ALTCOUNTRY.NL » WOW & FLUTTER

Hallo Venray | The More I Laugh, The Hornier Due Gets! (1991)

Wiebren Rijkeboer — Thu, 08 Dec 2011 22:25:39 +0000

Na zo’n vier jaar lolbroekerij in jeugdcentra en kraakpanden, wordt Hallo Venray serieuzer en professioneler. Heel, heel langzaam daagt bij zanger en songschrijver Henk Koorn het besef dat zijn band veel meer kan dan melig zijn en lol trappen. Opgericht in Den Haag in 1987 en de naam ontleend aan het burgertruttenprogramma Spel Zonder grenzen, wordt Hallo Venray naast de ietwat schlemielige Koorn gevormd door gitarist Toon Moerland, bassist Peter Konings en drummer Dim Veldhuisen. Na twee rammelende albums worden de zaken serieuzer aangepakt – Henk Koorn heeft ook een echte baan bij de Haagse plantsoenendienst – zo blijkt uit het niet alleen toegankelijke maar ook voortreffelijke The More I Laugh, The Hornier Due Gets! De sound op de plaat, die is vernoemd naar een soundbite van Cissy Spacek in Coal Miner’s Daughter, houdt het midden tussen de monotone rammel van de Velvet Underground en de countryrock-galop van Neil Young And Crazy Horse. De navel-hoes van ontwerper Jeroen van Erp doet de belegen radio-deejay Frits Spits verzuchten: ‘Wat een acommerciële hoes!’ Waarop de band maar liefst drie liedjes van het album als single uitbrengt: ‘Slow Song’, ‘The Road’ en ‘The Summer Is Gone’. Het zijn alle drie ijzersterke songs met een rootsy inslag en fijn gitaarwerk. Het zwaartepunt van The More I Laugh, The Hornier Due Gets! ligt echter bij de langere songs: de in triest marstempo uitgevoerde ballad ‘The Heart And The Soul’; het slepende en landerige ‘Las Vegas’, met een boven alles uit torende saxsolo van Hans Dulfer; en het prachtige muzikale portret van sukkelaar Tuck in de aarde verschroeiende Crazy Horse-rocker ‘Tuck, The Man’. De beloning voor het geweldige The More I Laugh, The Hornier Due Gets! krijgen Koorn en kornuiten als ze in 1993 mogen aantreden op Pinkpop. Centraal op dit feestje staat Henk Koorn in zijn kanariegele pak, dat later plaats moet maken voor een gestippelde onderbroek.

The Summer Is Gone / Slow Song / Not So Long / Mr. Bigshot / Tuck, The Man / Eugene / Be Someone / The Heart And The Soul / The Road / Japanese Cars / Las Vegas

Country Funk | Country Funk (1970)

Wiebren Rijkeboer — Sat, 12 Nov 2011 01:14:52 +0000

Aanvankelijk kan Country Funk zijn draai niet vinden; de bandleden reizen heen en weer tussen de thuisbasis van de Amerikaanse Oostkust en het beloofde land van de Westkust. Ook is de bezetting weinig stabiel, al zijn de vaste waarden het componistenduo Harold Paris (zang, piano, gitaar) en Adam Taylor (zang, leadgitaar), en dekt de naam maar een deel van de lading, want onvervalste countryrock. Dat blijkt wel uit het enige album dat Country Funk – aangevuld met bas, drums en pedal steel – eind 1969 opneemt in Hollywood, Californië. Het zelfgetitelde Country Funk is een over de hele linie uitstekend album dat landelijke countryrock mengt met Westcoast-harmonieën. Superieur zijn de meerstemmige zang en de vloeiende gitaarsolo’s van waarachtig sterke songs als ‘Apart Of Me’, ‘Really My Friend’ en ‘Want’. Country Funks album lijkt daardoor de missing link tussen Buffalo Springfield en The Eagles. Dat mag zo zijn, succes brengt het de band niet. Het blijft bij dat ene, bijzonder fraaie album.

