Het elfkoppige Bellowhead werd al vijf keer door de BBC verkozen tot beste liveband in het folkgenre. Topproducer John Leckie (Radiohead en vele anderen) moest de tomeloze energie van het gezelschap in goede banen leiden op het derde album. Dat is gelukt door de band in de befaamde Abbey Road Studios binnen een week te laten doen waar ze sterk in zijn. Op Hedonism (Navigator/PIAS) valt alles op zijn plaats. Dat valt nog niet mee in zo’n wonderlijke mix van folk, klassiek, funk, musical, wereldmuziek en nog veel meer. De folk van New York Girls gaat twee eeuwen terug in de tijd, terwijl The Hand Weaver And The Factory Maid een reis is naar New Orleans. De uitvoering van het door Jacques Brel geschreven Amsterdam is net zo bitterzoet als de versie van Scott Walker. Little Sally Racket is free jazz in punkgalop met bijzondere koorzang als rustpunt. Als bonus is een live-dvd toegevoegd.

Van This Is The Kit verscheen Wriggle Out The Restless – Deluxe Edition (Disco-Ordination/Sonic Rendezvous). This Is The Kit is een project van de Britse Kate Stables (zang, banjo, gitaar, orgel, trompet). Ze zoekt steeds naar nieuwe mensen om mee samen te werken. Folk is altijd de basis. De uitkomst klinkt heel anders dan bij Bellowhead. This Is The Kit zoekt het meer in het nu. Dit is moderne licht atmosferische folkpop met veel aandacht voor kleine details. Bij deze deluxe uitgave zit een tweede cd met covers en door gasten verzorgde remixes.

Peader King is een singer-songwriter die woont op het voor de Ierse westkust gelegen eiland Inishbofin. Zijn hele familie maakt muziek. Gaandeweg heeft King de traditionele folk steeds meer blootgesteld aan invloeden van buitenaf, wat alles te maken heeft met zijn bewondering voor mensen als Richard Thompson, Tom Waits en Bruce Springsteen. Op The Shadowlands (eigen beheer) komt dat allemaal samen in fijntjes gearrangeerde liedjes, net zo rustgevend als de branding. Liefhebbers van iemand als Luka Bloom zullen dit zeker weten te waarderen.

Wie het kale berglandschap op de foto in het cd-boekje bekijkt, zal moeten toegeven dat het helemaal niet zo raar is dat er zoveel uitstekende americana komt uit Zweden. Die ruige wildernis inspireert eerder tot die muziekstijl dan een polderlandschap. Hoe dan ook, Words Unspoken (eigen beheer) van Simon Elvnäs is een prachtige cd die tot stand kwam onder productionele leiding van Glen Scott, die eerder samenwerkte met onder anderen Ron Sexsmith en Stephen Simmons. Elvnäs heeft een mooie zuivere stem die behaaglijk is als een wollen sjaal met in de hoge regionen wat kriebelende pluisjes.

In een triobezetting met bas en drums brengt gitarist Ben Hall schone miniatuurtjes op het snijvlak van jazz en country op zijn debuut Ben Hall! (Tompkins Square/Munich). De ouderwetse glans van de grotendeels instrumentale nummers laat de tijden van Chet Atkins en Hank Garland herleven. Best bijzonder dat dit album werd geproduceerd door Eric Ambel, doorgaans zit die aan de knoppen bij rafelige rootsrockers. Hall verliet Okolona, Mississippi, voor Nashville en speelde al op platen van Kurt Wagner en Candi Staton.

Op een hele andere manier klinkt ook Rob Larkin nogal netjes. Het in Los Angeles opgenomen Dogwood Roots (eigen beheer) brengt een mix van americana en soul. Daar is niet zoveel mis mee, maar als er vergelijkingen worden gemaakt met lieden als John Mayer en Eric Clapton verliezen we eerlijk gezegd alle belangstelling. Dit in tegenstelling natuurlijk tot het grote publiek. Enfin, toch maar draaien. En dan valt het helemaal niet tegen. Dogwood Roots is ook zonder aansteker de moeite waard. Op LA zingt Larkin een beetje als Don Henley.

The Crescendo Show begint de debuutplaat met A Tribute To Oregon, een pianowerkje dat het best kan worden omschreven als licht klassiek. The Crescendo Show (eigen beheer) is een trio uit de Amerikaanse staat Oregon dat voornamelijk positieve liedjes brengt die geworteld zijn in folk, jazz en soms van een licht zigeunersausje zijn voorzien. Naast een uitgebreid instrumentarium (gitaren, accordeon, fluitjes, percussie, banjo, mandoline enz.) zingen Nathan Porter, Ricky Carlson en Kailyn Kubiak alle drie.

