soms wonderschone muziek, grappig. Hij ontpopte zich als een van de grootste weirdo’s in de popmuziek. Mooie diepe stem, maar hij maakte zich er meestal met een Jantje van Leiden vanaf. Het mocht niet te goed of te serieus worden. Dit zijn de heruitgaves van soloplaten vijf, zes en zeven. The Confessions Of Dr Dream is een bijna-meesterwerk, Sweet Deceiver, met Elton John als pianist, is angstwekkend normaal en dus mislukt, Yes We Have No Mananas heeft zijn momenten. Maar het wachten op de eerste echt geslaagde plaat na Dr Dream uit 1974 zou 33 jaar duren. Toen verscheen de zeer geslaagde comeback The Unfairground. Het aardige van het verzamelen van Ayers is dat je je door een hoop stront heen moet ploegen om soms juwelen te vinden. En dat is dus een van de grote genoegens des levens.

Badly Drawn Boy: The Hour Of Bewilderbeast (€4,00)

Ik wilde voor vier luttele euro’s toch eens weten hoe deze Britse hype uit het begin van deze eeuw klinkt. Aardig. Maar niet meer dan dat.

Bobby Bare Jr.: American Bread ($10.63)

EP waarop de rare Bobby Bare Jr. (die in de hemel komt omdat hij met Valentine een van de allerbeste nummers ooit heeft gemaakt, dat nummer is ook de reden dat ik hem verzamel)) het bizarre idee om de groepen America en Bread te coveren uitvoert. Curieus en in de praktijk niet zo spannend als het in theorie klinkt. Hoewel, Guitar Man is top.

Big Star: Keep An Eye On The Sky (€26,99)

Kado voor mezelf dat ik pas ga beluisteren met kerstmis. Zo’n beetje hun complete oeuvre in een fraaie box met vier cd’s. Daarna zal ik weten of Big Star echt de beste popgroep aller tijden is of gewoon een door recensenten opgepompte hype.

Exene Cervenka: Somewhere Gone ($14.63)

De nieuwe cd van de zangeres van X, de fameuze punkgroep uit Californië, is uitgebracht door Bloodshot Records en dus moet ik hem kopen. Een bijzondere plaat, folk met een beetje country, hippie-achtig. Charmant, bijzonder en heel goed.

Ray Charles: What’d I Say/Ray Charles (€5,40)

Dubbel-cd met lp’s van Charles uit 1957 en 1959. Waarom deze twee samen uitgebracht zijn weet ik niet, wel dat het een koopje is. Met name Ray Charles is een ronduit briljante plaat waarop Charles als zanger een angstwekkende zeggingskracht heeft.

Clock Hands Strangle: Distaccati (€0,00)

Vreemde naam, vreemde muziek. Experimentele psychedelische Americana (trombone!) met soms iets te literaire teksten van dit bandje uit Florida. Spannend. Doet soms wat denken aan de muziek van een van mijn favoriete groepen, Red Star Belgrade (wat is daar mee gebeurd?).

Bob Dylan: Christmas In The Heart ($13.98)

Omdat ik in mijn Bob-periode zit vind ik alles schitterend: zijn bootleg-series, zijn werk als dj, zijn normale platen. Ook deze kerst-cd ontroert me. Vooral omdat hij de kerstliedjes zo serieus uitvoert. In de verste verte geen dubbele bodem of knipoog te bekennen.

Rosie Flores & The Pine Valley Cosmonauts: Girl Of The Century ($14.63)

Ook verschenen op Bloodshot en mijn verwachtingen waren hooggespannen. Een van mijn favoriete zangeressen (met name haar eerste soloplaten hebben nog steeds een prominente plaats in mijn collectie) spant samen met mijn held Jon Langford. Het resultaat is echter erg gewoontjes. Hoogtepunt is de door Langford geschilderde hoes.

John Fogerty/The Blue Ridge Rangers: Rides Again ($13.48)

De eerste Blue Ridge Rangers-plaat van Fogerty, in zijn eentje in elkaar geknutseld na het verscheiden van Creedence Clearwater Revival en verschenen in 1973, was geweldig. Weinig voor de hand liggende keuze van country- en gospelcovers, met een wild enthousiasme gespeeld. De opvolger, nu ruim 35 jaar later verschenen, is waarschijnlijk de slechtste Fogerty-plaat ooit. Ondanks bijdragen van Buddy Miller is dit voorspelbaar en braaf. Enige uitzonderingen: de John Prine-cover Paradise en zijn eigen Change In The Weather.

The Jam: Direction, Reaction, Creation (€15,99)

Was op een vaste klanten avond bij cd-winkel Fame en omdat ik bijna alles wat ik in het leven wil, al heb, maar ook niet boxloos wilde thuiskomen werd het deze Jam-verzameling met vijf cd’s die geen hoogtepunt weglaat. Vond ik geweldig vroeger. Ach, eigenlijk nog steeds wel.

De Jeugd Van Tegenwoordig: Parels Voor De Zwijnen (€6,40)

Gekocht voor mijn achtjarige pleegzoon. Met een veel te gewaagde hoes voor iemand van die leeftijd.

Kempi: Du Evolutie Van ’N Nigga (€6,40)

Gekocht voor de tienjarige vriend van mijn pleegzoon.

The Kinks: Picture Book (€31,49)

463 minuten Kinks op 6 cd’s – ook een kerstkado voor mezelf. Deze box gaat dan pas open.

The Maldives: Listen To The Thunder (€0,00)

Ze komen uit Vancouver, Washington. Ouderwetse soms wat te brave countryrock met een snufje Ryan Adams. Aardig.

Carolyn Mark And NQ Arbuckle: Let’s Just Stay Here (€0,00)

Deze Canadese zat ooit in een bandje met Neko Case en dat is te horen. Voor haar nieuwe plaat is ze een samenwerking aangegaan met de groep NQ Arbuckle uit Toronto. Ik vind het resultaat verbluffend goed. Dus opgelet, Case-, Sadies- en Calexico-fans.

Massy Ferguson: Cold Equations (€0,00)

Rootsrock uit Seattle, Washington. Met dank aan Lynyrd Skynyrd, Drive-By Truckers en vooral Bottle Rockets. Niet slecht.

Curtis Mayfield: Curtis (€4,50)

Mijn kennis van soul is minimaal (en dat probeer ik mondjesmaat goed te maken), maar dat deze eerste Mayfield-soloplaat uit 1970 goed én baanbrekend (in muzikale en tekstuele zin) is, dat begrijp ik ook wel. Met naast veel ghettoproblematiek ook het waarlijk prachtige liefdeslied The Makings Of You. Enige tijd later kwam Mayfield met de klassieke soundtrack van Superfly.

Augie Meyers: Country (€0,00)

Meyers gaat de geschiedenis in als degene die op unieke wijze het orgelgeluid verzorgde in het Sir Douglas Quintet. Op deze recente soloplaat klinkt dat orgel nog even fantastisch. Zingen kan hij ook, evenals nummers schrijven en kiezen. Truttige Tex-Mex country, waar ik wel pap van lust.