Apart Of Me / Phoebe (Mourning Pink) / Really My Friend / Not This Time / For Me / Poor Boy / A Way To Settle Down / When I’m Without You / Comin’ In / If I Find A Way (Song Of Love) / Another Miss / Want

Coast Road Drive | Delicious And Refreshing (1974)

Wiebren Rijkeboer — Tue, 25 Oct 2011 14:49:03 +0000

Samengeraapt uit diverse Britse bands, en zelfs uit de Californische Grassroots, is Coast Road Drive een kwartet van uitstekende musici. Hun enige wapenfeit tijdens het kortdurende bestaan is echter de lp Delicious And Refreshing, die niettemin in 1974 verschijnt op het fameuze Deram-label. Hoewel de muziek van Coast Road Drive niet origineel is, biedt Delicious And Refreshing wel een goed gekozen mix van Britse pubrock à la Brinsley Schwartz en Amerikaanse rootsrock, Gelijkenissen zijn er dan ook met The Band, Little Feat en Derek & The Dominos. In combinatie met sterk spel en prima composities levert dat getuige ‘It’s All So Easy’, ‘Jason’, ‘This Time Around’ en ‘Over The Mountain’, een landelijke countryrocksound op waarin gedoseerd gitaarwerk en harmoniezang overheersen. Lekker lui stompend, en verrijkt met vette slidegitaar, is ook ‘If You Ain’t Got The Key’. Delicious And Refreshing, met een gastrol van Stones-pianist Nicky Hopkins, is een uitstekend visitekaartje van een band die in feite al was opgeheven voordat de het debuutalbum verscheen. Gelijk Britse obscuriteiten als Cochise, Hokus Poke en Anna Domini is Coast Road Drive een band die wel een fraai countryrock-album afleverde, maar het helaas niet heeft gemaakt.

Sail Away / Coal Black Night / It’s All So Easy / Take Me Time / Jason / This Time Around / Hard To Handle / If You Ain’t Got The Key / Keep On / Over The Mountain

The Marshall Tucker Band | Searchin’ For A Rainbow (1975)

Wiebren Rijkeboer — Sat, 01 Oct 2011 00:23:16 +0000

Een machtige southern rockband op zichzelf, The Marshall Tucker Band is niettemin altijd overschaduwd geweest door de grotere broers The Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd. Hoewel echte southern rockers, The Marshall Tucker Band liet meer dan anderen zijn roots zien, gelegen in jazz, blues, country en western swing. Het is een vriendenclub van high school die in 1972 in Spartanburg, South Carolina The Marshall Tucker Band opricht: Toy Caldwell (gitaar, pedal steel), Tommy Caldwell (bas), Doug Gray (zang), George McCorkle (gitaar), Paul Riddle (drums) en Jerry Eubanks (saxofoon, dwarsfluit). Snel worden ze opgenomen in de stal van Phil Waldens Capricorn Records. Na een aantal sterke lp’s en de verworven reputatie van een zinderende live-band, wenst het platenlabel een hit. Het wordt een nummer dat songschrijver McCorkle aanvankelijk had toebedacht aan de Charlie Daniels Band: ‘Fire On The Mountain’. En een hit wordt het in thuisland Amerika – en ook in Nederland krijgt de fantastische single airplay: And there’s fire on the mountain, lightnin’ in the air / Gold in them hills and it’s waitin’ for me there. Het album Searchin’ For A Rainbow kent in het prachtige titelnummer en in ‘Virginia’ en ‘Bound And Determined’ nog meer hoogtepunten; niet in de laatste plaats door het gloedvolle gitaarspel van Toy Caldwell. Searchin’ For A Rainbow sluit af met een fantastische live-uitvoering van ‘Can’t You See’, een southern rock-klassieker waarvan het origineel op de debuutplaat terug te vinden is. Energiek, meeslepend en swingend. Typisch southern rock dus – The Marshall Tucker Band is daar dan ook, met zijn totale albumverkoop van meer dan 15 miljoen, een erkende exponent van. Dit is dan ook het klassieke southern rock-kwartet: The Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd, The Outlaws en The Marshall Tucker Band.

