File bij de bewaakte fietsenstalling, het is Zomer op het plein in Alkmaar. Vandaag in het teken van singer-songwriters. “Na 25 jaar ploeteren sta je dan in het voorprogramma van Tim Knol”, aldus Anne Soldaat. Hij ziet er de humor wel van in en prijst zich gelukkig dat hij straks wel met Tim mag meespelen. Anne speelt samen met toetsenist Matthijs van Duijvenbode een set met de nadruk op nummers van zijn laatste cd ‘ In Another Life’. De voorspelling uit de Randy Newman song ‘I Think It’s Gonna Rain Today’ komt gelukkig niet uit.
Hoofdact Tim Knol (20) is al lang met muziek bezig. Zes jaar terug kreeg ik al een mailtje van hem. Of hij foto’s van mij mocht gebruiken voor zijn website over altcountry-artiesten. Vorig jaar stond Tim op het Alkmaarse plein nog in zijn eentje op het podium, als openingsact van Johan. Op deze zonnige dag treedt hij aan met zijn vaste live-band. Ze klinken hecht en strak. Als Tim de hoge tonen even niet haalt, trekken Matthijs en Anne hem er met fraaie harmony zang wel door heen.
De muziek van Tim zit boordevol muziekhistorie. Met niet alleen altcountry-invloeden, maar ook de Beatles en the Beach Boys klinken er in door. Bij ‘Sounds Familiair’ komt Gram Parsons even om de hoek kijken, het is ‘A song for you’ fluistert hij Tim in zijn oor. De set bevat vanmiddag een fijne mix van ballads en rockers, met naast de nummers van zijn debuut cd ook nieuwe pennevruchten. Zoals ‘What the hell’ een nummer over een kater na een zware nacht. De tekst kon niet simpeler, maar wat klinkt het lekker. Maar hoe hard Tim ook rockt, het publiek blijft gewoon zitten. Alleen kinderen voor het podium en de hippie-chick op blote voeten achter op het plein gaan dansend uit hun dak.
Maar Tim geniet en stelt de man in de scootmobiel die even komt informeren of Matthijs niet Jim Morrison is gerust. Jim leeft nog en speelt vanmiddag in Alkmaar. In de fietsenstalling neuriet iemand ‘Sam’ nog na. De zomer is nog lang niet voorbij en kan nog wel een hit gebruiken.

Er gingen heel wat handen omhoog na de vraag van Jason Ringenberg (foto boven) wie 25 jaar geleden de elpee Lost & Found had gekocht. Ook ik stak mijn hand in de lucht. Trots, echt waar. Want wat was die knallende mix van country, punk en hardrock destijds belangrijk voor me. Dat de muziek van Jason and the Scorchers niets aan zeggingskracht verloren heeft, bleek zaterdag tijdens de Rhythm & Blues Night in De Oosterpoort in Groningen.

Jason and the Scorchers traden aan in de foyer. Dat lijkt van weinig respect te getuigen voor de legendarische formatie uit Nashville. Niets is echter minder waar, daarin had de organisatie van het festival helemaal gelijk. Rock-’n-roll hoort eigenlijk helemaal niet thuis in concerthallen. De afstand die daar ontstaat tussen artiest en publiek is onnatuurlijk. Rock-’n-roll is hard werken en zweten en als publiek moet je dat ondergaan. Daar zorgt Jason wel voor. Nog altijd gaat hij als een wervelstorm over het podium.

Het is niet alleen de tomeloze energie die overtuigt. De liedjes van Jason and the Scorchers behoren tot het erfgoed van de altcountry. De band hoeft die nummers niet op te rekken of van andere arrangementen te voorzien. Zulk sterk materiaal heeft dat allemaal niet nodig. Dat weten Jason and the Scorchers maar al te goed. Naast nummers van de nieuwe cd Halcyon Times kwam vooral materiaal van Lost & Found langs.

Los Lobos moest wegens familie-omstandigheden aantreden zonder Cesar Rosas. In de grote zaal gooide de band het op blues, maar dat klonk allemaal nogal afstandelijk en vermoeid. Op het einde hing David Hidalgo alsnog de accordeon om, maar daar was ik niet meer bij.

