Maar wel te laat. Door file-oponthoud pakte ik alleen het laatste deel van het optreden van Anna Coogan mee. De afgestudeerde biologe liet zich begeleiden door een Italiaanse gitarist. Ik kreeg in elk geval een prachtige versie van The Wreck of the Edmund Fitzgerald (Gordon Lightfoot-cover) mee.

Roepean is een een kloostercomplex dat tegenwoordig een andere bestemming heeft. Het festival vindt plaats in de Kapel (denk Paradiso, maar iets langer en smaller, zonder bovenverdieping en veel lichter) en de Nightclub, een kleine donkere zaal. De optredende acts worden na elkaar om en om in de verschillende zalen geprogrammeerd, zodat je niets hoeft te missen.

De Canadese zangeres/fiddler Kendel Carson mocht in de Kapel het spits afbijten. Groot was de verrassing toen bleek dat zij zich liet begeleiden door landgenoot Dustin Bentall die in 2006 zo verpletterend debuteerde met Streets With No Lights. Gezamenlijk werkten zij een lekkere countryrockset af waarin beurtelings werd geput uit beiderlei oeuvres. Ook mooi was hun versie van Anna van de Beatles.

Chris Pureka trad op in de Nightclub. De Amerikaanse folkzangeres bracht tezamen met gitarist Sebastian Renfield een reeks donkere liedjes, die niet uitblonken in variatie.

Een probleem dat ik op de platen ook wel eens ervaar bij Ana Egge. Live is echter andere koek. Zelfbewust bracht zij haar songs hier ten gehore. Eerst solo, maar later met Trish Klein (Be Good Tanya’s) op gitaar en de John Raham (drums) en Darren Parris (bas). Eens te meer blijkt dat een goed optreden leven in de liedjes brengt. Egge laat haar songs fonkelen.

Als laatste band voor de ingelaste eetpauze treedt The Epstein op in de Nightclub. De mannen zijn die morgen om 4 uur vertrokken uit hun woonplaats Oxford, maar van enige vermoeidheid is op het podium niets te merken. The Epstein begon ooit als een degelijke altcountryband met een Engels randje, maar evolueert de laatste jaren, wellicht mede door de inbreng van een nieuwe ritmesectie steeds meer naar een band met een eigen geluid. Folky poprockliedjes met veel tempowisselingen. Hoofdrol is er voor Jonathan Barry die de liedjes telkens met prachtige kristallijnen gitaarloopjes inkleurt.

Frazey Ford, ook bekend van The Be Good Tanya’s, mag om half acht de bal heropenen. Dat valt niet helemaal mee. Komt het omdat we na het na het eten even instorten of is het allemaal niet zo spannend wat er op het podium gebeurt? Ik vrees het laatste. Meest beklijvend zijn de covers die Ford en de haren (zelfde begeleidingsband als bij Ana Egge) ten gehore brengen: Happy Song van Otis Redding en One More Cup Of Coffee van Dylan).

Christian Kjellvander is de laatste jaren weinig te zien geweest in de Lage Landen. Volkomen onterecht blijkt vanavond. Tezamen met gitarist Tias Carlson zorgt hij voor de meest intense momenten van het festival. De liedjes van het meest recente album, The Rough and Rynge, blijken live nog mooier te kunnen zijn. Kjellvander lijkt met de ogen dicht volledig op te gaan in het moment. Carlson kleurt de liedjes ragfijn in, maar deinst er ook niet voor terug om met de gitaar vrijwel hangend op de grond een geluidsmuurtje op te trekken. Dit is livemuziek!

Al voor de vierde keer (naar zijn zeggen) stond Israel Nash Gripka in Roepean, maar dit was pas de eerste keer dat hij in de Kapel mocht optreden. Wat een vakman is dit toch. Hoe Israel elektrisch klinkt hebben we al kunnen horen op de nieuwe cd “ Live in Holland”, maar vanavond besloot Gripka het akoestisch te houden. Eerst solo versterkt op het podium, maar na enkele nummers besloot hij in de zaal, voor het podium, voor puur, onversterkt, akoestisch te gaan. Met gemak vulde zijn stem de Kapel. Na drie nummers vervolgde hij zijn optreden weer op het podium, begeleid door zijn prima band. Ook een hoogtepunt.

Dat dachten veel bezoekers, want na dit optreden keerde een groot deel van het publiek huiswaarts. Dat was een beetje sneu voor The Wynntown Marshals, want hoewel hun klassieke altcountry misschien een beetje te klassiek is (a la Whiskeytown eind jaren ‘90) werd deze wel met veel pit gebracht. En waar hoor je nog eens drie gitaren, een ritmesectie en vijf stemmen? Dit zijn Schotten, hè, die kunnen allemaal zingen. Mooi waren Ballad of Jayne (een cover van nota bene L.A. Guns), Thunder In The Valley en de stampende afsluiter You Can Have My Heart.