Fire On The Mountain / Searchin’ For A Rainbow / Walkin’And Talkin’ / Virginia / Bob Away My Blues / Keeps Me From All Wrong / Bound And Determined / Can’t You See (Live)

Mover | The Only One (1999)

Wiebren Rijkeboer — Mon, 19 Sep 2011 11:30:02 +0000

Een album vol opwindende seventiesrock in de trant van Creedence Clearwater Revival enThe Rolling Stones en veroordeeld tot de vergetelheid. Het overkomt Mover in 1999 met hun tweede album, The Only One. Hun eerste cd komt in 1997 uit op het label van grafisch kunstenaar Frank Kozik, maar jeugdige overmoed doet de plaat mislukken. Voor de opvolger op Mod Lang doet de band uit San Francisco onder aanvoering van zanger/bassist Mike Therieau en zanger/gitarist Eric Shea het anders, en grijpt aldus zeer gericht terug op het verleden van de seventies countryrock daar waar de Stones van Sticky Fingers samenvloeien met de country van Gram Parsons. Met The Only One genereert het met songs als ‘Hold Me Down’, ‘Another Shot’, ‘Better Days Are Gone’ en ‘Spend Your Life’ een plaat boordevol boeiende countryboogie, rockswagger en Westcoastpop. Het levert het countryrock-kwartet echter weinig erkenning op en hoewel de bandleden uitzwermen naar andere bands, blijft Mover nog jarenlang een sluimerend bestaan leiden, de herinnering aan The Only One nog in enige mate in leven houdend.

Hitched A Ride / Hold Me Down / Another Shot / Drunk On Wine / Better Days Are Gone / Train / Hung Up / Spend Your Life / The Only One / Alma Velha / Something That Makes Me

Cowboy | Boyer & Talton (1974)

Wiebren Rijkeboer — Sun, 24 Jul 2011 01:09:20 +0000

De verzamelaar Delta Swamp Rock bevat een fraai overzicht van de jaren zeventig swamprock. Tussen gekende namen als The Allman Brothers en Tony Joe White staan ook minder bekende namen, zoals de band met de naam Cowboy. Cowboy wordt geleid door Scott Boyer en Tommy Talton, rasmuzikanten die een belangrijke rol spelen in de solo-carrière van Gregg Allman. De beide zangers, gitaristen en componisten zijn prominent aanwezig op zowel Allmans schitterende solo-debuut Laid Back (1973) als op de orkestrale live-plaat The Gregg Allman Tour (1974). Maar de twee hebben ook een eigen band: Cowboy. Eind 1969 ontmoeten de twee elkaar in Jacksonville, Florida, starten een band en worden door bemiddeling van Duane Allman ondergebracht bij hét southern rock-label, Capricorn. Het derde album van Cowboy – dan niet veel meer dan het duo Boyer/Tilton – kent exact dezelfde bezetting als Gregg Allmans Laid Back, maar op Boyer & Talton verzorgen de beide de vocalen. Boyer & Talton, gereleased in 1974, is niet zozeer een southern rock-album als wel een countryrockplaat vanwege de harmonievocalen en de melodieuze composities. Producer Johnny Sandlin en muzikanten van The Marshall Tucker Band, The Charlie Daniels Band en Sea Level staan Scott Boyer en Tommy Talton terzijde in geweldige countryrockliedjes als ‘A Patch & A Pain Killer’, ‘Houston’, ‘Coming Back To You’ en het superieure ‘I Heard Some Man Talking’. Boyer & Talton is een bijzonder sfeervol album dat zowel de southern rock van The Allman Brothers raakt als de rootsrock van The Band en de countryrock van The Eagles. Een succes wordt het echter niet. Het suikerzoete, zelfgetitelde Cowboy is in 1977 dan ook het laatste album van Boyer en Taltons vehikel. Hoewel, in december 2010 vindt er reünie plaats in Macon, Georgia, vastgelegd op cd: Cowboy Reunion 2010.

A Patch & A Pain Killer / Coming Back To You / Everybody Has A Change To Feel / Where Can You Go? / I Heard Some Man Talking / (a) Love 40 / Road Gravy Chase / Something To Please Us / Long Ride / Message In The Wind (When I’m Listening) / Houston / (a) Houston Vamp

The Chant | Three Sheets To The Wind (1985)