Het titelnummer A Brief History Of Time (I Like Mike Records) is een grappige poging om in een nummer van drie minuten net zoveel wijsheid te stoppen als in het gelijknamige boek van de Britse natuurkundige Stephen Hawking. Daarvoor haalt The Robert Bobby Trio van alles van stal. Zo zingt hij: time is on my side, that’s what Mick Jagger said, maybe that explains why Keith Richards isn’t dead. Ook Hugh Hefner komt nog langs. Het trio bestaat naast Robert Bobby uit Bill Nork en mrs. Bobby en brengt akooestische folk en blues.

Sonny Burgess was een van de rockabillycats op het legendarische Sun. Op Everybody’s Rocking Again (Stomper Time Records/Munich) staan 28 nummers. Naast sessies uit 1959 en 1960 die pas in 1985 op een elpee verschenen zijn hier opnamen te horen uit 1985. Burgess was toen in Londen en stond in de studio met Dave Travis, het resultaat verscheen destijds op een Rockhouse-elpee.

Meer rockabilly is te vinden op Kentucky Hillbilly Rockabilly Man (Stomper Time Records/Munich) van Delbert Barker. Dat deze Barker als king of the covers door het leven ging, zegt genoeg. Zijn werk verscheen in de jaren vijftig op allerlei piepkleine labeltjes. Op deze cd staan 34 nummers. Vooral heel veel covers van Hank Williams.

The V-Roys was een geweldige altcountryband die tussen 1994 en 2000 twee albums opnam voor E-Squared, het label van Steve Earle. Na het besluit om te stoppen volgde nog een live-cd. Van de studioplaten is nu de compilatie Sooner Or Later (F.A.Y. Recordings) samengesteld. Dertien nummers van de cd’s en vijf exclusieve tracks waaronder de covers Burned (Neil Young), That’s How I Got To Memphis (Tom T. Hall) en Smokey Joe’s Cafe (Leiber & Stoller). Scott Miller en Mic Harrison brachten met The V-Roys country met de vaart van garagerock en de melodieën van new wave. Dit is al net zo’n fijne hernieuwde kennismaking als eerder dit jaar de uitgebreide versie van Native Sons van Long Ryders.

De Deense band Poor Billy opent Brother Wake Up (eigen beheer) met Union Carbide, een nummer in de stijl van R.E.M.. Daarna begint de machine zwaarder te ronken door in blues te graven. Niet van het geijkte soort, maar alternatiever, moderner en zonder beperkingen. Dat doet Poor Billy met een vergelijkbaar resultaat als destijds Junkhouse. Fans van die band zullen verrast worden door deze band die verder ook de energie van The Godfathers te pakken heeft. Op het met lap steel vormgegeven Drifters Wife maakt de machine iets minder lawaai, als een Steve Wynn die gas terugneemt.

De Canadezen van Brother Twang houden niet van een format. Dus verwacht ook niet teveel twang op This Thing Of Ours (eigen beheer). Liever gaan ze furieus tekeer zoals op The Fallen, waarbij ze de tijden van Buffalo Tom terughalen. Met een ritmesectie die duwt om de gitaren naar voren te schuiven. In Done With Dying is die energie er niet, maar qua zang is het wel helemaal als een rustig nummer van Buffalo Tom. Van die band naar grunge is maar een hele kleine stap. Overigens klinkt het afsluitende The Instrumental nergens naar en wordt een enkel nummer ontsierd door lelijk toetsenwerk.

“Met haar talent zal ze spoedig worden ingelijfd door een grote maatschappij. Ik ben blij dat ik haar in een intieme setting in de studio aan het werk heb gezien.” Het zijn de bescheiden woorden van producer Jack Douglas, die blijkbaar niet verwacht opnieuw met haar te kunnen werken. Dat mag zo zijn, met zijn produktie op Humankind (eigen beheer) is niets mis. Devon McClive & Sons komen uit San Francisco en maken americana waarbinnen twee hoofdrichtingen worden gekozen. Soms is het zwierige folk met zigeunerinvloeden, op andere momenten is het eerder smaakvolle kamermuziek. De cello van Devon McClive en de viool van Steven Hall bepalen met name die richtingen. Een trompet brengt vooral oude jazz. Hotter is romantische bossa nova.

