ALTCOUNTRY.NL » RECENSIES

Kilometers Davis

John Gjaltema — Thu, 09 Sep 2010 22:51:26 +0000

Misschien moet er bij een cd-titel als Reading Books About How It’s Done (eigen beheer) eerder over hoofdstukken worden gesproken dan over nummers. Hoofdstukken die soms ruim tien minuten duren brengt het uit Minneapolis, Minnesota, afkomstige Kilometers Davis. Dat langste hoofdstuk draagt de titel Richard Manuel en dat is dus bij voorbaat een boeiend nummer. Het wordt een beetje wiebelig gezongen en de blazers geven het de grandeur van een oud hotel ergens diep in de backwoods. En ja, dan denken we zeker aan The Band. Van de vijf leden van Kilometers Davis zingen er vier. Op Light Of The Northern Moon een beetje als Van Morrison en op het eind is er wat fraaie samenzang. Soy Aquaman begint met wat Spaanstalige conversatie en heeft eenzelfde sfeer als het werk van Red Rooster. Vreemde tempowisselingen en vooral het plukken aan de bas doen verder vooral erg denken aan Souled American. De luie beat in combinatie met een fiddle maken van Different Plan altcountry van het meer milieubewuste soort. Naast orgels, gitaren, piano, bas, drums en mondharmonica behoren ook tuba en trombone tot het instrumentarium. There Yet heeft drumklappen die lekker achter het trage vehikel aankomen. Alsof Vic Chesnutt met The Band jamt. Tien hoofdstukken en een speelduur van 60 minuten. Eigenlijk is alleen Yellow Lines door het vervelende basgepluk in het instrumentale intermezzo aan de lange kant. Laat dat niet afschrikken, alleen al om het afsluitende Richard Manuel is deze cd de moeite waard: Oh, those poor souls / up in the mountains / reading those books / about how it’s done / singing their sad, sad songs / singing it just like / Richard Manuel. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Caleb Klauder

John Gjaltema — Thu, 09 Sep 2010 22:46:35 +0000

Zelden slagen musici er in op zo’n overtuigende manier de glorietijden van de klassieke honky tonk nieuw leven in te blazen als het geval is op DANGEROUS MEs & POISONOUS YOUs van Caleb Klauder. Dat was de beginzin van de recensie van de vorige cd van deze artiest uit Portland, Oregon. Achter die woorden staan we nog steeds en op Western Country (eigen beheer) doet Klauder (zang, mandoline, gitaar) het echt niet veel minder. Dat we deze keer toch iets zuiniger zijn met het uitdelen van sterren heeft te maken met het gegeven dat zes van de twaalf nummers covers zijn. En dat is toch een beetje jammer. Het maakt de muziek op Western Country, met de van Richmond Fontaine bekende Paul Brainard op piano en elektrische en steelgitaren, toch net iets minder urgent. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Grievous Angel

John Gjaltema — Wed, 08 Sep 2010 22:09:39 +0000

Niemand weet me met muziek zo diep te raken als Gram Parsons. Nog altijd als de naald neerdaalt in de groef van Gilded Palace Of Sin of GP weet ik dat de komende pakweg twintig minuten me niet onberoerd zullen laten. Rillingen. Bijna opwellende tranen. En toch ook een onbeschrijfelijk geluksgevoel dat ik alweer zo lang geleden zulke waardevolle muziek heb leren kennen. Dieper kan muziek niet gaan. En ja, meestal wordt de elpee dan omgedraaid om dat gevoel nog even vast te houden. De betekenis van de veel te vroeg gestorven Parsons kan niet voldoende benadrukt worden. En dat wordt ook nog altijd gedaan door vele artiesten. Zo is er nu de musical Grievous Angel die is opgezet door de Canadese journalist Michael Bate. Die had in 1973 een interview met Parsons en dat werd het laatste gesprek van de cosmic cowboy dat op band werd vastgelegd. Van de 22 nummers die tijdens de musical zijn te horen, staan er 12 op Grievous Angel (The Legend Of Gram Parsons – Music From The Hit Show) (Hickory Wind Productions). De 23-jarige Anders Drerup is in de huid gekropen van Gram Parsons en Kelly Prescott speelt de rol van Emmylou Harris. Kelly kennen we van de uitstekende cd Lakeside Sessions die ze met haar broer maakte. Drerup was een onbekende, maar hij maakt grote indruk met zijn vertolkingen van het oeuvre van Parsons. Hij weet zelfs bijna die emotie op te wekken. Knap. Na nog enkele uitvoeringen in Canada is de musical in oktober nog te zien in Oregon en Californië. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Jacob Jones