Op hetzelfde moment stond namelijk Dirty Sweet (foto rechts) in de entreehal. Ook dat viel niet echt mee. Met name de zang liet toch wel te wensen over. Misschien hads de tournee met seventiesrock in de stijl van The Black Crowes al te veel gevergd van de stembanden?

De avond was in de kleine zaal heel beschaafd begonnen met Po’Girl, dat een jaar eerder ook al op het festival stond. Het enthousiasme van vooral Allison Russell was ronduit ontwapenend. Met banjo, klarinet en accordeon zorgden ze voor veel sfeer. Alsof je bij een joodse bruiloft te gast was, zoiets. Regelmatig werd er van instrument gewisseld. Bijzonder was de gutbucket bass van Awna Teixeira.

De indie-americana van Telegraph Canyon (foto) klonk soms bijna atmosferisch en deed op die momenten wel wat denken aan Hyacinth House dat vier jaar geleden op dezelfde plek aantrad. De band uit Fort Worth, Texas, stond met liefst zeven personen op het podium. Met een grote trom voor de buik en een strijkstok die over de gitaarsnaren streek viel er ook wel het een en ander te beleven.

Jason Isbell is niet echt een podiumdier. Ook van zijn 400 Unit valt geen spektakel te verwachten. Een groots zanger is Isbell ook al niet, een beetje timide. Een cover van Psycho Killer (Talking Heads) was nodig om iets meer variatie aan te brengen in de set. Wel erg fraai was het nummer Dress Blues, dat de uit Alabama afkomstige Isbell heeft geschreven voor een vriend die in Irak sneuvelde.

Chuck Mead (foto) moest het doen met de Hillbilly Boogiemen uit Utrecht. Dat is helemaal geen straf, want die jongens maakt het niet uit met wie ze een podium delen, ze verzaken nooit. Door deze samenwerking lag de nadruk vooral op de hillbilly die Mead maakte met BR5-49 en dat was dan wel weer een beetje jammer, want de man maakte met Journeyman’s Wager een krachtige plaat vol rockende honky tonk en swingende soul en met name dat laatste werd een beetje gemist.

The Paladins zijn al talloze malen in Nederland geweest en het niveau van eerdere concerten werd deze keer niet gehaald. Het enthousiasme ontbrak een beetje. Toch is er goed nieuws. Gitarist Dave Gonzales is bezig met een nieuw project. Na de dood van Chris Gaffney en dus ook het logische einde van The Hacienda Brothers, heeft hij niet stil gezeten. Binnenkort verschijnt een cd van zijn nieuwe band The Stone River Boys, waarin hij samenwerkt met Mike Barfield. Bekend van The Hollisters en solo verantwoordelijk voor funky countrysoul.

Klokke 10 trapten de mannen af. Anderhalf uur later was ik licht extatisch. Ja, noem de Avett Brothers gerust een string band, met een kernbezetting van banjo, gitaar, bas en cello. Maar dan wel een die het begrip string band een nieuwe lading geeft.  Je hoort klassieke country, maar ook akoestische punk, rock, bluegrass, alternatieve country en zelfs grunge. En dat allemaal op verbijsterend hoog niveau. Ieder liedje met een verrassende wending en als die niet komt, is juist dat weer een verrassing. Prachtige, afwisselende samenzang van de zwaar bebaarde Seth en de net voor de tour gladgeschoren Scott, die hun snaarinstrumenten even makkelijk inruilen door drums en toetsen. Okee, die wisseling van instrumenten haalde af en toe de vaart wel uit het optreden, maar dat gaf het publiek ook weer even de tijd te bekomen van weer een prachtig liedje. De Avett Brothers mogen gerust de Kinks van de country genoemd worden. Energiek en altijd op zoek naar de perfecte hook.  In Pretty Girl From Chile worden halverwege de elektrische gitaar en bas omgehangen en verruilt Scott de banjo voor de drums, waarna met een ijzersterke riff het nummer uitgeblazen wordt. Maar evengoed kunnen ze het publiek muisstil krijgen met prachtige bijna verstilde samenzang, zoals in Laundry Room of Belladonna. De nadruk in deze live set ligt op de liedjes van Emotionalism en het recente I And Love And You. De mannen laten zien dat deze op zichzelf al ijzersterke liedsjesverzamelingen live nog veel beter tot hun recht komen.