Het hoesje brengt je op duistere metal of iets dergelijks, maar Unwrap The Dark (eigen beheer) van het Britse trio Ghost Trains biedt in werkelijkheid verfijnde akoestische pop met harmonieuze samenzang. Het brengt herinneringen aan de gouden tijden van folkpop uit de jaren zestig, toch is hier geen sprake van stilstand. Het trio zoekt constant naar nieuwe invalshoeken. Vooral door de percussie neigt Ghost Trains naar het werk van Hobotalk.

Het hoesje brengt je op duistere metal of iets dergelijks, maar Greatest View From Alcatraz (eigen beheer) van de Australische band The Happy Endings biedt in werkelijkheid powerpop. Denk aan The Posies, Urge Overkill en soms ook aan Smashing Pumpkins. Die laatste vergelijking komt vooral door de zang van Josh Jonhstone, die net zo schraperig kan overkomen als bij Billy Corgan. The Happy Endings hebben het weliswaar niet allemaal zelf uitgevonden, de springerige pop luistert lekker weg.

One Flew Over The Cornfield (eigen beheer) van The Crows dateert van 1991 en is recentelijk opnieuw uitgebracht. Het trio uit Nashville (Keith Miles, Jack Sundrud en Sue Braswell) bracht akoestische countryfolk die soms wat oubollig aandoet. Dat heb je al snel als het labeltje zigeunerjazz van toepassing is. Over de bluegrass in de traditie van Dillard & Clark zijn we beter te spreken. Over de countrysoul van de soloplaat Beyond The Headlights van Keith Miles waren we enthousiast in 2009. Van The Crows verschijnt binnenkort ook nieuw werk.

De powerpop van The Cars is eind jaren zeventig in Nederland beduidend minder populair dan in thuisland Amerika. Daar scoort de band grote hits. Elf van die oorspronkelijk met veel synthesizers vormgegeven nummers krijgen nu een heel ander jasje aangemeten door Kris Delmhorst op Cars (Signature Sounds/Munich). Best aardig, maar ook niet meer dan dat. De wat vlakke stem van Delmhorst geeft de liedjes niet veel extra’s mee.

De Australische Toby zorgt voor een zeer aangename verrassing op de eerste nummers van Sleeptalk (eigen beheer). Country met bluesy tonen als een Lacy J. Dalton op Again. En Won’t Be A Fool is daarna schitterende countrysoul. Helaas wil Toby nog veel meer bewijzen op dit album. Birthday Blues is vervelende big band van het brave soort dat past in een spelletjesprogramma van de Avro of zoiets. Ze probeert ook nog het chanson en nog het een en ander. Doodzonde, dit had gewoon een ep met louter countrysoul moeten zijn.

Dan toch veel liever Steady Love (Stony Plain/Continental Record Services/Munich) van veterane Maria Muldaur. Die beperkt zich weliswaar tot covers, maar het materiaal vormt wel een eenheid. Muldaur keert terug naar New Orleans voor een cd vol swampy blues, funk en soul. Opgenomen met leden van Neville Brothers en Subdudes en nog wat cracks uit Crescent City. Dochter Jenni Muldaur zorgt voor harmonieën op twee liedjes.

De Zweedse Annis Brander brengt op Glass People In The Woods (Lonely Road Records) vlotte folkpop. Haar liedjes blijven wel erg netjes en ook een beetje dertien in een dozijn. Het is meer pop dan country. En erg alternatief is het ook al niet. Het album werd overigens wel zoveel mogelijk live ingespeeld in de studio. Niettemin blijft het allemaal nogal liefjes.

Speeding Ticket And A Valentine (Ninth Street Opus) is wel een aardige cd-titel, maar Blame Sally heeft toch moeite om te overtuigen met dit album. De americana van de vier Californische vrouwen lijkt vooral gemaakt voor een wat groter publiek. Vlotte deunen met een beat die de rootsinstrumenten die worden gebruikt nogal overstemmen.

Our Secret (Doubloon Records) is de tweede cd van Fiery Blue, het bijzondere samenwerkingsverband van producer en multi-instrumentalist Gabe Rhodes (Texas), zangeres Simone Stevens (New York) en songschrijver Paul Marsteller (Californië). Atmosferisch en licht rootsy net als het debuut.