Monsters Of Folk: Monsters Of Folk ($13.48)

Gelanceerd als de Crosby, Stills, Nash & Young van de indie Americana-beweging. Maar dit kwartet (Bright Eyes, My Morning Jacket, M. Ward) wil ook The Beatles en The Beach Boys van de 21ste eeuw zijn. Al die pretenties worden natuurlijk niet waar gemaakt, hoewel er een paar alleszins prachtige liedjes opgenomen zijn (Baby Boomer en Man Named Truth).

Billy Preston: Wildest Organ In Town/Club Meeting (€0,00)

Twee lp’s, uit 1966 en 1967, op een cd. Het swingende orgel van Billy tackelt covers en een enkele original. Met name de live-plaat, Club Meeting, mag er zijn met een verrassende en goede cover van Willie Dixon’s Hoochie Coochie Man, wat gospelnummers en een James Brown medley.

Procol Harum: All This And More (€17,99)

Box met 3 cd’s en 1 dvd. Rommelig omdat bij sommige van hun beste nummers gekozen is voor live-versies en weer andere zelfs alleen voorkomen op de dvd (Conquistador, Grand Hotel). Maar de muziek is vaak prachtig. De single-opvolgers van A Whiter Shade Of Pale (Homburg en A Salty Dog) blijken met terugwerkende kracht die klassieker te overtreffen en zo soms zijn de overeenkomsten met de muziek van The Band (een andere groep met de opstelling drums, bas, gitaar, piano en orgel) treffend. En dat is als compliment bedoeld.

Todd Rundgren: Runt: The Ballad Of Todd Rundgren (€4,50), Something/Anything? (€4,50)

De eerste vier Rundgren soloplaten had ik op lp. Deze twee waren de beste, dus na A Wizard A True Star heb ik ook die aangeschaft toen ik ze voor zo weinig geld zag liggen. Ik werd er erg blij van.

The Scotland Yard Gospel Choir: …And The Horse You Rode In On ($14.13)

Twee redenen om deze cd aan te schaffen: hij verscheen op Bloodshot Records en Jon Langford speelt erop mee. TSYGC komt ondanks de naam gewoon uit Chicago, maar maakt wel zeer Britse popmuziek. De recensie op All Music Guide pikte er het volgende zinnetje uit het liedje Stop uit: ‘I hope that you catch syphilis and die alone.’

The Smiths: The Sound Of The Smiths (€4,80)

Opeens wilde ik het ultiem zielige liedje Heaven Knows I’m Miserable Now horen, had ik ooit op single.

Richard Thompson: Walking On A Wire 1968-2009 (€26,99)

Objectieve kritiek op deze box met vier cd’s die het complete muzikale leven van Richard Thompson bestrijken: het is de zoveelste verzamelaar van hem en er is geen enkel nieuw of onbekend nummer opgenomen. Muzikaal oordeel: ruim vijf uur adembenemende muziek. Zijn werk met Fairport Convention, zijn platen met ex Linda, solo. Het is van een baanbrekende schoonheid.

Geraint Watkins: In A Bad Mood – Deluxe Expanded Edition (£10,64)

Dit is de aangevulde versie van een al in 2008 verschenen cd, die ik maar nergens op de kop kon tikken. Terwijl Watkins, de weergaloze toetsen- en accordeonspeler en zanger uit Wales, een van de weinige Britten is die ik top vind. Vroeger plande ik mijn uitstapjes naar Londen zo dat ik minimaal een en soms zelfs twee concerten van zijn cajun-band The Balham Alligators kon zien in een of andere obscure kroeg. Later verdient hij zijn geld als muzikant in de groep van Nick Lowe, produceert hij zo nu en dan een plaat (de laatste van Tres Chicas) en werd hij een beetje bekend doordat Dylan in Theme Time Radio Hour zijn Only A Rose draaide, een liedje waar ieder mens met een kloppend hart tranen van in de ogen krijgt en afkomstig van zijn een na laatste zeer goede soloplaat Dial ‘W’ For Watkins. Deze plaat is ook weer tamelijk meesterlijk. Soms klinkt hij als Sinatra, soms als Dylan, soms als Brel, soms als Nick Lowe (die Watkins de missing link tussen Howlin’ Wolf en Paolo Conte noemde), maar toch ook altijd weer als hemzelf, de meest relaxte der relaxte muzikanten met een mooie diepe stem die onvoorspelbare muzikale wegen bewandelt. Van alle platen die ik dit jaar aangeschaft heb, is dit de meest-beluisterde.

Denvis is een superster
Denvis – een rockroman heet het boek van Leon Verdonschot dat losjes is gebaseerd op het leven van de Brabantse rocker en aanvoerder van The Spades met die (artiesten)naam. Maar omdat Verdonschot zich nogal wat vrijheden permitteerde in vorm en feiten, mocht het van hemzelf niet de naam biografie dragen. Een buitengewoon amusant boekje (het telt slechts 171 niet al te grote en niet altijd even dichtbedrukte pagina’s) en vooral de eerste helft is erg dik voor mekaar.
Maar waar het hier nu even over gaat is Denvis. De zesde cd die collega Robbie K. en ik uitbrachten op ons labeltje Rosa Records was Comin’ Home, het solodebuut van Denvis. De onderhandelingen daarover waren een hoogtepunt én dieptepunt in mijn leven. De eerste keer dat ik Denvis ontmoette, kwam hij de kamer binnenlopen en deed onmiddellijk zijn T-shirt uit. Tien minuten later al had ik het idee dat ik met de grootste rockster ter wereld aan tafel zat. Eigenlijk was de vraag alleen maar of we met het uitbrengen van deze cd miljonair of miljardair zouden worden. Enige probleem was eigenlijk of er wel fabrieken beschikbaar zouden zijn die genoeg cd’s konden persen om aan de niet te stuiten vraag te voldoen. Een paar weken later had hij er een voorschot uitonderhandeld dat we ons eigenlijk in de verste verte niet konden permitteren. We waren gevallen voor zijn uitstraling, zijn allure en zijn praatjes. Ik geloof niet dat je het liegen kon noemen, het was meer een fantasie in zijn hoofd waar hij zelf in geloofde en die hij met een Oscarwaardig optreden aan de man kon brengen.
Comin’ Home is, vind ik, een behoorlijk goede americana-cd waar er onterecht verdomd weinig van verkocht zijn en die als grootste verliespost op de balans van Rosa Records staat. We hebben er nog aardig wat van, dus wie na lezing van het Verdonschot-boek denkt: toch eens luisteren, die kan nog steeds terecht op de site van Rosa Records en hem bestellen. Misschien wordt Denvis dan toch nog de ster die bij zijn allures hoort.