Voor altcountry.nl was dit een debuut, maar tegelijkertijd een begin van een mooie traditie. Wij komen terug naar dit festival voor liefhebbers.

Pauze in Paradiso. Na een klein uur houdt Steve Earle het even voor gezien. Eega Allison Moorer heeft net vanuit haar tenen ‘A change is gonna come’ voor hun zoon gezongen. Hij is beneden terwijl boven Steve met zijn Dukes en Duchesses zijn nieuwste album ‘I’ll never get out of this world alive’ in de spotlight zet. De pauze duurt bijna een half uur. Het doet het optreden waar de vaart maar moeizaam in wilde komen geen goed. Maar voordat het gemor eindigt in het werpen van lege bierglazen richting het podium is de band terug en pakken ze draad weer op. Veel nummers van het nieuwe album waar de klassiekers van vanavond, ‘Guitar town’, ‘My old friend the blues’ en ‘Copperhead road’ naadloos bij aansluiten.
En al wisselt Steve tijdens het optreden elk nummer van instrument, de vaart komt er gelukkig wel degelijk in. Naast Allison Moorer krijgen ook bassist Kelly Looney en het tweede echtpaar op het podium, The Mastersons, violiste Eleanor Whitmore en gitarist Chris Masterson, hun plek in de spotlight. De interactie tussen de muzikanten is een genot om naar te kijken en het geluid is uitstekend.
Natuurlijk ook vanavond weer de scherpe politieke statements die we van Steve mogen verwachten. Als introductie bij ‘The devil’s right hand’ een vermakelijk betoog tegen het wapenbezit. Steve was net viereneenhalve maand clean en had de verantwoording voor zoon Justin. Die had zijn pistool onder het matras gevonden en wilde niet vertellen waar het wapen was. Na een grondige fouillering door Steve werd geconstateerd dat Justin het wapen niet bij zich had. De broer van Steve bracht Justin met wat geld een paar honderd mijl van huis om het 14-jarige joch op die manier onder druk te zetten zodat hij zou laten weten waar het wapen lag. Na twee dagen belde Justin op om te vertellen waar hij het pistool verstopt had. Steve heeft nooit meer een wapen in bezit gehad. ‘The devil’s right hand’ nam Steve voor de derde maal op voor de film ‘Broke back mountain’ en toen werd het een een echte “anti-gun song”, aldus Steve
In de toegift bewijst Steve met voortreffelijke covers eer aan Townes van Zandt, Bob Dylan en de Rolling Stones. Alleen een Hank Williams nummer ontbreekt. De uitsmijter is van eigen hand, bij ‘The Unrepentant’ rockt de band meedogenloos hard. Zou Hank Williams zo geklonken hebben als hij nu geleefd had en een drummer in zijn band had?
De lange pauze is vergeten, het gevoel weer een ouderwets goede Steve Earle te hebben gezien overheerst.

De mannen met de grijze korte koppies haar zitten rustig op het balkon en brommen tegen elkaar dat ze een mooi plekje hebben bemachtigd. Beneden wordt er door de meisjes met de lange blonde haren gefacebookt en getwittert. Het publiek is vanavond van alle leeftijden.
Vorig jaar was de kleine zaal van Paradiso uitverkocht, vanavond lukt dat net niet met de grote zaal. Broers Scott en Seth hebben deze keer allebei een baard, bassist Bob Crawford doet het nog steeds zonder. De Avett Brothers gaan al bijna tien jaar hun volstrekt eigen weg. De setlist is bijna elk optreden anders en vanavond bevat deze een eigenzinnige mix van ballads en rockers.

‘Go to sleep’ begint met een elegant cellointro van vaste begeleider Joe Kwon. En alsof John Hartford weer even terug is op aarde valt Scott in met zijn banjo. Vriendelijk, jazeker, maar dan barst het los, springend en klappend wordt het publiek opgezweept, “Sing it, lalalalala”. Stil zitten is deze avond onmogelijk. Ook bij de stoeltjes op het balkon gaan de hoofden op de maat heen en weer.

Hoewel drummer Jacob Edwards dit jaar is meegekomen hebben de Brothers nog geen afscheid genomen van Scott zijn basdrum en de hi-hat van Seth. Het is iets teveel van goede, maar ach, storend is het niet.

Bij ‘I and love and you’ is er een klein opstootje in de zaal. Scott grijpt vanaf het podium meteen in en als het nummer weer wordt voortgezet zingt het publiek luid instemmend mee dat ‘fight, such a waste of time’ is. Wild springend en rustig stemmig, de broers hebben voor elk wat wils en dat bijna ook nog allemaal tegelijk. De broeders verbroederen met hun jumping altcountry.