Van Simone Stevens verscheen bovendien Right On Time (eigen beheer). De collega’s van Fiery Blue zijn er niet bij, dit album werd met andere musici opgenomen in Brooklyn. Ze haalt wat meer capriolen uit met haar stem. Vliegt op het eerste nummer Let Me In de hoogte in als Kate Bush, maar dat valt nog niet mee. Het is net als bij Annis Brander allemaal wat te mooierig.

Zombified (Kudzu/Munich) van Southern Culture On The Skids was in 1998 een ep met acht nummers die alleen in Australië verkrijgbaar was. Met vijf extra nieuwe liedjes en fraai artwork, verpakt in een dik door Yee-Haw Industries gedrukt kartonnen klaphoesje, is nu sprake van een volwaardig album. De cd is een eerbetoon aan oude horrorfilms en halloween. De wilde rockabilly knalt lekker strak uit de speakers en is minder cartoonesk en daardoor net iets gevaarlijker dan het gemiddelde album van Southern Culture On The Skids.

Zeer elementaire rockabilly is ook te vinden op Lore And Testament Vol. 1 (Stag-O-Lee/Munich) van Tav Falco’s Panther Burns. De excentrieke Falco bracht begin jaren tachtig zijn brieke samenraapsel van alles waar Memphis voor stond naar New York en vond daar aansluiting bij de no wave. Deze dubbelaar bestaat uit Behind The Magnolia Curtain en het ultrakorte Blow Your Top. Alex Chilton, rond die tijd ook producer van The Cramps, was in de begintijd actief in de band. Een botsing tussen blues, country en underground die nauwelijks de geluidskwaliteit van een demo ontstijgt, maar dat was zeer bewust.

Het is snel gegaan met Israel Nash Gripka in Nederland. Zijn in eigen beheer gemaakte vijfsterren debuut New York Town werd net als opvolger Barn Doors And Concrete Floors hier opgepikt door Continental Song City en gedistribueerd door Munich. Nu is er zelfs het in Meneer Frits te Eindhoven opgenomen 2011 Barn Doors Spring Tour, Live In Holland speciaal voor de Nederlandse markt. Best aardig natuurlijk, maar aan de studio-albums wordt niet echt veel toegevoegd en derhalve is dit alleen voor de echte fans de moeite waard.

Van de geweldige JJ Grey & Mofro uit Florida verscheen Brighter Days (The Film And Live Concert Album) (Alligator/Munich). In 78 minuten komen favorieten als Lochloosa, The Sun Is Shining Down en het titelnummer langs. Er wordt flink gejamd, zodat de nummers wel iets toevoegen aan de studioversies. Wat ook opvalt is dat de band zo af en toe behoorlijk naar funkrock neigt, waardoor pure rootsliefhebbers misschien wel zullen afhaken.

Californische softrock in de stijl van America brengt Jeff Larson. House Concert (With Hank Linderman and Jeddrah Schmit – Oak Park, California, 15 January 2011) (eigen beheer) begint met I Don’t Mind The Rain, maar of je dat moet geloven is maar de vraag, want dit soort muziek hoort toch echt bij zomerse stranden, palmbomen en meiden in bikini’s. Het klinkt allemaal minder gedateerd dan je eigenlijk zou verwachten. De naar Neil Young neigende nummers zijn het fraaist, vooral Ghosts Of San Miguel is zeer de moeite waard.

Out Of My Hands (Deep Mud/Taxim/Bertus) kwam oorspronkelijk uit in 2007 en krijgt nu een nieuwe kans op een Duits label. De in het Engelse Brighton geboren Roger Hubbard overtuigt in elf nummers die hij samen met Michelle Steele schreef. Folk en blues brengt de singer-songwriter die daarbij vele snaarinstrumenten inzet. In zijn eentje klinkt hij soms als Jackson Browne die wordt begeleid door David Lindley en dat is bepaald knap.

In Silence (One Little Indian/Bertus) is een compilatie van eerdere albums van de tussen Dublin, Londen en Los Angeles pendelende Marc Carroll. Het is een verrassende collectie songs waarin zijn harmonieuze pop ook rauwere sporen uit rootsstijlen en zelfs punk blootlegt. Invloeden als Byrds, Beach Boys, Hüsker Dü, Hank Williams en Neil Young bijeengehouden in knappe liedjes. Carroll werkt op dit moment aan een nieuwe cd.