Een sterker visitekaartje hadden deze Brothers uit North Carolina niet kunnen afgeven. Het is nu nog wachten welk groot Americanafestival er met deze hoofdprijs vandoor gaat.

Gezien: the Avett Brothers
Waar: Paradiso
Wanneer: 22 maart 2010
Foto’s Peter Hageman (met dank aan Kindamuzik)

Gezien: Laura Veirs, 31-1-2010, Paradiso (Kleine zaal)
July Flame in een winterse omgeving. Dat wil zeggen, het optreden van Laura Veirs stond in het teken van haar laatste plaat July Flame en speelde zich af in door witte polders omgeven Amsterdam. Het optreden in het uitverkochte Paradiso Upstairs (zoals de bovenzaal op de site van Laura Veirs wordt genoemd) wordt vooraf gegaan door korte optredens van Nelson Kempf (Old Believers) en Eric Anderson (Cataldo). Beiden vormen later samen (wisselend op keyboard, basgitaar en gitaar en slagwerk) met Alex Guy (Led to Sea) op viool de band rond Laura Veirs.
De korte optredens van Nelson Kempf en Eric Anderson zijn aan Laura Veirs voorbijgegaan, omdat zij gezien haar toestand moest rusten. Ze is zeven maanden zwanger. Later geeft zij aan dat het is uitgerekend in april en snel rekenen levert op dat de aanzet hiervan is geweest in… juli. Dat geeft July Flame direct een betekenis.
Carol Kaye is de opener, wellicht gekozen omdat dit nummer enige bekendheid kreeg door een item van Leo Blokhuis in één van de Top 2000 uitzendingen. Sun is King, het tweede nummer, klinkt ook zonder pedal steel erg mooi en broeierig. Het hele optreden klinkt ietsje rauwer dan op plaat, maar het blijft toch subtiel. Laura Veirs’ muziek kan het hebben. Er wordt in tegenstelling tot haar platen weinig effect op de zang gebruikt en dat maakt het iets directer. Het valt trouwens op dat de andere bandleden de toch mooie achtergrondvocalen van de platen moeiteloos overnemen. Er wordt veel van July Flame gespeeld, afgewisseld met wat oudere nummers zoals Through December, Spelunking en de traditional The Cuckoo. Bij To the Country van Saltbreaker wordt het publiek door Laura Veirs in tweeën gedeeld om omstebeurten de refreinen als koor mee te zingen. Dat gaat aan het begin moeizaam, maar wordt na een paar keer al veel beter. Laura is erg tevreden en zegt dat tot nu toe Paradiso Upstairs het beste koor is van de tour, dus beter dan Lille, Cambridge, Londen etc. Brussel, de volgende stop en Laura Veirs’ favoriete Europese stad vanwege een museum vol muziekinstrumenten zal hier een zware kluif aan krijgen.
Als laatste nummer wordt I Can See Your Tracks aangekondigd en Laura belooft daarna cd’s, boekjes en platen te komen signeren. Het publiek dat de hele avond al erg enthousiast is, geeft zich niet zomaar gewonnen en sleept er een toegift uit. Laura Veirs, ook enthousiast, beloont ons nog met de mooie ingehouden nummers Sleeper in the Valley, Rapture en Make Something Good, waarmee ze een intieme zondagmiddag subtiel afbouwt en vervolgens alsnog haar belofte om te komen signeren nakomt. Dat levert haar geen windeieren op want van een fan krijgt zij als cadeautje voor haar komende blijde gebeurtenis een Engelstalige uitgave van Nijntje.