De band is gevleid door alle verzoeken waar tijdens het optreden om gevraagd is. Daarom wordt de toegift gevuld met verzoeknummers. Wie dat nog niet gedaan heeft probeert zijn kans te grijpen en roept nog even snel om zijn favoriet. ‘Ten thousand words’ brengen de broers ingetogen met hun tweeën, één microfoon, twee akoestische gitaren en hun messcherpe samenzang. Bij afsluiter ‘Talk on Indolence’ gaan nog één keer alle remmen los. Op het podium, op de dansvloer beneden en ook op het balkon springt iedereen nu mee. Dan is het na anderhalf verbazend uur afgelopen. Het balkon loopt al snel leeg, morgen moet er weer gewerkt worden. Beneden wordt nog druk nagepraat, de introductiedag van de studentenvereniging begint morgen toch pas in de middag. Maar iedereen die er vanavond bij was zal morgen de liedjes van de broers nog fluiten en neuriën. IJzersterke nummers die prettig in je hoofd blijven rondzwerven.

Een concert van John Mellencamp in Nederland is een bijzonderheid. Het is pakweg twintig jaar geleden dat hij voor het laatst in Nederland was. Het concert, voorafgegaan door een film over de cd No Better Than This, begint met Authority Song, waarna het eerste deel van de show de nadruk ligt op het laatste werk. Oudere nummers krijgen een andere uitvoering. Van het recentere werk worden Save Some Time To Dream, The West End, Easter Eve en Longest Days gespeeld. Mooi is de akoestische uitvoering van Jackie Brown met violiste Miriam Sturm en een bijzondere versie van Jack & Diane. Ook fraai is Small Town met accordeon en viool.
Het tweede gedeelte van het concert toont meer de rocker Mellencamp. De staande bas is vervangen door de elektrische; het overhemd door het T-shirt. De little bastard gaat los. Crumblin’ Down. Paper In Fire en Pink Houses worden gespeeld . Maar er is ook nog ruimte voor een recent nummer als If I Die Sudden. Met R.O.C.K. in the U.S.A. komt een rockend einde aan het concert. De band wordt voorgesteld met een speciale vermelding voor gitarist Mike Wanchic. Een fan mag even meebrullen. Het publiek wild. Klaar. Geen toegift. Zeven kwartier. No Better Than This!

Tekst: John Gjaltema en Wiebren Rijkeboer
Foto’s: Gerrie van Barneveld

Cortney Tidwell en Kurt Wagner vielen de twijfelachtige eer te beurt de Rhythm & Blues Night – in de kleine zaal althans – te moeten openen. Het publiek leek er nog niet klaar voor, en Kort – Cortney en Kurt – ook niet. Vooral Wagner kwam bijzonder ongeïnspireerd over; de bezoekers zagen meestentijds de bovenkant van zijn cowboyhoed. De muziek van het gelegenheidsduo leek vooral op de countrypolitan sound van Lambchop maar dan met duetzang, maar zowel muziek als liedjes – hoofdzakelijk covers – wilden maar niet beklijven. Na een korte set gaf Wagner er wijselijk de brui aan en stuurde zijn verraste band van het podium af.

Dan was de met overgave spelende Ralph de Jongh & Crazy Hearts in de foyer toch echt een aangenamere binnenkomer. Helemaal aangezien dat aanstekelijk enthousiasme bijval kreeg van zwetende dames die een indringende geur van teveel parfum verspreidden. Als dat geen rock-’n-roll was… Toetsen en saxofoon stuwden de boel lekker op met fijne scheuten Springsteen en Southside Johnny. Meer Nederlandse noten waren er van King Mo met het soort blues dat vroeger pubrock werd genoemd. Die Sjors Nederlof is een heerlijke gitarist.

Los Lonely Boys speelden de grote zaal plat met hun Texican rock-’n-roll. Wat een power heeft het trio! De bluesrock is beïnvloed door Stevie Ray Vaughan, Los Lobos en Santana waarbij het motto hebben: speak with your heart, not your mind. Daarbij was de zang van de bassist en gitarist behoorlijk poppy, waardoor het gebeuk toch een aangename lichtheid behield.

Cahalan Morrison & Eli West konden nauwelijks bogen op enige verworven reputatie. Een beetje raadselachtig dat zij op dit festival stonden. Ze konden het dan ook niet echt bolwerken ten overstaan van een beweeglijk publiek. De kale bluegrass miste simpelweg power en zeggingskracht om te overtuigen.

Peter Case weet hoe hij een liedje moet schrijven. En hij wist er ook heel aardig over te vertellen. Over hoe simpel het is: a gun in the first act always goes off in the third. Natuurlijk deed hij het prachtige Put Down The Gun. Met de introductie van The Words In Red, waarin een man met een zware lederen bijbel een vrouw het hoofd inslaat, had Case al succes. Ook zijn verhaal over de Leadbelly boxset, het beste dat hij overhield aan het contract van zijn eerste band Plimsouls met Elektra was vermakelijk.