Bloodshot
Mijn favoriete platenmaatschappijtje is Bloodshot Records, gevestigd in Chicago. Dat was een beetje het voorbeeld waarnaar we ons eigen Rosa Records hebben gemodelleerd. Laatst kreeg ik van Jacques Blaauw een interview toegestuurd met de oprichters van Bloodshot, Rob Miller en Nan Warshaw.
Warshaw, die door Miller de optimist van de twee wordt genoemd: ‘If you look at what the future theoretically holds, it’s horribly depressing.’
Vraag: Als je vandaag zou beginnen met het label…
‘Dat zouden we niet doen.’
Maar vanwege de liefde voor de muziek gaan ze door, proberen ze met digitale verkoop genoeg geld te genereren om het hoofd boven water te houden. Maar of dat lukt…

Mijn pleegzoons voorkeur
De reden waarom deze rubriek steeds onregelmatiger verschijnt, is de komst van een pleegzoon in ons gezin. Hij is acht en zwart en ik ben nu langzaam bezig zijn muzikale smaak te leren kennen. Michael Jackson vindt hij geweldig en Thriller draait hij vaak op zijn kamer. Maar zo soms merk ik dat er ook wat van mijn muziek zijn goedkeuring kan wegdragen. Dat maakt me soort van gelukkig.
Dit zijn een handvol van zijn favoriete liedjes uit mijn collectie:
T-99: Drunk (openingsnummer van hun cd Vagabonds, die hij uit de kast haalde omdat hij het zo’n grappige hoes vond, maar het meedogenloze ritme van Drunk vindt hij top)
Frankie Lee Sims: Walkin’ With Frankie (staat op de tweede Ace-dubbelaar met liedjes uit Dylan’s Theme Time Radio Hour en ook hier geldt weer: een monotoon en snoeihard ritme)
Tom Waits: Underground (‘draai nog eens dat liedje van die oude man met dat olifantenritme’)
Roosbeef: Bouwvakkers (dit zingt hij van a tot z mee)
Schoolly D: This Old Man (staat op Rudy’s Rockin’ Kiddie Caravan, een kinder-cd die ik ooit heb aangeschaft omdat Mekons en Waco Brothers, twee van Jon Langford’s groepen, er op te vinden zijn. Schoolly D vindt hij ‘erg stoer’)
Kortom, het zou muzikaal tussen mij en mijn pleegzoon best nog wel eens goed kunnen komen.

Fred’s hoekje
Op de radio hoorde ik Paul Witteman geïnterviewd worden over zijn nieuwste boek over klassieke muziek. Witteman, een fanatiek muziekliefhebber, vertelde dagelijks minimaal anderhalf uur aan het luisteren naar, en het zelf spelen van, zijn favoriete muziek te besteden. Even was ik jaloers op zijn muzikale voorkeur, die allang definitief is afgegrensd. Hij hoeft alleen nog maar te kiezen uit Mozart, of Beethoven (en nog wat andere componisten) en de verschillende interpretaties die er van dat werk bestaan. Zijn dagelijkse plezier bestaat uit het letten op, en genieten van, de detailverschillen die er in die verschillende uitvoeringen zitten. Een overzichtelijk bestaan.
Wat een verschil met de liefhebber van eigentijdse muziek, die voortdurend wordt opgejaagd door wat er allemaal nieuw verschijnt, en nog zelden aan reflectie over wat er al bestaat toekomt.
Recentelijk kocht ik de Ace-4cd-box B.B.King – The Vintage Years, en, ook van Ace, Bob Dylan’s Theme Time Radio Hour Season Two (en natuurlijk ook Bob Dylan Radio Radio Volume 2 van Mischief) – allemaal heerlijke muziek, waar naar mijn gevoel niets hedendaags tegen op kon. Het liefst zou ik ook alleen nog een vaste periode als muzikale voorkeur nemen – de jaren vijftig van de 20ste eeuw bijvoorbeeld. Maar dat lukt me gewoon niet – alles wat aan die periode vooraf ging, en er op volgde, blijft toch ook mijn nieuwsgierigheid oproepen.
De afgelopen maand overleden twee door mij betreurde musici; in beide gevallen betrof het een vrouw. Mary Travers, van de folkgroep Peter, Paul & Mary – in het begin van de jaren ‘60 in linkse kringen geliefd door hun politieke activisme, overleed op 72-jarige leeftijd. De groep speelde nog een rol in het begin van de carrière van Bob Dylan, doordat hun versie van ‘Blowin’ in the Wind’ een hit werd. Maar eerlijk gezegd was het nogal zoetsappige muziek, en ik vrees dat de grootste kracht van Peter, Paul & Mary niet hun muziek was, maar eerder de verpletterende schoonheid van Mary Travers. Er bestaan foto’s van haar waar je nu nog zuchtend naar kijkt – zo mooi was ze.
Ook dood: Ellie Greenwich, een van de beste songwriters van de jaren zestig, werd 69. Meestal samen met collega/echtgenoot Jeff Barry schreef zij voor The Ronettes Baby, I Love You, voor The Chrystals Then He Kissed Me, voor The Shangri-La’s Leader of the Pack, voor The Beach Boys I Can Hear Music, en natuurlijk voor Ike & Tina Turner (door Phil Spector geproduceerd) River Deep, Mountain High. Ik ben in het gelukkige bezit van de lp Let It Be Written, Let It Be Sung…, uit 1973, waarop Ellie Greenwich haar beste nummers zelf zingt. Prachtige plaat, die ik de afgelopen weken weer herhaaldelijk heb gedraaid.
Als muziekliefhebber heb ik ook geprobeerd te kijken naar het tv-programma ‘Nacht van de popmuziek’. Wat een verschrikking was dat – merendeels tweederangs artiesten in meestal afzichtelijke derderangs filmfragmenten, aan elkaar gepraat door kwekkende presentatoren. Was dit reclame voor muziek? Verbijsterend. ’s Ochtends opgestaan en om van die avond bij te komen (ik heb het niet uitgezien) de beste cd van de afgelopen tijd gedraaid: Yonder Is The Clock van The Felice Brothers. Nee, me beperken tot een bepaalde periode, dat gaat niet lukken.
Fred Schmidt
Ps: lees ook het foto- en boekenblog van Schmidt op de site van zijn uitgeverij.
Doug Sahm voor weinig
Iedereen was zeer benieuwd waar ik voor zo weinig geld (€17,99) de Complete Mercury Recordings, de als een fotoalbum verpakte set van 5 cd’s met alles wat Doug Sahm en het Sir Douglas Quintet voor dat label opnamen, kon kopen. Nou, bij Fame in de Amsterdamse Kalverstraat dus. Er hebben een of twee dagen een handvol exemplaren gelegen. Dit soort waanzinnige aanbiedingen duiken er regelmatig op en dat is een van de redenen voor mij om altijd binnen te lopen als ik in de buurt ben. Ik heb er overigens wel spijt van dat ik toen niet alle exemplaren heb opgekocht want aan de reacties te merken had ik daar veel mensen een plezier mee gedaan.