John Gjaltema — Tue, 07 Sep 2010 22:30:11 +0000

Een mondharmonica en vervolgens een traag op gang komende ritmesectie en dan een zanger die begint met de woorden It seems like everyone in this town has walked in the same dirty shoes; direct vanaf het begin is duidelijk dat iets bijzonders gaat volgen. Beter kun je een cd niet beginnen. Jacob Jones doet het op zijn debuut Love And War (Electric Western Records). I Know How It Feels heet het nummer en de daarop volgende song is zoals al viel te verwachten net zo goed. Lay Your Money Down gaat met een sneller tempo, lekker hobbelend op weg. Let This Train Take You Down volgt en net als in het eerste liedje valt te denken aan de geweldige plaat Route 33 van Charlie Pickett. Kwestie van de stem, maar ook het soort liedjes. Jacob Jones is een singer-songwriter die is neergestreken in het oosten van Nashville, waar hij na dat debuut uit 2009 inmiddels ook al zijn tweede cd Bound For Glory (Electric Western Records) het licht heeft laten zien. Jacob Jones introduceert zichzelf op zijn MySpace-site met de strofe searching for The great American Song en dat zijn geen loze woorden. Jones schrijft net als Lee Mellor en Chris Brecht prachtige beeldende nummers die zijn voorzien van heel wisselende arrangementen. De violen in het titelnummer van dat debuut brengen precies de juiste hoeveelheid drama, het met lichte gitaaraanslagen aanvangende Roam On Home is bijna pastoraal. Op Hurricane Sam brengt een accordeon een beetje de sfeer van Tom Waits, terwijl Rebels een voortreffelijk liedje is met een hoofdrol voor steelgitaar. I Wish You Knew is een schitterend rustig liefdesliedje dat ook van Ryan Bingham had kunnen zijn. De tweede cd Bound For Glory is over het algemeen iets akoestischer, ook al werkt Jones opnieuw met een grote groep begeleiders. De nummers op deze opvolger zijn contemplatiever, meer overdenkend van aard. Als een reiziger die even op adem komt. Neemt niet weg dat er ook vlotte deunen op staan, zoals Broadway Queen, waar de accordeon en viool zorgen voor een overeenkomst met The Pogues. En The Blues Ain’t Got Nothing On You is in weerwil van de titel een puur stukje door fiddle gedreven country. Een nummer over Bonnie And Clyde begint dan weer heerlijk traag. Jones zingt het met zijn lief Molly McClary, die op de hoesfoto met hem aan de bar zit. Twee voortreffelijke platen van alweer een nieuwe held. Dat gaat maar door. Beide platen zijn verkrijgbaar bij Electric Western Records.

Texas Renegade

John Gjaltema — Tue, 07 Sep 2010 22:20:07 +0000

Als een Nederlandse band zich Texas Renegade noemt en een cd de titel Lonestar Girl (CRS/Munich) geeft, weet je precies wat je kunt verwachten. Dat is dan ook precies wat je krijgt. Texas Renegade heeft erg zijn best gedaan om authentiek te klinken. En dan gaat het natuurlijk helemaal fout. Tenzij je genoegen neemt met imitatie. Peter van den Heuvel (elektrische gitaar) en Bert Vreuls (pedal steel) laten best aardig spel horen, maar de liedjes van Henk Heikamp volgen veel te bekende wegen. Een eigen interpretatie valt van Texas Renegade niet te verwachten. Dit is nogal brave muziek met hele nette zang van Jeroen van Welie. Ze blijven blijkbaar graag binnen de Borders And Fences waarover ze zingen. Ook een keuze.