De grote zaal was al ruim van te voren volgelopen voor Johnny Winter. Johnny zelf was niet zo goed meer ter been. Hij moest door de stagemanager naar zijn stoel worden gebracht, van waaruit de 67-jarige Texaan redelijk onbeweeglijk de ene na de andere solo moeiteloos de zaal instuurde. Gitaar spelen kan de albino, de letterlijke aartsvader van de witte blues, nog steeds voortreffelijk en dat werd door de tjokvolle zaal bijzonder op prijs gesteld. Subtiliteit en spanning was niettemin ver te zoeken, de band plamuurde alles vol, maar veteraan Winter zette een degelijke bluesshow neer. Het was goed dat de legende acte de presence gaf; hij was op dit Rhythm & Blues Festival uitstekend geprogrammeerd.

Jason Isbell voelde verdomd goed aan wat de essentie was van de Rhythm & Blues Night, getuige zijn pompende, zwaar elektrische set in de foyer. Was zijn laatste album Here We Rest een uitstekende countrysoul-plaat, hier zette Isbell in een powertrio-bezetting zijn songs neer in een rockend, dampend optreden. Geweldige solo’s, prima composities en aangenaam om naar te kijken en luisteren; Jason Isbell & The 400 Unit bleek een regelrechte – en wederom goed geprogrammeerde – aanwinst voor het festival.

Willy Vlautin van Richmond Fontaine is in Nederland om zijn bij Nijgh & Van Ditmar verschenen roman De Ruwe Weg te promoten. Solo wisten zijn verhalende nummers maar matig te boeien. Zonder de aankleding van zijn band bleef er niet heel veel over om van te genieten. Als performer schiet Vlautin tekort. Zonder zijn band kun je die teksten dan maar beter gewoon gaan lezen.

Dat Kelly Joe Phelps al weer enkele jaren samenwerkt met Corinne West is een uitstekende zet geweest. Zijn gitaarbeheersing is groots, maar altijd die countryblues kan toch wat gaan vervelen. West brengt wat meer pure country en folk en daarmee ook echte liedjes. Mooi hoe Phelps met zijn gitaarspel steeds ontsnapt aan de melodie om er net zo makkelijk weer terug te komen.

Dave Gonzalez is met de Paladins en Hacienda Brothers een trouwe gast op de rootsfestivals. Met de Stone River Boys toverde hij de grote zaal in een handomdraai om in een honky tonk. De boerse Mike Barfield (voorheen Hollisters) is een houterige James Brown die over het podium danst. Een heerlijke showman zonder pretenties. Zeer vermakelijk. En de rollende funky countrysoul is zondermeer voortreffelijk.

Het was laat, we geven het ruiterlijk toe, maar The Band Of Heathens deed er verdraaid weinig aan om ons dat te doen vergeten. Op de plaat, menen wij, komen zij er nog mee weg; op het podium bleek het totale gebrek aan enthousiasme en spanning de Texanen op te breken. In de kern kunnen ze beschikken over een uitstekend potentieel – drie zanger-gitaristen zitten in de band opgesloten – maar live blijkt dit nauwelijks meerwaarde te hebben. Degelijk maar gezichtsloos was hun afsluitende set. Jammer, want we willen zo graag dat The Band Of Heathens doorbreekt naar een groter publiek. Daarvoor was dit festival, met zijn ups and downs, in de ogen van de bandleden kennelijk niet in voldoende mate geschikt. Wellicht een metafoor voor het enerzijds aantrekkelijke, maar anderzijds weinig avontuurlijke festival.

Bij betreding van het podium blijkt dat drummer Brad Morgan even kwijt is. In afwachting van zijn komst wordt de jarige toetsenist Jay Gonzalez dan maar toegezongen. Als Morgan haastig achter zijn drumkit gaat zitten wordt After The Scene Dies al ingezet, het begin van een avondje stevige gitaarrock met een countryrandje. Afwisselend worden er nummers gespeeld van voormannen Patterson Hood en Mike Cooley. Aan dat sjabloon wordt zo strak de hand gehouden dat het lijkt alsof dat een overheersende rol speelt in de dynamiek van de band. Praktisch zonder pauze volgen de liedjes elkaar op. Voor enige interactie met het publiek is, zeker in het begin van de avond, geen plaats. Bovendien lijkt het op de toetsenist het geluid van de Truckers helemaal dichtsmeert. Pas als halverwege de set twee nummers van de blanke soulman Eddie Hinton gecoverd worden –Where´s Eddie, gezongen door bassiste Shonna Tucker, en Everybody Needs Love- lijkt het sextet uit Athens, Georgia, zich te ontspannen. Wat dan volgt is een gloedvol gebrachte aaneenschakeling van liedjes uit het rijke repertoire van de band, waarbij het zwaartepunt wel ligt op de laatste cd. Ook van de in februari 2011 uit te brengen plaat (met de titel Go-Go Boots) wordt al het een en ander gespeeld, zoals, naast de eerder genoemde Hinton-covers, het heerlijke Used To Be A Cop. Hoogtepunt van de avond is de vertolking van het op een staalharde riff gebouwde Lookout Mountain, dat de heren Cooley en Patterson, maar ook derde (steel)gitarist John Neff, compleet aan stukken scheuren. Vanaf dat moment is er geen omkijken meer. Dit is rock zoals rock moet zijn. Het tweede uur toont de Truckers in volle glorie. De Jack Daniels gaat kwistig rond en nu mag ook de voorste rij meeproosten. Uiteindelijk sluit men de avond af met een cover van de Jim Caroll-klassieker People Who Died, dat ook is te vinden op het live-album Alabama Ass Whuppin.