Van Sixteen Horsepower verscheen Yours Truly (Glitterhouse/Munich). Dat dubbelalbum bestaat uit People’s Choice op de eerste cd en Rarities op het tweede schijfje. Altijd moeilijk dit soort compilaties. De fans die belang hebben bij de bijzondere sessies en opnamen van cd 2 hebben immers waarschijnlijk de meeste nummers van cd 1 al. Toch een lastige afweging als je de beurs moet trekken.

Sexton Creeps is een band uit Groningen die beïnvloed is door Sixteen Horsepower, maar toch iets totaal anders doet op het uiterst interessante album The Sour Acre (Dying Giraffe/Munich). De psychedelische nummers zijn al improviserend tot stand gekomen, maar verzanden nergens in een geluidsbrij en dat is toch wel klasse. Synthesizers en slidegitaren blijken prima samen te kunnen gaan. Let ook even op de uiterst originele verpakking.

Montélimar (eigen beheer) van No Ninja Am I (de artiestennaam van Sander van Munster die tevens actief is in de band Showdog) is ook verpakt in een zeer bijzonder uitvouwbaar doosje. Lijkt nog het meest op een of ander produkt uit de drogisterij. Het betreft hier een door Paul McCartney en Crosby, Stills, Nash & Young beïnvloed album met akoestische liedjes met gitaar, maar ook bijrollen voor ukelele, bas, mandoline enz.

Matthews Southern Comfort bestaat op Kind Of New (Continental Song City/Munich) behalve Iain Matthews vooral uit Nederlanders. Zo vinden we Bart-Jan Baartmans in de gelederen van dit gezelschap. Kind Of New laat een vertrouwd geluid horen. Er staat zelfs een remake van Woodstock op het album.

Aan vervangingsaankopen op cd heb ik nooit gedaan. Het geluid van een elpee was (is) immers verreweg superieur. Zo staan The Long Ryders bijvoorbeeld gewoon in de kast met elpees. Toch ben ik erg blij met de deluxe reissue van Native Sons (10-5-60 – Radio Tokyo – 5 By 5) (Prima Records). Gewoon om de herontdekking van die geweldige muziek. Want wat was ik zo halverwege de jaren tachtig enthousiast over deze band. Sid Griffin, Stephen McCarthy, Tom Stevens en Greg Sowders brachten countryrock die weliswaar zo’n vijftien jaar terugging in de tijd, dus lang voordat het genre bijkans om zeep werd geholpen door lui aan zwembaden op veel te grote jachten rondhangende miljonairs, maar die bovendien helemaal aansloot bij de garagerock van die tijd. Dus met de energie van punk. Luister nog maar eens naar Tell It To The Judge On Sunday, waar de zang bijna dat snerende van Johnny Rotten heeft. Bovendien met blazers dat nummer, toch ook bijzonder. En die rockabillydrums van Wreck Of The 809, zo deed Topper Headon van The Clash dat ook. Run Dusty Run leent een gitaarloopje van Chuck Berry. En dan is er nog die gastrol van Gene Clark die meezingt op het schitterende Ivory Tower. Deze reissue betekent bijna 80 minuten genieten.

Van The Bottle Rockets verwacht je dat ze de gitaren inpluggen en beginnen te raggen. Dat doen ze namelijk zo lekker. Dus vraag je je een beetje af wat je moet beginnen met Not So Loud (An Acoustic Evening With Bottle Rockets) (Bloodshot Records/Bertus). Bovendien, dat unplugged-gedoe is toch al lang voorbij? Maar goed, niet te lang over zeuren, want zonder versterkers valt op dat de mannen blijven raggen. Dat kan dus ook akoestisch. De mannen brengen een dwarsdoorsnede uit hun catalogus. Mooi dat ze ook op deze liveplaat Doug Sahm eren.

Songs And Stories (Dualtone/Bertus) van Guy Clark is live opgenomen in het Belcourt Theatre in Nashville. Naast Clark zaten Verlon Thompson, Shawn Camp, Bryn Davies en Kenny Malone. De verhalen zijn soms lange introducties op de nummers en natuurlijk gaat het dan voordat If I Needed You wordt vertolkt over Townes Van Zandt. Guy Clark is toch wel een oude man geworden en ik luister toch echt liever naar de oorspronkelijke studioversies. Een sympathiek album, dat wel.

