Are You A Lion is een mooie naam voor een Nederlandse band. Met een verwijzing naar de Nederlandsche leeuw zou je er zomaar internationaal aandacht mee kunnen trekken. Are You A Lion (Excelsior Recordings/V2/Goomah) is het geslaagde titelloze debuut van deze groep uit het oosten van het land. Een plaat die ook werkelijk voldoende klasse heeft om internationaal mee voor de dag te komen. De Nederlandse komaf wordt met trots uitgedragen middels dat prachtige popgeluid dat zo bij Excelsior meer…

Cold Satellite (Continental Song City/Munich) is de tweede schitterende plaat van Jeffrey Foucault in 2011. Het betreft hier overigens opnamen die al iets ouder zijn. De in 2009 op muziek gezette poëzie van Lisa Olstein was eerder al verkrijgbaar bij concerten van Foucault, maar de twaalf nummers zijn zeer terecht officieel gereleased. Net als op Horse Latitudes is drummer Billy Conway een niet te onderschatten sfeerbepaler. Met zijn vertragende tikken dwingt hij de band tot rust. In dat open veld ontstaat meer…

Je hebt van die liedjes waarvan flarden heel bekend klinken, terwijl andere delen van de melodie een eigen richting kiezen. Only A Dream is zo’n liedje. Het begin lijkt op iets van Gram Parsons, maar het gaat te ver om van kopiëren te spreken. Een nieuw album van een onbekend artiest en toch die herkenning, het is vaak juist wel prettig. Only A Dream staat op Patina (Proper Channels) van de Canadees David Baxter. Het nummer heeft niet de emotionele lading van Parsons, maar wel veel steelgitaar, een gitaar die vastgehouden meer…

Het is al weer geruime tijd winter, maar met de storm die nu rond het huis jaagt is Friends Of Fall (Signature Dounds/Munich) nog steeds actueel. Als altijd brengt Crooked Still op deze ep (22 minuten) een combinatie van bluegrass en kamermuziek. Met een naam als Gregory Liszt (banjo) heb je misschien ook niet veel keus. Hij droeg It’ll End Too Soon aan, terwijl Anife O’Donovan (zang, gitaar) muziek schreef voor het tweeluik The Peace Of Wild Things/Dayblind bij een tekst van dichter Wendell Berry. De overige vijf nummers zijn covers van meer…

De eerste draaibeurten stond This New Year (eigen beheer) van Big Tree me ronduit tegen. Buitengewoon vervelend, dat was het snelle oordeel, want waartoe diende al die drukte? Twee sterren, dat moest voldoende zijn. En, ja leuk, die recensie zou dan de eerste van het nieuwe jaar worden. Maar terwijl je als het zover is de woorden om een en ander uit te leggen tracht te vinden, luister je nog eens naar het album. En dan vallen opeens veel bezwaren weg. Luister je met een ander oor. De folkpop van Big Tree draait om meer…

Gary Hunn is een singer-songwriter met een tamelijk traditioneel countrygeluid met veel steel en piano. Wat Dust & Gin (eigen beheer) van Gary Hunn and the Wayward Angels optilt boven de middelmaat is de Australische wind die door de liedjes waait. Hunn woont op het kleine Magnetic Island voor de kust van Queensland en zoals zoveel artiesten van down under heeft hij die typerende droge sound. Muzikaal is dit weliswaar nogal ver verwijderd van The Triffids, want dit is echt veel conservatiever, toch is er die overeenkomst van meer…

Duidelijker dan Solo (eigen beheer) en Collaborations (eigen beheer) kunnen cd-titels niet zijn. John Roy Zat is een zestiger die in de jaren zeventig een tekst schreef voor de betreurde Kate Wolf, maar van muziek nooit zijn beroep heeft gemaakt. Pas nu komt hij op de proppen met deze twee albums. Zat komt uit San Francisco en zijn countryfolk is op een prettige manier nogal ouderwets. Het is bijna oldtime uit de Appalachen. De fiddler en guitarpicker Zat is iemand die in duidelijke bewoordingen zijn gehoor echt toezingt. Een echte folkzanger dus. Op Crazy Glue, in afwijkende versies te vinden op beide albums, is hij de verteller die met enige afstand naar zijn eigen leventje kijkt. Het is een liedje over echte liefde. I still keep my old guitar in tune zingt meer…

Ze hadden zich wel Gall & Gall kunnen noemen, maar dat hebben Peter Gallway en Annie Gallup dus niet gedaan. Ze gaan door het leven als Hat Check Girl en Six Bucks Shy (eigen beheer) is na Tenderness uit 2010 het tweede album van het duo. Het is een samenwerkingsverband waarbij je je afvraagt of we er als consument echt iets mee opschieten. Six Bucks Shy is een heel behoorlijk album, maar tegelijkertijd moet je ook constateren dat de laatste soloplaten van de twee artiesten toch echt sterker waren. Lees er de recensies meer…

Met kerst stralen sterren overal en we hebben het mooiste tot het laatst bewaard. Hope Like A Bright Shining Face is de nieuwste -briljante- cd van het Canadese duo Darylectones. Ik heb ‘m al een paar maanden in huis en heb al die tijd lopen broeden op de juiste woorden om deze cd recht te doen. Bovendien, mijn waardering werd bij elke draaibeurt groter. Laten we maar eens beginnen een omschrijving te vinden voor het soort muziek van de Darylectones. Nachtelijke woenstijnfolk, kunnen jullie je daar iets bij voorstellen? Een meer…

Wordt 2012 het jaar van Cary Ann Hearst? Het zou zo maar kunnen. In dat geval wordt het ook het jaar van Michael Trent, want samen met haar partner brengt Hearst volgend jaar een album uit onder de nieuwe artiestennaam Shovels Rope (zie ook de recensie hieronder). Lions And Lambs (eigen beheer) had er eigenlijk al voor moeten zorgen dat 2011 het jaar van Cary Ann Hearst zou zijn geweest, maar het album is nauwelijks opgepikt. Geheel onterecht natuurlijk, zoals dat zo vaak gaat. Anyhow, waar is al dat enthousiasme meer…