Foto van Jelmer de Haas, valt niet onder de Creative Commons licentie van deze website.

Vooraf was al duidelijk dat het een bijzondere editie van TakeRoot zou worden. Een ijzersterk programma leverde een uitverkochte Groningse Oosterpoort op.

Caitlin Rose moest het zonder begeleiders doen en daardoor viel het nog niet mee om het publiek, dat nog maar net binnen was, te overtuigen. Haar pogingen om tussen de nummers door contact te maken verliepen moeizaam. Toch overtuigde ze met haar krachtige, heldere voordracht. En ook met haar knap geschreven nummers. Vooral New York City is prachtig. Ook een cover van She Darked The Sun (He Darked The Sun in dit geval) van Dillard & Clark mag er wezen.

Ben Kyle wilde in de voetsporen treden van zijn moeder, die met het nationale hockeyteam van Ierland op Wembley de Engelse vrouwen versloeg, waarmee ze zich een soort heldenstatus verwierf. Het gezin trok echter naar Amerika toen Ben dertien was, dus werd het met die droom niets. Want hockey is niet echt een Amerikaanse sport. Ben werd voorman van Romantica, dat volgens hem Ierse americana brengt en over dat hockey schreef hij het fraaie The National Song. Later zagen we beide heren als begeleiders van Carrie Rodriguez.

Old Crow Medicine Show bewees dat met een wilde akoestische hoedown ook een grote zaal plat te spelen valt. Het enthousiasme sloeg over op het publiek en dat was knap, want dat alles had plaats nog voor zessen. Ze kunnen echt spelen deze mannen, iets waar het bij vergelijkbare bands nog wel eens aan schort.

Het einde van de middag bracht een vroeg hoogtepunt; in de foyer trapte Deer Tick even voor zessen af voor een energieke en enerverende set van ouderwetse seventies countryrock, met een knipoog naar the eighties van R.E.M. en The Replacements. Het stralende middelpunt van de band uit Providence, Rhode Island, is de 24-jarige John Joseph McCauley III, het type vriendelijke white trash. De band speelde vooral nummers van het schitterende laatste album The Black Dirt Sessions, zoals de concertopener Choir Of Angels en het daaropvolgende Twenty Miles. McCauley had het zichtbaar naar de zin, zette afwisselend een fles bier of Jack Daniel’s aan de keel, en wandelde met tien meter microfoonsnoer achter zich aan de zaal in. Naast de hoge amusementswaarde was Deer Ticks set van grote kwaliteit; de meeslepende liedjes werden vol verve gebracht en voorzien van dubbele gitaarpartijen en een zoemend, zuigend orgel. Het concert was een aaneensluiting van rammelende en zinderende highlights, uitlopend in de fantastische Sympathy For The Devil-pastiche Mange, compleet met splijtende gitaarsolo. Een geweldig optreden.

Frank Fairfield zat keurig gekapt, schoenen gepoetst, plooi in zijn broek op het podium, alleen zijn stropdas ontbrak. Het leek wel of hij tijdens de grote depressie van de jaren dertig van de vorige eeuw op straat liep, iemand hem oppakte en op het podium van TakeRoot had neergezet. Zichzelf begeleidend op banjo, viool en gitaar maakte hij de belofte van de organisatie waar om het verleden van American music te laten horen. Met de ogen dicht was het net of je Woody Guthrie hoorde zingen. Virtuoos en razendsnel, een genot.

Musee Mecanique is een gezelschap uit Portland, Oregon. De dromerige folkpop grijpt terug naar de sixties van Simon & Garfunkel en Californische acts uit die tijd. Een cover van Sloop John B (Beach Boys) was toch echt wat te hoog gegrepen. Origineel was het gebruik van xylofoon, maar de magie verdween toch wat door die lelijke blikkerige drums.

Hoewel misschien niet helemaal geschikt geprogrammeerd op een rootsfestival, kon Black Mountain in de Grote Zaal toch rekenen op veel publieke bijval. Niets voor niets, want de logge stonerrock van de Canadezen uit Vancouver klonk bijzonder imposant. Een heavy sound die elementen in zich heeft van Black Sabbath, Pink Floyd en Jefferson Airplane. Muzikaal klonk het allemaal indrukwekkend met stevige drums, loodzwaar baswerk, proggy toetsen en Stephen McBeans geweldige spel op de Gibson. Wat daarentegen tegenviel was de zang van zowel McBean als Amber Webber die beiden tot over hun hoofd in een modderbad leken te zijn ondergedompeld. Niettemin was het fascinerend en overweldigend.