Liefst zestien albums heeft Tim ‘Too Slim’ Langford reeds afgeleverd. Op Shiver (Underworld Records) rammelt de gitarist uit Seattle met de botten alsof hij geesten heeft gezien. Of het nu gaat om countryblues met boogie, verkenningen van het moeras met gierende orgels en vette grooves of nummers met de power van Jimi Hendrix, het maakt Too Slim and the Taildraggers allemaal echt niet uit. Ze beheersen het allemaal. Funky stuff met opzwepend gitaargeweld of lekker ronddraaiende gitaren, zo lekker klinkt bluesrock niet vaak. En zoveel soul bezit het genre ook zelden.

Black Jake & the Carnies zijn de zelfbenoemde koningen van de crabgrass. Wat dat is? De tien nummers op Where The Heather Don’t Grow (eigen beheer/Sonic Rendezvous) ontploffen bijna van energie. Met elementen uit oude blues en ragtime komen de heren van dit gezelschap uit Ypsilanti, Michigan tot een vorm van wilde folkpunk. De schorre stem van de banjo spelende Black Jake is daarbij zeer bepalend. Hier rammelen de botten al net zo wild als bij Too Slim and the Taildraggers. Een van de nummers draagt dan ook de songtitel Bone Man.

Shake ‘Em On Down (A Tribute To Mississipi Fred McDowell) is een geweldig eerbetoon van Rory Block. Ze beperkt zich niet tot louter covers, maar schreef ook zelf vier liedjes. Met heel veel liefde en bezieling werkt Block aan The Mentor Series, eerder waren er al albums met werk van Robert Johnson en Son House. Block neemt de hypnotiserende groove van de bluesman als basis en voegt er haar eigen technieken en inzichten aan toe. Zo blijft oude muziek levend.

Delicious (Screen Door Records) is het derde album van de in New York wonende Kirsten Thien. Eric Boyd produceerde het album waarop ouderwetse Memphis soul met blazers wordt afgewisseld met Chicago-blues. Naast drie covers schreef Thien alle nummers, soms in samenwerking met anderen. Een Hammond B-3 zorgt ervoor dat de autoruiten beslaan tijdens het nummertje dat gemaakt wordt in Taxi Love.

Lloyd Jones beperkt zich op Highway Bound (Underworld Records) tot traditionele folk en blues, zoals al op de cover staat. Van de zestien nummers zijn er drie van de hand van Jones, de rest betreft covers. Charlie Musselwhite en Curtis Salgado komen elk langs om op een nummer mondharmonica toe te voegen.

De formule van Pokey LaFarge and the South City Three is op Middle Of Everywhere (Continental Record Services/Munich) niet veranderd ten opzichte van Riverboat Soul. De mannen gaatn wederom terug in de tijd, naar het begin van de vorige eeuw om precies te zijn. De oude countryblues van het viertal wordt soms opgekrikt door wat blazers. Voor een beetje western swing kunnen deze mannen ook zorgen.

Met Don’t Tell Me It’s Over staat er op Innocent Again (Paraply Records/Hemifran) van de Zweedse band Little Green een nummer waarvan de melodie wel heel erg aanleunt tegen Sweet Home Alabama. Is dat erg? Hmm, dat valt nogal mee omdat de Zweden hele aardige nummers schrijven. Van typische altcountry waar niets op aan te merken is, zoals de eerste track Time ‘Til Monday, tot countryrock die je zou situeren in de tweede helft van de jaren zeventig, toen het genre al wat mellow werd. De groep verwelkomt gastzangers Ted Russell Kamp, Kimmie Rhodes, Keith Miles en Lisa Pedersen.

De modieuze pakken van The Adventure Spirit blijven keurig in model tijdens het musiceren. Grand Standard (eigen beheer) bevat verzorgde countrypop met fraaie samenzang. De jonge Australiërs zijn niet vast te pinnen op een stijl, hun melodieuze melancholische liedjes kunnen ook lichtjes in een jazzy spoor geraken. Bijdragen van enkele blazers dragen bij aan het soulgevoel dat het viertal wel degelijk weet over te brengen op de twaalf liedjes.

Op het laatste nummer van Will Cure Any Disease (Viskningar och vral/Plugged) zet de Zweedse band Hion Martell de zaken zelf even in het juiste perspectief. Het is allemaal B.D.M. (Beer Drinking Music) zo stellen de vijf mannen. Daarmee doen ze zichzelf eigenlijk toch wel tekort. Want hun pubrock luistert heerlijk weg. Ook gewoon in de huiskamer. Er lijken lijntjes te lopen naar de hitlijsten van de jaren zeventig, want sommige nummers zijn hoekig en catchy als Status Quo en Slade. Of The Kinks. Eigenlijk gewoon een heerlijk plaatje.