De aftrap was voor kompaan Danny Michel, een olijk ogende einddertiger die in de middaguren al met zijn GSM paraat in de pittoreske ‘dorpskern’ gesignaleerd kon worden. Michel heeft een respectabele ‘naam’ in zijn geboorteland, dit ondersteund door een oeuvre van zo’n acht cd’s. De voormalige bassist van Starling liet in een kleine 40 minuten zien & horen dat hij het credo ‘well-known’ ook hier, dit op zo’n 9 uur vliegen van zijn home, verdient. Prettige performer; prima stem en bovenal een smaakvol, inventief gitarist. Van zijn laatst verschenen cd (Feather, Fur & Fin; 2009) kwam in het korte tijdsbestek een aantal nummers voorbij, waaronder de titelsong (zijn zorgen over Mother Nature), maar hij refereerde ook aan zijn eerdere cd’s, getuige songs als White Lightning & Tennessee Tobacco, als ook het licht hilarische Whale Of A Tale. Danny Michel toonde zich een zeer bekwame ‘opwarmer’ voor een bijna volle zaal.

Tijdens het optreden van hoofdact Romi Mayes was Michel weer present, ditmaal als side-man. Duidelijk was dat de twee, dit behoudens de optredens in Brussel en Oss, nog niet eerder met elkaar hadden samengespeeld; dit bleek overigens geen overwegend bezwaar. Wel had Mayes een enkele keer ‘ruzie’ met haar gitaar(spel), maar zij ging daar op een luchtige wijze mee om. Wat restte was ruim vijf kwartier songs van een hoog niveau; songs van vooral haar laatste cd’s, de hier nogal ondergewaardeerde ‘schijven’ Achin In Yer Bones (2009) en Sweet Somethin’ Steady (2006).
Openen met de ongemeen sterke ’starters’ van de laatste cd –de titeltrack & Somethin’ Goin’ On- en dan vervolgens nog een surplus aan ‘munitie’ overhouden, het geeft aan van welke klasse de songwriter Mayes is. Ook haar verhaaltjes waren onderhoudend, zeker waar het de opmaat betrof voor die songs, zoals Bible en Styx & BTO (van The Living Room Sessions, Vol. I; 2005), welke voor bepaalde sujetten in eigen land (dan wel de USA) nogal confronterend blijken te zijn…  Hier kwam zij daar, tolerant als wij zijn, uiteraard makkelijk mee weg. Smoke More Than I Drink is dan weer een song waar haar ma minder gelukkig mee was, en If The Lord Don’t Love You…. gaf haar de ruimte om te wijzen op de merchandising van T- shirts met de ludieke toevoeging: “Romi Do….”.

Kortom, een meer dan goed optreden van de talentvolle Mayes, met hooguit een kleine kritische noot, en wel dat het vergeleken met Blue Highways misschien ietwat tammer, zeg maar minder ‘raw’, uitpakte. Dit lag overigens zeker niet aan de subtiele ‘snaren- invulling’ (à la Gurf Morlix op de cd’s) van Danny Michel én ook niet aan zang van de ‘patron’ zelve; allemaal niks mis mee. Wellicht dat wel het vroege uur er enigszins debet aan was; de drank was immers nog niet echt in de ‘man’……

Zie de agenda voor de resterende optredens.

Gezien: Romi Mayes; support: Danny Michel
Waar: Huis Verloren, Hoorn
Op: 29 november 2009
Door: Leo Kattestaart