Phosphorescents Matthew Houck heeft de gothische indiefolk van Pride (2007) op zijn laatste album Here’s To Taking It Easy ingeruild voor rauwdouwerige countryrock. Daarbij heeft hij ook nog eens een complete band ingehuurd om hem te ondersteunen, wat gezien Houcks kwaliteiten een garantie moet zijn voor een goed concert. Toch moesten eerst de snarenperikelen van Phosphorescents gitarist in de opener It’s Hard To Be Humble (When You’re From Alabama) opgelost worden. Houck counterde dit door zelf een heerlijk rammelende solo op zijn gebutste semi-acoustic ten beste te geven. Vanaf dat moment ging het van leien daklje. Houck wisselde nummers van Pride als A Picture Of Our Torn Up Praise en Wolves af met songs van zijn nieuwste: Nothing Was Stolen (Love Me Foolishly), We’ll Be Here Soon en het meer dan geweldige The Mermaid Parade. Houck is een frontman met een bescheiden uitstraling, maar desondanks betovert hij zijn publiek met voortreffelijke liedjes. Dit alles kwam tot een ontlading in de Neil Young-achtige Westcoast-rocker Los Angeles, waar als bijzondere geste de Deer Tickers plotseling opdoken om nog even mee te brullen. Geweldig.

Toen Damien Jurado The Loneliest Place I’ve Ever Been (Is In Your Arms) aankondigde ging er een golf van medelijden door de zaal. Maar hij stelde het publiek gerust, het was niet autobiografisch. Hij schreef het als hart onder de riem voor anderen. Al waren de liedjes nog zo verdrietig het publiek gniffelde om de aankondigingen van de nummers. Het leek wel dat hoe treuriger de liedjes, hoe harder er gelachen werd. Maar na afsluiter Now That I’m In Your Shadow met uithalen die door merg en been gingen, restte het publiek niets anders dan luid te applaudiseren.

Chatham County Line stond als vanouds weer om een microfoon, waardoor toch een wat ander geluid te horen was als op de laatste prachtige cd Wildwood. Omdat we die show al vaker hadden gezien, besloten we ons onder te dompelen in de donkere diepten die Mark Lanegan met zijn bariton weet op te roepen. Donker was het wel, maar dan toch vooral letterlijk. Het publiek riep om meer licht, maar dat was blijkbaar niet de bedoeling. De zang van Isobel Campbell kwam maar matig door en ook Lanegan viel wat tegen.

In de wandelgangen was presenator Jan Donkers gevraagd of er dan helemaal geen muziek uit Austin, Texas, te horen was op TakeRoot. Nou, dat was er dus wel, aldus Jan bij de aankondiging van Iron & Wine. Immers, Sam Beam, woont daar al jaren. En ook Carrie Rodriguez vertegenwoordigde de Texaanse rootsstad, maar inderdaad is er wel eens meer Texaanse muziek te horen geweest. Maar er is natuurlijk veel meer. Iron & Wine kreeg met gevoelige solo gebrachte liedjes de uitpuilende kleine zaal muisstil. En als er dan na afloop enthousiast werd gereageerd met luide kreten, wilde Beam wel even duidelijk maken dat hij niets moest hebben van die cowboyshit uit Austin, ook al woont hij daar.

Dave Rawlings daarentegen kwam even later met cowboyhoed het podium op. Natuurlijk was ook Gillian Welch present bij deze als Dave Rawlings Machine geafficheerde show. En vanzelfsprekend mocht Welch, gestoken in een lange blauwe jurk, ook iets van haar cd’s zingen, ook al lag de nadruk toch echt op de cd A Friend Of A Friend van Rawlings. Prachtige vertolkingen van die nummers waren er te horen. En tot de vrienden behoorden ook drie leden van Old Crow Medicine Show. Zoals ze er bij stonden leek het wel of ze bijeengekomen waren voor een denimcommercial. Rawlings speelde fantastisch gitaar en met een bijna cartooneske show dwongen ze maar liefst twee keer een staande ovatie af.