Therapie deel 8 & 9
Ik heb een ziekelijke cd-koopdrang. Er zijn, zo bleek, meer mensen die het kopen van cd’s eigenlijk net zo leuk (of leuker) vinden dan het luisteren naar cd’s. En die weigeren te stoppen met kopen. Deze ziekte is slechts te overwinnen door steeds maar weer op te schrijven waarom je iets aanschaft. Net zo lang tot je echt doorhebt dat je gestoord bent. Dit is de augustus- en septemberoogst.
Reageren mag nog steeds: mail naar f.lomans@smm.nl. Zij die deze therapie onzin vinden, kunnen nu ophouden met lezen.

Augustus & september 2009
In augustus en september kocht en kreeg ik 42 nieuwe cd’s (dubbelaars en boxen gewoon als een geteld). Die kostten me 208,94 euro en 90,68 dollar. Dit waren de aanwinsten (+ aanschafprijzen). Een aanschafprijs van €0,00 houdt in dat ik hem heb gekregen, meestal van de betreffende platenmaatschappij of distributeur of gewoon als cadeautje.

The Band Of Heathens: One Foot In The Ether (€0,00)
Hun eerste studioplaat kon me niet bekoren ondanks al die lovende recensies. Deze is een flinke stap voorwaarts. Maar het is nog niet het niveau van hun voorbeelden (Band, Little Feat), en ook tegen een vergelijkbare band als de eveneens uit Austin afkomstige Gourds moeten ze het vooralsnog afleggen. Hoogtepunt is overigens de opener L.A. County Blues, een eerbetoon aan journalist Hunter S. Thompson.
Delia Bell: Delia Bell (€6,30)
Deze plaat verscheen in 1983 en is geproduceerd door Emmylou Harris (de reden voor aankoop) en wordt volgespeeld door haar toenmalige Hot Band. Dell is een ouderwetse countryzangeres uit Texas en vertolkt naast A.P. Carter en Carter Stanley-covers vooral liedjes over scheidingen en overspel. Top.
Dan Bern: Breathe (€7,20)
Een van mijn favoriete nieuwe Dylans is Dan Bern. Live is hij buitengewoon scherp en komisch, sommige van zijn platen zijn meesterlijk. Dit is er een uit 2006, die nog ontbrak in mijn verzameling; hij klinkt hier Dylanachtiger dan ooit.
Scott H. Biram: Something’s Wrong/Lost Forever ($15.67)
Deze Texaan noemt zich de Dirty One Man Band en dirty is het. Uit de bocht gierende blues, country en gospel. Deze derde plaat op Bloodshot (elke plaat die daar verschijnt, koop ik) van hem is voor zijn doen tamelijk beschaafd en afwisselend. Maar nog steeds maakt hij wildere muziek dan wie ook.
The Bottle Rockets: Lean Forward ($14.67)
De Bottle Rockets uit Festus, Missouri zijn een tijdje de beste band ter wereld geweest. Om precies te zijn van 1993 tor 1999. Daarna zakte het in, werden de platen wat experimenteler, minder catchy, volwassener in de verkeerde zin. Maar deze nieuwe, verschenen bij Bloodshot, kan weer in de schaduw staan van Bottle Rockets, The Brooklyn Side, 24 Hours A Day, Leftovers en Brand New Year. Mede dankzij de terugkeer van producer Eric Ambel, maar vooral omdat de liedjes weer poppy, naïef, grappig en meezingbaar zijn. Popmuziek zoals popmuziek ooit bedoeld was.
Boulder Acoustic Society: Punchline (€0,00)
Genreoverschrijdende akoestische plaat van een band die ik niet kende. Waarschijnlijk al hun derde CD. Uitbundige zigeunermuziek, ingetogen folk, freaky jazz, melancholieke overpeinzingen. En goede liedjes. Plus een zeer vreemde driedimensionale knutselhoes. Een van de verrassingen van dit jaar.
Chris Cavacas: Love’s Been Discontinued (€0,00)
Weirde, maar ook verrassend melodieuze popmuziek van de toetsenist van Green On Red en Steve Wynn, die helaas niet kan zingen.
David Crosby: If I Could Only Remember My Name (€4,00)
Onmisbaar voor de Neil Young-fan omdat die aan twee liedjes meeschreef en meespeelde. En eigenlijk, nu ik hem 38 jaar na verschijnen weer hoor, ook als geheel best goed. Misschien wel de ultieme dromerige hippieplaat. Dit was Crosby’s eerste en 18 jaar lang enige soloplaat en verscheen een jaar na Deja Vu, het door hem met Stills, Nash & Young gecreëerde monster.
Fairport Convention: Fairport Convention (€5,40)
Debuutplaat van deze Britse folkrockers uit 1968, nog zonder Sandy Denny. Zeer Amerikaans (twee Joni Mitchell-covers). Bonustracks zijn het aardigst, vooral een fraaie versie van Leonrad Cohen’s Suzanne. Gekocht omdat ik eigenlijk toch wel alles wil hebben van gitarist Richard Thompson.
Fairport Convention: What We Did On Our Holidays (€5,40)
De eerste Fairport-plaat met Sandy Denny. Beetje Jefferson Airplane, beetje stuurloos, soms al tamelijk briljant, maar Richard Thompson strooit nog niet zo kwistig met inventieve gitaarlicks als hij later zou doen.
Fairport Convention: Full House (€5,40)
Het ruim negen minuten durende Sloth is echt een van de allermooiste nummers aller tijden met een van de meest memorabele gitaarpartijen ooit, van Richard Thompson. Sowieso een geweldige folkplaat met buitengewoon scherpe randjes.
Tom Gillam: Had Enough (€0,00)
Rootsy powerpop; weinig origineel, niet slecht, maar ik betwijfel of ik meer dan een of twee liedjes zal onthouden.
Woody Guthrie: My Dusty Road (€23,99)
Vier prachtig in koffertje verpakte cd’s van de legendarische folkie. Top.
Hacienda Brothers: Arizona Motel (€8,00)
Vorig jaar, kort na het overlijden van Chris Gaffney, verscheen de derde en laatste plaat van de Hacienda Brothers, de groep die hij leidde met gitarist Dave Gonzalez. Wederom een zeer traditionele countryplaat met fraaie zang van Gaffney, die ook af en toe de accordeon ter hand neemt. Een fraai slot van een weinig spectaculaire maar bevredigende carrière.
Ha Ha Tonka: Novel Sounds Of The Nouveau South ($14.91)
De reden om deze cd te kopen is dat-ie op Bloodshot verscheen. Verder iets te experimentele muziek voor mijn smaak. Feitje: Ha Ha Tonka heette ooit Amsterband.
Michael Jackson: Thriller (€6,40)
Kadootje voor mijn pleegzoon, die zich op school vijf dagen op rij goed gedragen had.
Elton John: Elton John (€5,40)
Opeens een onbedwingbare behoefte om iets van Elton John te horen. Maar alleen opener Your Song is echt goed. Drie kwartier later heb ik vooral de behoefte nooit meer iets van Elton John te horen.
Rickie Lee Jones: Pop Pop (€2,25)
Vooral gekocht vanwege de prijs en omdat haar eerste plaat een klassieker was. Hier zicht ze zich door covers heen; vooral in de Sinatra-traditie. Maar ook een keer Hendrix (Up From The Skies) en Jefferson Airplane’s Marty Balin (Comin’ Back To Me). Ronduit schitterend is het Cahn/Van Heusen nummer Second Time Around. Jazz in de Tom Waits-zin, niet voor niks haar ex.
Jukebox Zeros: Rock & Roll Ronin (€0,00)
Punk/garage/pop uit Philadelphia met een eerbetoon aan de Ramones: 1-2-3-4 en een ELO-cover (Rockaria)
B.B. King: Mr. Blues (€5,40)