De cd werd -als bijna vanzelfsprekend- in eigen stad gepresenteerd. Rotown was uiteraard helemaal vol, gelijk aan de presentatie van Molten City.
En waar het eertijds een wat rommelige presentatie was, daar glorieerden David Pino en de zijnen deze keer met zeer veel elan. Vijf heren die vol zelfvertrouwen en liefde voor de stiel hun ding deden. Producer Reyn Ouwehand opende de set, dit gezeten achter zijn keyboard, om via de drumkit en basgitaar ook nog eens de sologitaar ter hand te nemen. Het door hem neergezette intro fungeerde als opmaat voor Wake Up, het nummer wat op de fonkelnieuwe cd eveneens de starter is. Wat volgde was deels een ‘opsomming’ van het nieuwe werk, maar hier en daar wel prettig gelardeerd met songs van ‘weleer’, zoals El Degas en Cougar. Ronduit fraai was het middenstuk van het optreden met ‘gouwe ouwe’ Head or Tails gevolgd door het nieuwe prijsnummer (een van de vele..) Dust and Doubts. Andere songs die direct beklijfden waren er dus ook: het ingetogen en klein gehouden liedje Right On bijvoorbeeld, als ook het samen met Room Eleven- coryfee Janne Schra passievol gebrachte Not Jealous. Dat het ook heftig kan bewees Pino & consorten met o.a. Black and Blue en White on White. Al met al was een kleine anderhalf uur later wel duidelijk dat de ‘nieuwe’ cd een erg goeie is en ook dat de heren, dit ondanks wat mutaties in de samenstelling, meer en meer een hechte band vormen. Een band waar de kwaliteit vanaf spat. Ook werd duidelijk dat de nieuwe songs op een wat andere leest geschoeid zijn dan het vroegere werk; wat steviger en ook met meer afstand van het gebied der altcountry. Niks mis mee. Zie voor de cd- recensie van The Long-Lost Art of Becoming Invisible elders op deze site. Hierbij tevens het advies om de heren de komende tijd te gaan zien/horen. Het is het geld dubbel & dwars waard.

Gezien: El Pino & The Volunteers
Waar: Rotown, Rotterdam
Op: 12 november 2009
Door: Leo Kattestaart
Foto’s: Jaap Kooiman

Er is iets aan The Felice Brothers dat het publiek bijzonder aanspreekt. Het gezelschap rond de broers Ian en James Felice (broer Simon stapte eerder dit jaar uit de band en is nu redelijk succesvol als helft van het duo The Duke and the King) brak in 2007 door met het album Tonight At The Arizona dat bol staat van aanstekelijk rauwe folkrock die herinnert aan The Band. Ook de daarna uitgebrachte albums deden reikhalzend uitzien naar het debuut op de Nederlandse podia. Op 24 oktober was het dan eindelijk zover in de uitverkochte bovenzaal van Paradiso. Maar eerst moet het publiek zich nog door een harde en wat onsamenhangende set van de meegereisde singer-songwriter AA Bondy heenbijten. Bondy, die met American Hearts een prachtige debuutplaat maakte, speelde met hulp van een drummer en toetsenist helaas voornamelijk liedjes van het veel ontoegankelijker tweede album Devil’s On The Loose en zal daar weinig nieuwe fans mee gewonnen hebben. Jammer.

En hoe zat dat met de Felice Brothers zelf? Zanger-gitarist Ian Felice is ietwat ingetogen. Na een aarzelende poging contact te maken met het publiek beperkt hij zich daarna tot z’n core bizniz: spelen, met als absoluut hoogtepunt en practisch solo voortgebrachte Saint Stephens End. Zijn gezette broer James (toetsen) is veel extraverter en steelt vooral met zijn accordionspel de show. Ook fiddlespeler Greg Farley is een echt podiumbeest. Vooral als hij zijn wasbord tevoorschijn tovert is hij niet te houden en stuitert hij over het podium. Met wilde gebaren stimuleert hij de aanwezigen om vooral mee te klappen en mee te zingen. En in publiekfavorieten als Whiskey In My Whiskey, Frankies Gun, Hey Hey Revolver en de Townes van Zandt-cover Two Hands lukt dat ook. Dan zijn de Felices ook op hun best. Opzwepend, ruw en diep doordringend in de essentie van folkmuziek. Op andere momenten, als ze de meer atmosferische nummers, zoals Marlboro Man, spelen, zakt de spanningsboog in. Er blijkt een band met twee gezichten op het podium staat: een enthousiaste partyband waarbij alles op z’n plaats valt èn een groep die zoekt naar een ander geluid. Met als dieptepunt van dat laatste “gezicht” een nummer dat door bassist Christmas gezongen wordt, die dan voor het eerst die avond het publiek aankijkt en zich daarbij zichtbaar ongemakkelijk voelt. Het klopt dan gewoon niet, zoals er wel meer vanavond niet klopte. Dat is eigenlijk ook al te horen op het laatstverschenen album van de groep Yonder the Big Clock dat door het gebrek aan goeie liedjes een stuk minder overtuigt dan de eerder uitgebrachte cd’s. En zo lijkt het dat we de groep live in Nederland aantreffen op een moment dat zij zoekende is naar het juiste geluid. Misschien moet broer Simon maar weer terugkomen.