American Graveyard

Hugo Vogel — Tue, 07 Sep 2010 18:10:53 +0000

Dit Hallelujahland van American Graveyard gaat er bij mij in als gesneden koek. Het uit Austin opererende vijftal is binnen het Americana-idioom lid van de familie Rouwdouw, meer specifiek van de tak van O’Death, United Steelworkers of Montreal en I Can Lick AnySob in the House. Redelijk geëngageerde teksten op een bedje van harde, op country en folk georiënteerde, rock. Bijzonder is dat deze mannen in elk liedje weer een ander typisch country-instrument (pedal steel, fiddle, banjo etc) een belangrijke bijrol weten te geven. Het nummer Pinebox wordt daarnaast weer voortgedreven door een heerlijke bluesharp. Rouwdouw dus, maar geregeld wordt de voet ook van het gaspedaal gehaald voor rustiger liedjes (zoals Odessa) waarin de soulvolle raspstem van Chris Watkins in de volgspot komt te staan. Mede hierdoor is deze tweede plaat van American Graveyard een lekkere afwisselende verzameling liedjes geworden met Common Ones, waarvan hieronder de clip is weergegeven de mooie opener is. Dit filmpje is, sinds het op YouTube gezet is, opvallend vaak bekeken. Het zou dus wel eens hard kunnen gaan met American Graveyard.

Hallelujahland is verkrijgbaar bij Itunes en CdBaby (let op: als download staan er 14 nummers op, op de cd -althans de mijne- staan 11 liedjes)

Ryan Bingham

Wiebren Rijkeboer — Mon, 06 Sep 2010 23:35:12 +0000

Het team dat de Oscar dit jaar in de wacht sleepte voor de beste originele song – Ryan Bingham en T-Bone Burnett – smeedt ook nu weer de handen ineen op het prachtige Junky Star. Bingham is een Texaans muzikaal wonderkind dat in 2007 debuteerde bij het prestigieuze Lost Highway-label. Dit album, Mescalito, bleek een schitterende rauwe singer-songwritersplaat, waarna Roadhose Sun in 2008 lichtelijk teleurstelde. Met Junky Star – en met een Oscar voor The Weary Kind op zak – is de inspiratie geheel terug. Burnett drukt geen productioneel stempel op de plaat, maar lijkt Bingham en zijn Dead Horses de vrije teugel te geven. En dus horen we Bingham met zijn gravelstem schitteren in sterke, intense singer-songwritersliedjes en in slepende, rockende roadhouse-songs. De Indrukwekkende zang en de uitstekende composities worden, in een sobere setting, voortreffelijk begeleid door bas, drums en geweldige gitaarlicks. De twaalf sterke songs worden afgerond door de bonustrack The Weary Kind.