Grappig dat deze niet-bluesplaat van King uit 1963 Mr. Blues heet. Dit is een poging om, met orkest, een groot publiek te bereiken. B.B. goes Sinatra. Zoiets. Curieus.
Jim Lauderdale: The Bluegrass Diaries (€9,00)
Een van de meest onderschatte muzikanten in de americana. Iets te vaak gewisseld van platenlabel, waardoor zijn platen steeds geruislozer uitkomen. Deze, uit 2007, is niet een van zijn allerbeste, maar zelfs een Lauderdale niet in topvorm is nog steeds erg goed.
Little Walter: The Complete Chess Masters (1950-1967) (€27,99)
Alle Chess-opnames van de beste mondharmonicaspeler aller tijden. Vijf cd’s met veel alternatieve takes en dat is, hoe geweldig de muziek ook is, een beetje veel van het goede.
Loretta Lynn: Honky Tonk Girl – The Loretta Lynn Collection (€15,99)
Had van haar alleen de cd met Jack White. Hier schijnt ze op drie cd’s in volle glorie. Wat een feestelijk tranendal.
Corb Lund: Losin’ Lately Gambler (€0,00)
De eerste op een Amerikaans label (New West) verschenen plaat van deze Canadees. Wie houdt van country met oog voor traditie, is hier aan het goede adres.
James McMurtry: Live In Europe (€0,00)
Al de tweede liveplaat van Larry’s zoon, die gezegend is met een van de slechtste stemmen in de muziek. Grotendeels afkomstig van zijn Paradiso-concert eerder dit jaar. Erg goed.
Mooi Wark: Rock & Rodzooi (€0,00)
Mijn werk verhuisde en dan komt er uit alle hoeken en gaten onzin naar boven. Dit is een band in de beste Normaal/Status Quo-traditie. Niet slecht, helemaal niet slecht.
Prince: 3121 (€0,00)
Ook deze, in 2006 verschenen cd, viel bij de verhuizing uit een doos. Tussen al die zeurmuziek waar ik van houd is een funkende Prince best aardig. Zeker niet de slechtste plaat van hem die ik ken.
Red Meat: We Never Close (€6,40)
Geproduceerd door Dave Alvin en dat is de reden om ‘m te kopen. Onderhoudende zeer traditionele country.
Nina Simone: To Be Free – The Nina Simone Story (€15,99)
Prachtig uitgevoerde box met drie cd’s en een dvd. Kadootje voor mijn vrouw, hoewel ik Simone ook goed vind.
The Soft Machine: The Soft Machine (€8,99)
Muziek die je eind jaren zestig mooi moest vinden. Deze plaat, samen met de eerste van Pink Floyd, stond zo’n beetje aan de wieg van veel te veel progressieve en intellectualistische onzin. Maar in mijn herinnering was dit een erg goede plaat. En voor de afwisseling bedriegt mijn geheugen me eens een keer niet. Jazz, psychedelica, maar ook soul en pop. Fijne liedjes en twee geweldige zangers: Kevin Ayers en Robert Wyatt. Extraatje bij deze uitgave: A- en B-kant van de eerste single.
Son Volt: American Central Dust ($14.81)
In mijn muzikale universum staat Jay Farrar zo’n beetje op gelijke hoogte met Neil Young. Met Uncle Tupelo, Son Volt en in zijn eentje; ik vind het allemaal goed tot prachtig tot meesterlijk. Ik vind het ook helemaal geen bezwaar dat sommige van zijn platen van a tot z hetzelfde tempo hebben. Net als The Ramones, mag bij Farrar van mij alles best op elkaar lijken omdat ik zijn klaaglijke zeurende stem schitterend vind. Vraag is dus slechts: is deze nieuwe Son Volt goed of meesterlijk? Ik neig voorlopig naar goed (en redelijk afwisselend).
Gordie Tentrees: Mercy Or Sin (€0,00)
Derde plaat van deze Canadees. Eerste die ik hoor. Het is geen toeval dat Fred Eaglesmith hem regelmatig vraagt het voorprogramma te doen. Het talent druipt eraf. Luister naar Rambling’s Gonna Be The Death Of Me. En hij heeft ballen, luister daarvoor naar Devil Talks en Same Old Blues.
Tony Joe White: Tony Joe (€4,00)
Diep gezakt; een cd gekocht die ik al had. De ouderdom heeft definitief toegeslagen. Wel een goede cd, zoals alles uit White’s begintijd top is.
Wilco: Sky Blue Sky (€7,20)
Omdat ik hun nieuwe bij Amazon had besteld, leek het een goed idee om die ene ontbrekende Wilco aan te schaffen, zeker voor dit luttele bedrag. En jawel, een mooie plaat, een hele mooie. Maar ook wel (te) erg Beatles, en soms Pink Floyd en nu en dan Radiohead.
Wilco: (The Album) ($13.81)
Weer een buitengewone mooie plaat, hoewel ik ook vind dat ze steeds meer op elkaar gaan lijken. Maar Wilco (The Song) en I’ll Fight zijn nummers die er in hun oeuvre bovenuit steken.
Blues On My Radio (€0,00)
Those Lowdown Blues is een radioprogramma van bluespromotor en clubeigenaar Bob Corritore, uitgezonden vanuit Phoenix, waar ook oude en nieuwe bluesmannen optreden. Dit is een selectie uit die optredens, verschenen in 2003, met een geweldige Lowell Fulson, met Lazy Lester en Louisiana Red en betrekkelijke nieuwlichters als de blanke Rick Estrin en Lil’ Ed. Fijne plaat.
Bob Dylan – Radio Radio – Theme Time Radio Hour Volume Two (€16,99)
De tweede vierdubbel-cd met liedjes uit de radioprogramma’s van Dylan, verschenen op het dubieuze Mischief Music-label. Wederom prachtig, met liefst 112 nummers, maar ook met een totaal gebrek aan informatie over de muziek.
Broadcasting The Blues (€0,00)
Net uit: twintig liedjes uit 25 jaar Those Lowdown Blues. Minder dan Blues On My Radio. Erg braaf en beschaafd. Enige dissonant en enig hoogtepunt is polioklant CeDell Davis die flink tekeer gaat en het kampvuurkarakter van de plaat even doorbreekt.
Chico Chism’s West Side Chicago Blues Party (€0,00)
Drie jaar gelden verschenen verzameling met liedjes uit de tweede helft van de jaren zeventig waarop Chico Chism drumt (hij was Howlin’ Wolf’s laatste drummer voordat die stierf) of die op diens label verschenen zijn. Vooral veel Eddie Shaw & The Wolf Gang, de begeleiders van Wolf. Niet slecht, niet bijzonder. En hoorbaar op CD gezet vanaf de plaat, dus inclusief een verdwaalde tik.
Man Of Somebody’s Dreams ($16.81)
Chris Gaffney maakte een paar behoorlijke goede soloplaten, was een gewaardeerd lid van Dave Alvins band en frontman van de straighte countrygroep Hacienda Brothers. Hij is dood en dit is een passend eerbetoon met grote namen uit de Americana (Los Lobos is groots, Calexico en Alejandro Escovedo zijn top, de rest waaronder Tom Russell, James McMurtry, Iguanas en Dan Penn zijn gewoon goed) en een paar minder voor de hand liggende mannen. In die laatste categorie steelt Boz Scaggs (die dus nog wel leeft, ik had geen idee) de show.
Theme Time Radio Hour With Your Host Bob Dylan – Season 2 (€11,25)
Verschenen op Ace en dus voorzien van een prachtig boekje met uitputtende, goed geschreven en originele informatie over deze 50 liedjes die de beste dj ter wereld, Bob Dylan, draaide in het tweede seizoen van zijn Theme Time Radio Hour. Schitterende dubbel-cd, die serieus meedingt naar de titel (verzamel)plaat van het jaar. Oudste liedje stamt uit 1927 (Diamond Joe van The Georgia Crackers), jongste liedje is uit 2004 (Goodbye California van Jolie Holland).