Onvergetelijke momenten ontbraken op TakeRoot zaterdagavond in De Oosterpoort in Groningen. Geen editie waarover nog lang valt na te praten derhalve. Hoewel, we zagen wel voor het eerst de beloftevolle Israel Nash Gripka aan het werk.

Kinky Friedman was toch wel een verrassende gast op TakeRoot, zo vaak is hij hier immers niet te bewonderen. Er was een dwingende reden voor zijn bezoek, zo liet hij de verslaggever van Dagblad van het Noorden weten. Kinky wil gouverneur van Texas worden en dat wil hij eerlijk gezegd al heel lang. Hij doet het deze keer in de peilingen best goed en om te voorkomen dat hij zijn eigen campagne weer eens zou verklooien, stuurden de Democraten hem een tijdje naar Europa. Dus stond hij daar als opener van het rootsfestival in Groningen zijn flauwe grappen te vertellen. Natuurlijk deed hij Asshole From El Paso. Schrijven kan Kinky Friedman als de beste en het hoogtepunt van zijn set was het voorlezen van een verhaal over zijn vader. Te vinden in zijn nieuwe boek Heroes Of A Texas Childhood. Als Kinky verkozen wordt, dan zal zijn eerste maatregel zijn het verplicht stellen van dit boek op de scholen van Texas.

Voor de eerste act in de grote zaal stroomde het publiek massaal toe. Ze troffen daar een aanvankelijk stroeve Band Of Heathens aan, die overigens met hun sterke seventies-mix van The Band, Little Feat en The Eagles een uitstekende festival-attractie is. Ze kregen gaandeweg het publiek geheel op hun hand met hun swampy rootsrock die soms drie leadgitaren aan de frontlinie bracht. Al miste Altcountry.nl daadwerkelijke begeestering, Band Of Heathens strooide royaal met klassesongs – hoogtepunt: Look At Miss Ohio – en bood het publiek absoluut waar voor hun geld.

De twee meiden van Whispertown 2000 wisten maar heel even de suggestie te wekken dat we iets bijzonders gingen zien. Het onsamenhangende geheel was tijdens een enkel sprankelend moment nog te vergelijken met The Shangri-La’s, of met die heel erg leuke vrouwenband The Hellcats uit Memphis. Verder ging het vooral richting de vermoeiende en ondefineerbare indierock van Throwing Muses. Dat de drummer tevens op een mondharmonica blies, was dan wel weer bijzonder.

In de foyer was het swingen bij Jesse Dee en zijn band. Wat is het toch heerlijk dat die ouderwetse soul de laatste jaren weer helemaal terug is. En het is helemaal top dat de organisatie van TakeRoot daarvoor ook een podium biedt.

Dayna Kurtz – een in Groningen graag geziene gaste – had zichtbaar last van het gebrek aan intimiteit in de grote zaal. De anders zo ravissante Kurtz verscheen op het podium in roze broek en glimmende gympen, waardoor het publiek wist dat het een andere Dayna Kurtz zou gaan aanschouwen. En dat klopte: southern rock, rockabilly en Memphis-blues, directe afgeleiden van haar meest recente album, waren haar receptuur. Haar begeleidingsband was verrassend genoeg het voltallige Blue Mountain, maar het trio bleek te ruig voor Kurtz. Hoewel de entertainment-factor voldoende was, leek de samenwerking tussen Dayna Kurtz en Blue Mountain geen onverdeeld succes.

Nels Andrews stond al eerder op TakeRoot en heeft hier te lande flink wat fans. Andrews is dus niet een nieuwe, spannende naam en in die zin geen sterke zet van de festivalorganisatie. Nels Andrews’ optreden in de entreehal werd gekenmerkt door het kleine gebaar: slechts begeleid door zijn eigen akoestische gitaar, een staande bas en een mandolinespeler bleek hij ingetogen, relaxt en een tikkie uitgeblust. Andrews heeft echter een bijzondere kwaliteit: hij schrijft erg mooie, sfeervolle liedjes. Zoals gezegd, het was relaxt, maar ook zeker intiem en aangenaam in de entreehal.