Dat kan niet gezegd worden van The Lamplights (eigen beheer), het titelloze debuut van dit trio. Een vorm van funky folk is het volgens de Australiërs. Maar dan wel in die uiterst vervelende strandvariant. Komt waarschijnlijk door die stem van Ryan Gittoes. Diens constante stembuigingen zijn niet meer dan een vervelend maniertje. Hou toch eens op met dat modieuze gedoe. Eén Adam Duritz is meer dan genoeg.

Stuart McNair houdt ook wel van radiovriendelijk, maar concessies doet hij daarbij niet. Zijn positieve kijk op de wereld helpt hem daarbij. Climbing A Mountain (eigen beheer) is weer een heerlijk zorgeloos plaatje van de man uit Birmingham, Alabama. Zijn muziek gaat alle kanten op: country, bluegrass, zydeco en zelfs wat southern rock, het maakt McNair allemaal niets uit. Zijn nummers nodigen uit tot meehummen en het valt niet mee om stil te blijven zitten bij dit alles. Op Growing A Garden hield hij het met gitaar en mondharmonica 77 minuten de aandacht vast, deze keer heeft hij naast akoestische gitaar ook een elektrische onder handbereik. Plus piano, orgel, accordeon, mondharmonica, trompet, wasbord, triangel en allerlei percussie. En ook nog eens de hulp van allerlei musici. De veertien nummers klokken toch ook weer 57 minuten.

Aural Sun (Last Stop Records) van Andy Mason is juist weer tamelijk kort. De ep van de uit San Francisco afkomstige Mason is zijn derde werkstuk. De singer-songwriter schrijft vooral over gebeurtenissen in zijn stad. Het liefst over sociale bewegingen en politieke kwesties en nooit al te zwaar op de hand. Dat wil niet zeggen dat het allemaal pais en vree is in zijn folkliedjes, want zonder schaduwkanten is het leven immers nooit.

David Maloney is een singer-songwriter die na twintig jaar terugkeert met het album One Day More (Pelican Records). Eerder was hij actief in het duo Reilly & Maloney. Die Ginny Reilly leent haar stem hier ook op zes van de vijftien nummers. Goedmoedige liedjes brengt de aan de westkust van Amerika woonachtige Maloney. Zo is Carry Us Home (Sully) een ode aan de piloot die zijn vliegtuig veilig in (of eigenlijk op) de Hudson in New York liet landen nadat het toetstel kort na opstijgen in moeilijkheden was geraakt. Het heeft de sfeer van folk uit de jaren zestig, zelfs als Cellular Phone het onderwerp is.

John Jennings produceerde Raising The Ebenezer (Taxim/Bertus) van Kevin Jones. Bovendien zorgt hij op een uitgebreid arsenaal aan instrumenten voor het geluid van een volledige band. Dat is althans het geval op You Know I’m Here, het eerste nummer van het album. Op andere liedjes is sprake van een veel spaarzamer begeleiding. Mary Chapin Carpenter, de echtgenote van Jennings, zingt op twee nummers mee.

The Horse You Rode In On (J-Ryde Records) is de tweede cd van de Canadese band The Mudsharks 3. Damien O’Brien (zang, gitaren, bas, toetsen, percussie, samples) en Doug Neufeld (zang, drums) schrijven de nummers en vormen de basis. Bassist Jason Overy speelt op deze cd slechts op enkele tracks mee. Met Quarry Rock en Off The Wagon gaan de Canadezen rootsrockend van start. Zoals zo vaak met kleine bezettingen spelen ze met veel energie. Voortstuwend in een punky galop met altijd de bas als stevige basis. Kaal, rudimentair, maar nergens zo hip als bijvoorbeeld The Supersuckers. One-Eyed Judy is verrassend poppy met samenzang die heel in de verte neigt naar doowop uit de jaren vijftig, net zoals Your Pretty Eyes aandoet alsof Fonzie en zijn vrienden even staan te rocken. Stay Out Of The Way is dan opeens veel moderner. Als een vale versie van Black Keys of zo. Prettig amateuristisch, meer niet. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Onlangs bespraken we hier de cd Life Is Orange van Manstein, het samenwerkingsverband tussen Jono Manson en Donald Rubinstein. En eerder waren we erg enthousiast over Too Late To Die van laatstgenoemde. Rubinstein beperkt zich niet tot een muziekstijl zoals blijkt op dit Love Hunger (Bare Bones). Op het album staat experimentele klassieke muziek naast meer americana-getint materiaal. Tot die laatste categorie hoort When The Heavens Open, dat geschreven is voor de overleden singer-songwriter Amy Farris. De composities zijn door de jaren heen tot stand gekomen. Rubinstein beperkt zich tot zang, piano, gitaar en synthesizer. Op twee nummers zijn er wat vreemde stemcapriolen van gasten. Alleen op Angels In The Man heeft hij een band aan zijn zijde met daarin ook Bill Frisell (elektrische gitaar). En dan is er nog Solo For Flute In 4 Movements (Movement 3) waarin Stephanie Jutz het instrument bespeelt. Wonderlijk album.