De dood
Vorige maand overleed Laurens Klaver, vriend, collega en fotoredacteur bij Panorama. Op de begrafenis klonken Dire Straits, Elton John en George Michael. In zijn jeugd had hij Frank Zappa en The Byrds zien optreden, daar liet ik hem nog wel eens over vertellen want zelf woonde ik toen nog in Limburg en daar kwamen Zappa en Byrds niet langs.
Maar hij en zijn vrouw hadden drie dochters gekregen en zoiets laat zijn muzikale sporen na.
Het zette me aan het denken. Ik moet snel mijn definitieve begrafenislijstje maken. Eigenlijk staan er maar twee dingen vast: het thema van The Last Waltz bij het verlaten van de zaal, dat had ik ook gedaan met mijn vader en moeder. En Feel Like Going Home van Charlie Rich, daar moest ik zelf van huilen bij de crematie van mijn vader.
Maar de rest? Ik ben er nog niet uit. Klaver was maar twee jaar ouder dan ik, zijn dood kwam snel en onverwacht, dus ik weet dat ik op moet schieten, want ongelukken en de dood zitten in kleine hoekjes.

Fred’s hoekje
Weer twee doden in de muziekwereld deze maand. De eerste, Les Paul (94 jaar geworden, een ongelooflijke leeftijd voor een musicus), werd eigenlijk bekender door de gitaar die door hem ontwikkeld en naar hem vernoemd werd, dan door zijn muziek. Bij de gedachte aan Vaya Con Dios, zijn bekendste hit uit de jaren vijftig, springt je hart toch niet echt open. Je denkt eerder ‘een Les Paul’, dan ‘Les Paul’.
Willy DeVille werd slechts 58 jaar, en in zijn geval mag het een wonder genoemd worden dat hij nog zo oud is geworden. Toch waren het niet de drugs die hem velden, maar was het een ongeneeslijke ziekte die hem de das om deed. In zijn begintijd, eind jaren ‘70, bracht zijn platenmaatschappij Capitol Records zijn lp’s soms alleen in Europa uit. Voor de VS werd de muziek, met zydeco en Franse invloeden, te ‘avant garde’ gevonden Op de in Parijs opgenomen lp Le Chat Bleu, uit 1980, werkte DeVille samen met de legendarische Doc Pomus – de muziek klinkt nu zelfs nog beter dan indertijd – ware avant garde dus.
Ook met veel Franse invloeden is de mooie nieuwe cd van Iggy Pop Préliminaires (Voorspel), die is geïnspireerd door de roman ‘De mogelijkheid van een eiland’ van de Franse auteur Michel Houellebecq. De cd, die als filmscore gebruikt zal worden bij een documentaire film over Houellebecq, opent en sluit met het mooiste nummer ooit geschreven: Les Feuilles Mortes, en ook Iggy Pop weet dit meesterlijk te vertolken.
Willy DeVille, en nu ook Iggy Pop, bleven niet steken in de rocksjablonen, en gebruikten invloeden uit New Orleans, het Franse chanson en de jazz. Samen met Tom Waits (en ook Dayna Kurtz) vormen zij zo een van de interessantste zijtakken van de popmuziek.
Iggy Pop, een ‘walking contradiction’, zie ik niet zo gauw te vroeg overlijden. In zijn punkjaren was hij weliswaar een junkie (en uitvinder van de stagedive), maar hij is ook de enige popmusicus die in een wetenschappelijk boek een stuk heeft geschreven (’Ceasar Lives’, over de toepasbaarheid van Edward Gibbons’ Decline and Fall of the Roman Empire op de moderne wereld), en hij schijnt een bovengemiddeld goede golfer te zijn. Iemand met zoveel levenslust gaat niet zomaar dood. (Fred Schmidt)

Muddy Waters
Eigenlijk heb ik het iedere keer weer als ik Muddy uit de kast haal. Bij beluistering ben ik er dan 100 procent van overtuigd dat er nooit iemand is geweest en zal komen die muziek met zulke zeggingskracht heeft gemaakt of zal maken. Nu draaide ik The Definitive Collection, een voorbeeldige chronologische verzameling van 24 nummers en het is adembenemend. Waarschijnlijk is de beste single ooit (A en B-kant opgeteld) I Can’t Be Satisfied een I Feel Like Going Home, opgenomen in april 1948. Beide nummers staan op deze verzamelaar. Leuk detail voor mezelf: toen Muddy op 24 mei 1955 het fenomenale Mannish Boy opnam was ik 1 maand en 2 dagen oud.

Pieta Brown
Met veel genoegen In The Cool gedraaid, de tweede plaat van Pieta Brown. Ze is echt de wereldkampioene praatzingzeuren; een houding van ‘het interesseert me helemaal niks’. Het is de Lucinda Williams-stijl over de top. Geweldig.

Therapie deel 6 & 7
Ik heb een ziekelijke cd-koopdrang. Er zijn, zo bleek, meer mensen die het kopen van cd’s eigenlijk net zo leuk (of leuker) vinden dan het luisteren naar cd’s. En die weigeren te stoppen met kopen. Deze ziekte is slechts te overwinnen door steeds maar weer op te schrijven waarom je iets aanschaft. Net zo lang tot je echt doorhebt dat je gestoord bent. Dit is de oogst van juni en juli, aangeschaft in de periode dat we een pleegkind kregen en ik nauwelijks nog tijd had om muziek te draaien.
Reageren mag nog steeds: mail naar f.lomans@smm.nl. Zij die deze therapie onzin vinden, kunnen nu ophouden met lezen.