Ja en Wilco was natuurlijke de headliner van TakeRoot. De organisatie is er twee jaar mee bezig geweest om de Amerikanen op het festival te krijgen; Wilco alleen was de toegangsprijs al dubbel en dwars waard. Dit is een grote band, met een grote bezetting en een dito arsenaal tot hun beschikking. Het geluid was kristalhelder, zo bleek gelijk al bij de opener Sunken Treasure van Being There (1996). Vanaf dat moment ontvouwde zich een groots rockconcert van een van ’s werelds beste alternatieve bands. Jeff Tweedy was goed bij stem en wist zich gewaardeerd door de volle zaal, die enthousiast klapte en joelde bij weer zo’n klassiek Wilco-intro. Uw reporter merkte in de twee uur durende set fantastische uitvoeringen op van One Wng, You And I, I’ll Fight en de motorik-beat van Bull Black Nova, alle van Wilco (The Album). Ook publieksfavorieten als Either Way, Impossible Germany en Side With The Seeds van Sky Blue Sky kwamen voorbij. Evenals I Am Trying To Break Your Heart van Yankee Hotel Foxtrot en Misunderstood van Being There. Wel bleken de gitaarcapriolen van Nels Cline tamelijk dominant, waardoor veel nummers eindigden in een kakofonie van geluid. Niettemin was het een fantastisch concert en maakte Wilco de reputatie van gedroomde hoofdact helemaal waar. Het bevestigde bovendien de reputatie van TakeRoot als het leidende americana-festival van de Lage Landen.

File bij de bewaakte fietsenstalling, het is Zomer op het plein in Alkmaar. Vandaag in het teken van singer-songwriters. “Na 25 jaar ploeteren sta je dan in het voorprogramma van Tim Knol”, aldus Anne Soldaat. Hij ziet er de humor wel van in en prijst zich gelukkig dat hij straks wel met Tim mag meespelen. Anne speelt samen met toetsenist Matthijs van Duijvenbode een set met de nadruk op nummers van zijn laatste cd ‘ In Another Life’. De voorspelling uit de Randy Newman song ‘I Think It’s Gonna Rain Today’ komt gelukkig niet uit.
Hoofdact Tim Knol (20) is al lang met muziek bezig. Zes jaar terug kreeg ik al een mailtje van hem. Of hij foto’s van mij mocht gebruiken voor zijn website over altcountry-artiesten. Vorig jaar stond Tim op het Alkmaarse plein nog in zijn eentje op het podium, als openingsact van Johan. Op deze zonnige dag treedt hij aan met zijn vaste live-band. Ze klinken hecht en strak. Als Tim de hoge tonen even niet haalt, trekken Matthijs en Anne hem er met fraaie harmony zang wel door heen.
De muziek van Tim zit boordevol muziekhistorie. Met niet alleen altcountry-invloeden, maar ook de Beatles en the Beach Boys klinken er in door. Bij ‘Sounds Familiair’ komt Gram Parsons even om de hoek kijken, het is ‘A song for you’ fluistert hij Tim in zijn oor. De set bevat vanmiddag een fijne mix van ballads en rockers, met naast de nummers van zijn debuut cd ook nieuwe pennevruchten. Zoals ‘What the hell’ een nummer over een kater na een zware nacht. De tekst kon niet simpeler, maar wat klinkt het lekker. Maar hoe hard Tim ook rockt, het publiek blijft gewoon zitten. Alleen kinderen voor het podium en de hippie-chick op blote voeten achter op het plein gaan dansend uit hun dak.
Maar Tim geniet en stelt de man in de scootmobiel die even komt informeren of Matthijs niet Jim Morrison is gerust. Jim leeft nog en speelt vanmiddag in Alkmaar. In de fietsenstalling neuriet iemand ‘Sam’ nog na. De zomer is nog lang niet voorbij en kan nog wel een hit gebruiken.

Er gingen heel wat handen omhoog na de vraag van Jason Ringenberg (foto boven) wie 25 jaar geleden de elpee Lost & Found had gekocht. Ook ik stak mijn hand in de lucht. Trots, echt waar. Want wat was die knallende mix van country, punk en hardrock destijds belangrijk voor me. Dat de muziek van Jason and the Scorchers niets aan zeggingskracht verloren heeft, bleek zaterdag tijdens de Rhythm & Blues Night in De Oosterpoort in Groningen.

Jason and the Scorchers traden aan in de foyer. Dat lijkt van weinig respect te getuigen voor de legendarische formatie uit Nashville. Niets is echter minder waar, daarin had de organisatie van het festival helemaal gelijk. Rock-’n-roll hoort eigenlijk helemaal niet thuis in concerthallen. De afstand die daar ontstaat tussen artiest en publiek is onnatuurlijk. Rock-’n-roll is hard werken en zweten en als publiek moet je dat ondergaan. Daar zorgt Jason wel voor. Nog altijd gaat hij als een wervelstorm over het podium.

Het is niet alleen de tomeloze energie die overtuigt. De liedjes van Jason and the Scorchers behoren tot het erfgoed van de altcountry. De band hoeft die nummers niet op te rekken of van andere arrangementen te voorzien. Zulk sterk materiaal heeft dat allemaal niet nodig. Dat weten Jason and the Scorchers maar al te goed. Naast nummers van de nieuwe cd Halcyon Times kwam vooral materiaal van Lost & Found langs.