Danny Schmidt was verkouden, maar zelfs een hoestbuitje kon hem niet echt van de wijs brengen. Het is altijd nogal vervelend als een solo-act lang bezig is met het stemmen van de gitaar, maar de prachtige oosterse sferen die we daarna hoorden, waren het wachten meer dan waard.

James McMurtry is geen podiumdier, maar eerlijk gezegd viel het al mee dat hij een enkele keer toch contact zocht met de zaal. McMurty, pas voor de tweede keer in Nederland, schrijft uitstekende teksten, dat mag je ook verwachten van een zoon van auteur Larry McMurtry, maar zijn woorden zijn live niet altijd even goed verstaanbaar. Het fijne elektrische gitaargeweld mocht er echter zijn. Hij vergat niet Too Long In The Wasteland, het titelnummer van zijn onovertroffen debuut., te spelen.

Voor aanvang van het optreden van Israel Nash Gripka stond het al behoorlijk vol in de entreezaal. Er werd wat verwacht van deze jongeman, die dit jaar zo voortreffelijk debuteerde met New York Town. Hij stelde geenszins teleur. Fantastische stem. Nu nog iets meer persoonlijkheid uitstralen op het podium. Jimi Zhivago (de producer van dat debuut en een nieuwe louter bij concerten verkrijgbare ep getiteld The Goldmine Is Flooding) speelde op een zessnarige basgitaar met een nogal afwijkend geluid. Drummer Blake Fleming droeg een T-shirt van Black Flag. Vooral op het eind van de set was zijn bijdrage enorm krachtig.

In de foyer zorgde Willie Nile in the heat of the night voor een energiek optreden. De New Yorkse new wave-punker beleeft op 61-jarige leeftijd een heuse revival; zijn laatste albums hebben op positieve bijval kunnen rekenen. Aldus was Nile voor het eerst live in Nederland te bewonderen. De fanatieke en speedy Nile beloonde het publiek dan ook met een opwindende mix van rootsrock, doo-wop en New Jersey-rock.

In de kleine zaal bracht The Handsome Family nummers over enge beesten in de woestijn en het moeras. En waarom zou je geen liedjes kunnen maken over betonmolens? Bijzonder was het eerder toch ook al geweest bij het optreden van Peter Broderick, dat hij eindigde staand op de pianokruk. Daarmee ontsteeg hij met gemak The Tallest Man On Earth.

Seasick Steve, de 68-jarige blanke bluesman, leek een onwaarschijnlijke headliner en uitsmijter in de grote zaal. Leek, want Steve zette de zaal eenvoudig naar zijn hand met rauwe, charmante en ontwapenende blues. Zichtbaar enthousiast en gemakkelijk contact makend met het ontvankelijke publiek maakten Seasick Steve en de stuk jongere, maar even goed bijna bejaarde drummer er met z’n tweeën een feestje van. Uitsmijter Doghouse Music was een geweldige afsluiter van deze TakeRoot-editie, helemaal toen Seasick Steve met in zijn spoor zijn drummer er op kousenvoeten en breed lachend vandoor gingen.