Juni & juli 2009
Mijn verzameling werd in juni en juli verrijkt met 50 nieuwe cd’s (dubbelaars en boxen gewoon als een geteld). Die kostten me 238,02 euro en 47,95 dollar. Dit waren de aanwinsten (+ aanschafprijzen). Een aanschafprijs van €0,00 houdt in dat ik hem heb gekregen, meestal van de betreffende platenmaatschappij of distributeur of gewoon als cadeautje.

Albert & Gage: Dakota Lullaby (€0,00)
The Allman Brothers Band: Eat A Peach (deluxe edition) (€12,00)
Ben bezig met alles te kopen van deze ultieme jam-band. Deze is vooral opmerkelijk vanwege de ellenlange versie van Donovan’s There Is A Mountain, hier Mountain Jam geheten.
David Bowie: Young Americans (€4,50)
JJ Cale & Eric Clapton: The Road To Escondido (€6,30)
Soms koop ik muziek die bij mijn leeftijd past en dan geniet ik er nog van ook.
Isobel Campbell & Mark Lanegan: Sunday At Devil Dirt (€4,80)
Lanegan is een bijzonder mannetje, dus als zijn cd’s voor weinig te koop zijn, sla ik toe.
Celilo: Bending Mirrors (€0,00)
Charley Cruz & The Lost Souls: The Last Warrior (€0,00)
Veel goede bedoelingen van deze Nederlandse band om americana met ballen en soul te maken. Maar het blijft helaas te vaak steken in Jackson Browne en Eagles-achtige westcoast confectiepop. Goed gemaakt en gespeeld, maar die ene vraag dringt zich constant op: why?
Michael Dean Damron: Father’s Day (€0,00)
Zo spectaculair als met zijn schandalig onderschatte band I Can Lick Any Sonofabitch In The House zal de muziek van Michael Dean Damron nooit meer kunnen worden. Dat was een unieke combi van roots en Led Zeppelin. Maar zijn soloplaten met gevoelige machomuziek snijden ook flink hout. Zijn vorige, Bad Days Ahead, verscheen op ons eigen Rosa Records-label en verkocht geen drol. Van deze Father’s Day zullen er ook wel niet veel verkocht worden, hoewel die net zo goed is. Wat een onrecht.
Drive-By Truckers: Live From Austin Tx (€0,00)
Tussen 1999 en 2004 maakten de DBT vier briljante platen: Pizza Deliverance, Southern Rock-Opera, Decoration Day en The Dirty South. Dit was Southern rock die Lynyrd Skynyrd naar de kroon stak met teksten zoals ze eigenlijk nooit eerder in de muziek opgedoken waren. Met de laatste twee studioplaten kwam de klad erin en hun concert vorig jaar in Paradiso was miserabel. De Truckers waren eerlijk gezegd een beetje een zeurderig en pompeus bandje geworden. Dat bevestigt deze live-plaat; met name het eerste deel is hemeltergend. Hoe goed ze ooit waren bewijst de 10 minuten uitvoering van het oude 18 Wheels Of Love.
Drive-By Truckers: The Fine Print (€0,00)
Op 1 september verschijnt deze DBT-plaat met covers, afdankertjes en curiosa uit de periode 2003-2008 en mijn god, wat is-ie briljant. Honderd keer beter dan wat de DBT de laatste jaren hebben uitgebracht. Ik had ze afgeschreven, maar nu zijn ze weer serieuze kandidaten voor de titel ‘beste band ter wereld’. Met het beste nummer dat dit jaar is uitgekomen: George Jones Talkin’ Cell Phone Blues.
Steve Earle: Copperhead Road (deluxe edition) (€13,50)
Als extraatje zit bij deze tamelijk harde soloplaat van Earle een liveconcert.
Steve Earle: Townes (+ The Basics) (€0,00)
Het extraatje hier is een cd met eerste Earle-versies van de Townes-liedjes. Eigenlijk net wat beter dan de gelikte versies die de Townes-plaat haalden.
The Farmers: Fulmination (€0,00)
Tales Of The New West van de Beat Farmers was een meesterlijke plaat. Maar de smaakmakers van die band zijn inmiddels dood. De overgebleven Jerry Raney ploetert nu verder met een band die The Farmers heet en hun eerste plaat is zo slecht nog niet. Rootsrock die vaak amusant en op een handvol nummers zelfs goed is.
Phil Friendly with Pete Anderson: My Shadow (€0,00)
Levon Helm: Electric Dirt ($14.47)
Band-zanger en –drummer slaat opnieuw toe met een plaat, voornamelijk gevuld met blues- en countrycovers. Concurreert moeiteloos met het beste van de Band en is dus kandidaat voor de plaat van het jaar.
Hickoids: Waltz-a-cross-dress-Texas (€0,00)
Hillstomp: After Two But Before Five (€0,00)
Humble Pie: The Very Best Of Humble Pie (€5,40)
Een van mijn favoriete nummers van vroeger was The Sad Bag Of Shaky Jake van Humble Pie, de band van Steve Marriott (Small Faces) en Peter Frampton (Herd). Heb ik nog als single gekocht voor vier gulden vijftig. De vraag nu luidt: had ik het bij het rechte eind? Antwoord: eigenlijk wel. Een erg goed country/blues/rock-lied. Gaat over een moord in Texas, wat eigenlijk weer raar is om dat te horen uit de mond van een Engelsman. Zo is er altijd wat, natuurlijk. Op deze verzamelaar staan, naast live-versies van For Your Love en Shakin’ All Over, hun eerste hit (Natural Born Bugie) en nummers van hun eerste twee LP’s.
Ian Hunter: Man Overboard (€0,00)
De legendarische ex-Mott The Hoople frontman is nu 70 en zo klinkt zijn stem ook. Hij heeft handenvol soloplaten gemaakt die ik niet ken. Maar deze ruwe, energieke laatste vind ik erg goed, dus ik vrees dat ik wat gemist heb.
Kris Kristofferson: Starlight And Stone (€0,00)
De nieuwe KK klinkt als een testament; een oude man is bezig zijn laatste adem uit te blazen en geeft nog wat boodschappen en wijze raad mee aan familie, geliefden en vrienden. Zingen kon hij al nooit en nu helemaal niet meer. Alles bij elkaar zorgt het voor een aangrijpend meesterwerk. Verschijnt eind september onder de titel Closer To The Bone en niet als Starlight And Stone, de titel die de advance-cd draagt.
John Lennon: Some Time In New York City (€5,40)
Ben bezig de Beatles te completeren en dan zit er wel eens een echte meevaller tussen. Zoals deze Lennon & Ono-plaat, die erg afgekraakt werd toen-ie uitkwam, maar die ik nu, ondanks de vele politieke en gedateerde boodschappen, erg goed en energiek vind. Zelfs de Ono-nummers zijn aangenaam.