Caitlin Rose

John Gjaltema — Mon, 06 Sep 2010 23:30:22 +0000

Als een van de laatste artiesten werd Caitlin Rose toegevoegd aan het programma van het americanafestival Take Root, dat op 18 september wordt gehouden in De Oosterpoort in Groningen. Ze is pas 23 en dit Own Side Now (Names Records/Rough Trade) geeft volop aanleiding om haar daar met enthousiasme te begroeten. Rose is een natuurtalent met een heldere stem en ze schrijft liedjes waarin ze met een onwaarschijnlijke vanzelfsprekendheid ouderwetse countrypolitan nieuw leven inblaast. Rose paart de stijlvolle voordracht van iemand als Patsy Cline aan de fladderende vrijheid van een Alela Diane. Het titelnummer had van Roy Orbison kunnen zijn en dat zegt veel over de kwaliteit van Rose als songschrijver. For The Rabbits is onweerstaanbare countrysoul. Naast de eigen nummers staat er met That’s Alright van Stevie Nicks ook een cover op het album. De begeleiders leveren beheerst topwerk. De ene keer brengt een gitaar The Flying Burrito Brothers in herinnering (Shanghai Cigarettes), een andere keer (Things Change) zou je zweren dat de sprankelende licks van een soulplaat van The Impressions (Curtis Mayfield dus) afkomstig zijn. De cd werd in Nashville, de woonplaats van Caitlin Rose, geproduceerd door Mark Nevers (Lambchop, Will Oldham).

Rebecca Loebe

John Gjaltema — Mon, 06 Sep 2010 23:23:16 +0000

Rebecca Loebe laat zich op Mystery Prize (Me And My Americana/Munich) niet makkelijk vangen. Daar gaat het titelnummer ook een beetje over; dat ze liever niet wil kiezen. In dat liedje gaat het over een man die bijna perfect is, maar toch lonkt die mystery prize misschien nog wel meer. Wat muziekstijl betreft wil Loebe ook niet duidelijk kiezen. De uit Atlanta, Georgia, afkomstige Amerikaanse laveert tussen folk, country en indie. Of zou ze zich wellicht het liefst onderdompelen in een door een groots orkest voortgebrachte golf met de magie van iemand als Burt Bacharach? Want zo klinkt Land & Sea wel een beetje, maar dan zonder al die violen. Marguerita heeft prachtig akoestisch gitaarspel in combinatie met een steelgitaar en Loebe zingt hier pure countrysoul. Redneck Karaoke Bar is zorgeloos vertier en veel aanstekelijker dan de titel doet vermoeden. California is qua thema toch vooral een countrysong, terwijl het met steelgitaar en jazzy handpercussie uitgevoerde Her In That Dress ouderwetse swing paart aan indie. Trenches, Dear is stijlvolle powerfolk. Een accordeon helpt Loebe op Married Man om tot het besef te komen dat het beter is om maar geen sokken te breien voor een getrouwde man, hoe groot de verleiding ook is. Mystery Prize is naast dat alles ook nog eens ontwapenend.

Dylan Leblanc

Wiebren Rijkeboer — Sun, 05 Sep 2010 22:35:37 +0000

Met zijn bijzonder melancholieke stemgeluid brengt hij een verloren gegane wereld tot leven. Hij klinkt doorgewinterd en gebutst, toch is Dylan LeBlanc nog maar 20 jaar. Maar Dylan heeft een oude ziel. En dat niet alleen; hij groeide op in Muscle Shoals, Alabama waar zijn vader sessiemuzikant was in de wereldberoemde studio. Op jonge leeftijd schreef hij al verrassend doorleefde liedjes, en eenmaal oud genoeg betrad hij de Fame Studios in Muscle Shoals om met oude rotten en onder zijn eigen productie zijn debuutalbum op te nemen. Paupers Field (Rough Trade) is echt een plaat uit de Deep South, en ademt een ouderwetse sfeer van Southern countrysoul en singer-songwriters uit de jaren zeventig. Dylans fraaie stem past uitstekend bij het organische geluid, dat vooral gedomineerd wordt door wuivende pedal steel-licks, zoals in het mythische Coyote Creek. Prachtig en catchy is de single If Time Was For Wasting, meeslepend en weemoedig If The Creek Don’t Rise, waarop niemand minder dan Emmylou Harris de harmonieën verzorgt. Welbeschouwd is Paupers Field een voortreffelijk americana-album dat aan de ene kant liefhebbers van Neil Young en The Band beslist zal aanspreken, en aan de andere kant die van Ryan Adams en Fleet Foxes zonder meer zal plezieren. Kortom, een schitterend album.