Mannen met baarden, armen vol tatoeages en stemmen als een boze dondergod boezemen angst in. Zeker als ze ook nog eens een donkere zonnebril dragen. Maar niet William Elliott Whitmore. Als hij bij de Amstelkerk komt aan wandelen lacht hij je vriendelijk tegemoet van onder zijn donkere zonnebril. Met zijn stem als een boze dondergod zegt hij vriendelijk “yeah sure” als een fan met hem op de foto wil, en poseert hij even.
Dan gaat hij de Amstelkerk binnen. Deze alternatieve lokatie van Paradiso is bij uitstek geschikt voor de muziek van Whitmore. Rond het kleine podium staan de rode stoeltjes netjes op een rij, wordt koffie geserveerd in een kopje met een schoteltje en bier in echt glas. Genietend van de fraaie entourage wacht het publiek rustig op wat komen gaat.
De zaal is goed gevuld als Whitmore zijn banjo pakt en op zijn kruk plaatsneemt. Rustig tokkelend opent hij met Dry van Song Of The Blackbird uit 2006. En hij vertelt over de twee fans die hij in Ramsey ontmoette. Ze gaven hem een fles whisky en die is zo lekker, dat hij gewoon tussen elk nummer een slok moet nemen. “Share it” roept iemand, en natuurlijk is Whitmore de beroerdste niet en gaat de fles de zaal rond.
Net als je denkt dat je je oude opoe nog wel had kunnen meenemen, introduceert Whitmore zijn makker Whitney ‘the animal’ Teska. Deze neemt plaats achter de drums en hanteert zijn drumstokken als waren het mokers. Whitmore laat zijn stem donderen om er bovenuit te komen en de 300 jaar oude kerk trilt op zijn grondvesten.
Halverwege het optreden komt Whitmore even van zijn podium af om de mensen op de eerste rij de hand te schudden. Dat maakt gelijk van de gelegenheid gebruik om verzoeknummers bij hem in te dienen. Daar voldoet Whitmore graag aan. Vooral The Old Devil krijgt de nodige bijval, achter de stoeltjes wordt er gedanst.
Na nog een slokje Jamison dat Whitmore krijgt aangereikt van een fan, neemt hij voor nog één nummer plaats op zijn kruk. Our Paths Will Cross Again dat klinkt als een gospel is een passend slotakkoord. Dan vindt Whitmore het wel mooi geweest en loopt rustig langs het publiek naar buiten.

Het is alweer twaalf jaar geleden dat Jason Molina zijn Songs: Ohia verscheen. Het album, ook bekend als The Black Album, met de prachtige maar o zo treurige songs. Veel vrolijker is het er in de loop der jaren niet op geworden. Maar fraai is het gelukkig wel gebleven, het nieuwste album Josephine bewijst dat opnieuw.
Vanavond klimt de kleine cowboy ruim een half uur te laat, maar toch onder gejuich, het podium op. Zijn karakteristieke cowboyhoed heeft hij thuis gelaten. Buiten is het nog volop licht, maar de zware zwarte gordijnen laten weinig licht door. Molina moet je ook in het donker beluisteren.
Voor Little Sad Eyes, volgens Molina een van de meest trieste songs van het nieuwe album, pakt hij zijn plectrum van achter zijn oor en laat zijn gitaar ronken in de beste Crazy Horse traditie. Visueel trekt gitarist Jason Groth met zijn wilde blonde haardos de meeste aandacht, maar ook is het mooi om te zien hoe Molina soms rustig in gedachten staat de luisteren naar zijn begeleiders en geniet van zijn songs. Treurigheid en vrolijkheid komen samen op het gezicht van de kleine man.
Halverwege het optreden is het tijd om de speciale gast van vanavond uit te nodigen, “please welcome Jo”. Titelsong Josephine van het nieuwe album rolt de zaal in. Het gaat zo naadloos over in Whip-Poor-Will dat het publiek bijna vergeet te applaudisseren. De fraaie songs worden stevig rockend gebracht, maar het optreden ontbeert vaart. Het stemmen van Molina zijn gitaar, wat nogal wat tijd in beslag neemt, helpt hier ook niet bij.
Rider. Shadow. Wolf. heeft het album niet gehaald, maar wordt wel als single uitgebracht. Terecht, roffelende drums en spetterende gitaren laten je even ontsnappen aan de treurigheid, jammer dat het nummer toch even inzakt als Molina zijn plectrum kwijt is.
Net als op het laatste album heeft de piano een prominente rol gekregen bij het optreden, een mooi voorbeeld is het intro van Shiloh. In een donker hoekje van het podium kwijt de nieuwe bassist zich uitstekend van zijn taak. Het is zijn eerste optreden met de band, maar hij klinkt alsof hij al jaren meespeelt. Na afloop van het optreden wordt hij stevig omhelsd door Molina.
Ondanks dat er diverse verzoeknummers worden geroepen, blijft het bij één toegift. Dat is niet erg, teveel treurigheid is niet goed voor een mens.