Los Lobos moest wegens familie-omstandigheden aantreden zonder Cesar Rosas. In de grote zaal gooide de band het op blues, maar dat klonk allemaal nogal afstandelijk en vermoeid. Op het einde hing David Hidalgo alsnog de accordeon om, maar daar was ik niet meer bij.

Op hetzelfde moment stond namelijk Dirty Sweet (foto rechts) in de entreehal. Ook dat viel niet echt mee. Met name de zang liet toch wel te wensen over. Misschien hads de tournee met seventiesrock in de stijl van The Black Crowes al te veel gevergd van de stembanden?

De avond was in de kleine zaal heel beschaafd begonnen met Po’Girl, dat een jaar eerder ook al op het festival stond. Het enthousiasme van vooral Allison Russell was ronduit ontwapenend. Met banjo, klarinet en accordeon zorgden ze voor veel sfeer. Alsof je bij een joodse bruiloft te gast was, zoiets. Regelmatig werd er van instrument gewisseld. Bijzonder was de gutbucket bass van Awna Teixeira.

De indie-americana van Telegraph Canyon (foto) klonk soms bijna atmosferisch en deed op die momenten wel wat denken aan Hyacinth House dat vier jaar geleden op dezelfde plek aantrad. De band uit Fort Worth, Texas, stond met liefst zeven personen op het podium. Met een grote trom voor de buik en een strijkstok die over de gitaarsnaren streek viel er ook wel het een en ander te beleven.

Jason Isbell is niet echt een podiumdier. Ook van zijn 400 Unit valt geen spektakel te verwachten. Een groots zanger is Isbell ook al niet, een beetje timide. Een cover van Psycho Killer (Talking Heads) was nodig om iets meer variatie aan te brengen in de set. Wel erg fraai was het nummer Dress Blues, dat de uit Alabama afkomstige Isbell heeft geschreven voor een vriend die in Irak sneuvelde.

Chuck Mead (foto) moest het doen met de Hillbilly Boogiemen uit Utrecht. Dat is helemaal geen straf, want die jongens maakt het niet uit met wie ze een podium delen, ze verzaken nooit. Door deze samenwerking lag de nadruk vooral op de hillbilly die Mead maakte met BR5-49 en dat was dan wel weer een beetje jammer, want de man maakte met Journeyman’s Wager een krachtige plaat vol rockende honky tonk en swingende soul en met name dat laatste werd een beetje gemist.

The Paladins zijn al talloze malen in Nederland geweest en het niveau van eerdere concerten werd deze keer niet gehaald. Het enthousiasme ontbrak een beetje. Toch is er goed nieuws. Gitarist Dave Gonzales is bezig met een nieuw project. Na de dood van Chris Gaffney en dus ook het logische einde van The Hacienda Brothers, heeft hij niet stil gezeten. Binnenkort verschijnt een cd van zijn nieuwe band The Stone River Boys, waarin hij samenwerkt met Mike Barfield. Bekend van The Hollisters en solo verantwoordelijk voor funky countrysoul.

Klokke 10 trapten de mannen af. Anderhalf uur later was ik licht extatisch. Ja, noem de Avett Brothers gerust een string band, met een kernbezetting van banjo, gitaar, bas en cello. Maar dan wel een die het begrip string band een nieuwe lading geeft.  Je hoort klassieke country, maar ook akoestische punk, rock, bluegrass, alternatieve country en zelfs grunge. En dat allemaal op verbijsterend hoog niveau. Ieder liedje met een verrassende wending en als die niet komt, is juist dat weer een verrassing. Prachtige, afwisselende samenzang van de zwaar bebaarde Seth en de net voor de tour gladgeschoren Scott, die hun snaarinstrumenten even makkelijk inruilen door drums en toetsen. Okee, die wisseling van instrumenten haalde af en toe de vaart wel uit het optreden, maar dat gaf het publiek ook weer even de tijd te bekomen van weer een prachtig liedje. De Avett Brothers mogen gerust de Kinks van de country genoemd worden. Energiek en altijd op zoek naar de perfecte hook.  In Pretty Girl From Chile worden halverwege de elektrische gitaar en bas omgehangen en verruilt Scott de banjo voor de drums, waarna met een ijzersterke riff het nummer uitgeblazen wordt. Maar evengoed kunnen ze het publiek muisstil krijgen met prachtige bijna verstilde samenzang, zoals in Laundry Room of Belladonna. De nadruk in deze live set ligt op de liedjes van Emotionalism en het recente I And Love And You. De mannen laten zien dat deze op zichzelf al ijzersterke liedsjesverzamelingen live nog veel beter tot hun recht komen.

Een sterker visitekaartje hadden deze Brothers uit North Carolina niet kunnen afgeven. Het is nu nog wachten welk groot Americanafestival er met deze hoofdprijs vandoor gaat.

Gezien: the Avett Brothers
Waar: Paradiso
Wanneer: 22 maart 2010
Foto’s Peter Hageman (met dank aan Kindamuzik)