Rootsy Approved is een nieuwe serie cd-boxen van het Zweedse Rootsy Music. Will Kimbrough – Rootsy Approved (Rootsy.nu/Munich) bevat drie cd’s. Een live-album, een compilatie-album en de de cd Wings, die we in de volgende recensie destijds vier sterren gaven: Sinds Will Kimbrough zich samen met Tommy Womack lekker uitleeft in de band Daddy met heerlijke barroomrock, is zijn solowerk wat minder heftig geworden. Jammer? Dat valt nogal mee. Want zoals op Wings wederom het geval is, zijn het vooral de capaciteiten als songschrijver die diepe indruk maken. De meeste liedjes schreef Kimbrough overigens samen met anderen. Met Jeff Finlin, Todd Snider, Dave Zobl, Jimmy Buffett, Sara Kelley en Irene Kelley om precies te zijn. Echt goede liedjes maken toch het verschil, dat besef dringt zich vooral op bij beluistering van Wings. Liedjes die je mee gaat hummen omdat je ze al na een paar keer gaat herkennen. Dat is echte klasse die niet een ieder gegeven is. Verbijsterend bijna met wat voor schijnbaar gemak die nummers zich al snel ontpoppen tot waardevolle vrienden. Het met Buffett geschreven titelnummer is een voorbeeld. De prachtige ingehouden Faces-achtige seventiesrock van Love To Spare evenzeer. Fijne koortjes en een orgel klnken in Big Big Love, waarmee Kimbrough de soulkant opgaat. Dat is ook het geval op het met blazers getoonzette Open To Love, dat ook op de schitterende door Kimbrough geproduceerde cd And So It Goes van Dave Zobl is te vinden.

Veertig jaar bestaat Roomful Of Blues al. De band uit de Amerikaanse staat New England is een gerespecteerd gezelschap dat al die tijd de blues levend heeft gehouden. Op Hook, Line & Sinker (Alligator/Munich) spelen ze werk van Little Richard, Dave Bartholomew, Amos Milburn en andere groten uit het genre. De uit acht mannen bestaande formatie doet dat nog altijd met een frisse instelling. Zanger Phil Pemberton heeft soul en het toetsenwerk en de drie blazers dragen daar ook toe bij. Maar vooral gitarist Chris Vachou maakt indruk. Alsof hij T-Bone Walker zelf is.

Drie gitaristen maken deel uit van Sultans Of Slide. Ze zingen alle drie en dan is er ook nog eens drummer Boyd Small die vocaal op de voorgrond treedt. Lightning Strikes (Me And My Blues/Munich) kent daardoor voldoende afwisseling. Dat de slidegitaar heer en meester is mag duidelijk wezen. De Sultans Of Slide is het initiatief van Franck ‘Paris Slim’ Goldwasser, die al dertig jaar langs de hals van zijn gitaar glijdt. Ook Henry Cooper heeft bij Screamin’ Jay Hawkins en vele anderen volop ervaring, terwijl Monti Amundson zelf al naam heeft verworven door regelmatig in Europa te spelen. Op dit moment staan Sultans Of Slide ook op de podia in Nederland.

Hey Jimi (Slowman & Friends Play Hendrix) (eigen beheer) is volgespeeld door een trio Zweden. Eigenlijk geheel overbodig zo’n album, toch komt Slowman er mee weg. De blues die bij Jimi Hendrix geheel in zijn eigen unieke virtuositeit in rock was opgegaan, blijft hier iets duidelijker aan de basis. Waarmee de covers weliswaar minder bijzonder worden, maar alles beter dan trachten Hendrix te evenaren. Elf nummers van Hendrix doet Slowman en niet alleen maar het hele bekende werk en hij begint met de eigen compositie Electric Angel.