John Lennon: Mind Games (€5,40)
En dit is dus een tegenvaller. Suffe plaat.
Kim Lenz and the Jaguars: It’s All True! (€0,00)
Delbert McClinton: Acquired Taste (€0,00)
De inmiddels 68-jarige Texaan maakt nooit slechte platen. Maar echt boven alle kritiek verheven is eigenlijk alleen The Jealous Kind uit 1980. Deze nieuwe komt kwalitatief in de buurt; veel goede nummers, veel energie, veel afwisseling en betrekkelijk weinig clichématige funk- en bluesrock.
Vince Mira: Produced By John Carter Cash (€0,00)
Miss Mary Ann & The Ragtime Wranglers & The Ranch Girls: Selections 1993-2008 (€0,00)
Aanstekelijke verzameling singletjes, lp- & cd-tracks en nieuwe nummers. Ongelooflijk dat Rotterdammers zo authentiek en goed rockabilly en country kunnen spelen. Een tamelijk geweldige cd in een meer dan geweldige hoes.
La Nueva Banda De Santisteban: Sabor A Fresa (€0,00)
Kitscherige Spaanse soul met Anita Kerr-achtige damesvocalen op deze rerelease op het VampiSoul-label uit 1971. Zomers tot op het bot.
Tom Petty And The Heartbreakers: Anthology Through The Years (€8,10)
Dubbele best of-cd. En het beste van Petty is verdomd goed.
The Plastic Ono Band: Live Peace In Toronto (€5,40)
Optreden uit 1969 van Lennon met een gelegenheidsband die nimmer samengespeeld had, nooit had gerepeteerd ook en dus nummers moest spelen die iedereen kende. Vooral dankzij het gitaarspel van Clapton een weliswaar pretentieloos maar zeer geslaagd plaatje.
The Pogues: Red Roses For Me (€5,40)
Ontbrak nog in mijn Pogues-op-cd-verzameling. Een eerste oefening in het combineren van folk en punk. Spannend.
Bonnie Raitt: Bonnie Raitt (€5,40)
Debuut van Raitt dat bij herbeluistering erg tegenvalt. Ga niet verder met het verzamelen van deze roodharige dame.
Doug Sahm & The Sir Douglas Quintet: Complete Mercury Recordings (€17,99)
Als een fotoalbum verpakte set van 5 cd’s met alles was Doug en zijn Quintet voor Mercury opnamen. Fantastisch. Binnenkort meer over leven & belang van Sahm.
The Seeds: Pushin’ Too Hard – The Best Of The Seeds (€6,30)
Mooi kut. Koop ik deze dubbel-cd met 49 Garage Punk Classics van de legendarische Seeds, gaat een weekje later leider Sky Saxon dood. Moet niet te vaak gebeuren.
Dusty Springfield: A Girl Called Dusty (€4,80)
Ook al weer iemand die ik, vooral vanwege haar fenomenale Dusty In Memphis heb toegevoegd aan de lijst van artiesten die ik voor zachte prijsjes compleet wil hebben. Dit is haar debuut uit 1964 en ondanks een soms wat rare coverkeuze is het een zeer geslaagde plaat. En wat zong ze al goed toen.
Star Anna & the Laughing Dogs: The Only Thing That Matters (€0,00)
The Stills-Young Band: Long May You Run (€6,75)
Neil Young’s titelnummer is een klassieker en eigenlijk is deze samenwerking tussen oude vijanden ook verder best een aangename plaat. Maar echt hout snijden doet het niet. Wel een soort bewijs dat Young niet glad geproduceerd moet worden.
James Taylor: JT (€4,00)
Moest ik hebben vanwege de fantastische cover van Handyman.
Traffic: On The Road (€4,80)
Onzinnige liveplaat uit de laatste periode van Traffic. Geen idee waarom ik nu opeens denk dat ik alles van deze band wil hebben. Opvallend: het kan zeer de goedkeuring wegdragen van mijn 8-jarige zwarte pleegzoon die de hele tijd lekker aan het meetrommelen is op tafel. Kinderplaat misschien?
Traffic: When The Eagle Flies (€4,80)
Tegelijkertijd gekocht met On The Road. Nog niet gedraaid.
The Velvet Underground: Live At Max’s Kansas City (€6,30)
Het legendarische laatste live-optreden van de Velvets met Lou Reed (en zonder de net moeder geworden drumster Moe Tucker) in augustus 1970 in Max’s Kansas City in New York. Oorspronkelijk verschenen in 1972, dit is de uitgebreide en complete versie uit 2004. De geluidskwaliteit is nog steeds beneden alle peil, maar het geeft een uniek beeld van een van de belangrijkste hoofdstukken uit de muziekgeschiedenis en is vanwege de sfeer zeer genietbaar.
The Who: Live At Leeds (deluxe edition) (€13,50)
Een van de allerbeste live-platen ooit. Extra bij deze uitgave naast wat bonusnummers is een complete live-uitvoering van Tommy.
The Wild Specialties: Beautiful Today (€0,00)
Marisa Yeaman: Roadmap Heart (€0,00)
Zeer genietbare americana van net iets te keurige en daardoor wat karakterloze Australische zangeres.
Neil Young: Archives Vol. 1 (1963-1972) (€71,99)
The Best Is Yet To Come – The Songs Of Cy Coleman (€0,00)
Coleman hoort, zo heb ik me laten vertellen, thuis in dat rijtje met Porter & Berlin en Gershwin & Gershwin. Het rare is dat deze Amerikaan ook gewerkt heeft met Seth Gaaikema. Tja. Hier eren een dozijn dames met smaak hem en dat is soms een openbaring. Patty Griffin die het titelnummer doet bijvoorbeeld.
The History Of Rhythm And Blues 1942-1952 (€15,99)
Fraai doosje met 4 cd’s, gevuld met nummers die ook wel eens opdoken in Bob’s Theme Time Radio Hour.
Keep Your Soul: A Tribute To Doug Sahm ($18.48)
Geslaagd eerbetoon aan de ultieme Texaan.
Roadmasters (€0,00)
Combi-pakketje van het Duitse Smokestack Lightnin’ en de Belgische Seatsniffers. Beide bandjes vullen een korte CD met alleen covers. Aanstekelijke rootsrock, maar niet meer dan dat.
Sensacional Soul Vol. 2 (€0,00)
Two Southern Music CD’s – Oxford American 10th Anniversary Edition ($15.00)
Het beste blad ter wereld, Oxford American, brengt een keer per jaar een muzieknummer uit met een cd en met een stuk of twintig verhalen over de muzikanten en liedjes die je hoort. Dit is een jubileum en dat wordt gevierd met een dubbelaar en een blad met Jerry Lee Lewis voorop. Muziek zonder grenzen, in tijd noch in genre, van uiterst obscuur tot wereldberoemd; als het maar uit het zuiden van de Verenigde Staten komt. Schitterend.