Wiebren Rijkeboer — Wed, 20 Jul 2011 17:57:39 +0000

In het spoor van R.E.M. en ook afkomstig uit het Amerikaanse Zuiden, debuteren The Chant in 1985 met een lp boordevol jengelende, licht-psychedelische collegerock. The Chant is een kwartet uit Florida dat zijn roots heeft in de punk, maar op hun platen muzikaal uitwaaiert naar folkrock, garagerock en de sound van Californische Paisley Underground. Three Sheets To The Wind, de eerste van de twee Chant-albums, wordt dan ook gekenmerkt door rinkelende Rickenbackers en neo-psychedelisch gitaarwerk à la The Dream Syndicate. ‘Small House’ en ‘Perfect World’ zijn energieke rammelsongs, evenals een cover van de obscure Nightcrawlers; de garagepunker ‘Little Black Egg’. Voortreffelijk is de epische rocksong ‘Jonesboro’, die Zuidelijke broei combineert met bijtende desertrock-gitaarsolo’s. The Chant is echter niet veel verder gekomen dan een verhuizing naar Atlanta, Georgia en slechts twee lp’s. Three Sheets To The Wind is dan ook jammerlijk beneden het maaiveld blijven steken.

All Behind Me / Small House / Turned Inside Out / Drive Away / Jonesboro / For You / Little Black Egg / Heaven Assumes / Perfect World

The Guess Who | American Woman (1970)

Wiebren Rijkeboer — Fri, 08 Jul 2011 18:43:15 +0000

Chad Allan & The Expressions uit Winnipeg, Canada hebben al vanaf het begin van de jaren zestig flinke hits. Niet alleen in Canada; hun hit uit 1965, ‘Shakin All Over’, wordt ook in de VS een groot succes en leidt tot een naamswijziging in The Guess Who. Rond het eind van de jaren zestig wil de band met daarin zanger Burton Cummings en gitarist Randy Bachman serieus genomen worden als albumartiesten en niet als makers van pophits. Dat lukt met het derde album, het in Chicago, Illinois opgenomen American Woman, waarvan het titelnummer in maart 1970 de eerste plaats in de Billboard-100 bereikt. Het album is divers en ademt de tijdgeest van post-psychedelische heavy rock, waarin gedreven rock en subtiele melodieën hand in hand gaan De lekker rauwe klassieker ‘American Woman’ voldoet zonder meer aan die classificatie, evenals die andere singlehit; het super-catchy ‘No Time’. De solide ritmesectie, de ruige zang van Cummings en het beurtelings jazzy en bluesy gitaarspel van Bachman, experimenterend met fuzz en sustain, verlenen de ballads, bluesrockers en Westcoast-achtige psychedelica een vitale gratie. American Woman is een melodieus rockalbum – en een klassieker van de Canadese rock.

American Woman / No Time / Talisman / No Sugar Tonight/New Mother Nature / 969 (The Oldest Man) / When Friends Fall Out / 8:16 / Proper Stranger / Humpty’s Blues / American Woman (Epilogue)

James Gang | Thirds (1971)

Wiebren Rijkeboer — Sun, 26 Jun 2011 19:56:20 +0000

Het gegeven dat Joe Walsh al sinds het midden van de jaren zeventig deel uitmaakt van The Eagles, onttrekt het zicht volledig op die andere band waar Walsh in zat: James Gang. Oorspronkelijk halverwege de jaren zestig opgericht in Cleveland, Ohio, duurt het tot 1970 eer de band zijn definitieve heeft. James Gang is dan een heavy rock-trio met drummer Jim Fox, bassist Dale Peters en gitarist Joe Walsh, en is succesvol met Rides Again. Het volgende album moet James Gang de definitieve doorbraak bezorgen, maar Joe Walsh zint op een solo-carrière, met als gevolg dat Thirds nauwelijks een groepsalbum is maar een plaat van drie individuen; de composities van de bandleden gelijkelijk verdeeld over de lp. Toch is Thirds een fascinerend album vanwege de eclectische stijl: barokke composities opgeluisterd met strijkers worden afgewisseld met folky liedjes, gospels, countryballads en aanstekelijke rocksongs. Walsh’ ‘Walk Away’ levert James Gang de grootste hit op, maar Peters’ ‘White Man/Black Man’ is het gevoelige en tegelijk zinderende hoogtepunt van Thirds, de laatste James Gang-plaat – en wellicht de beste – waaraan Joe Walsh meewerkt.

Walk Away / Yadig? / Things I Could Be / Dreamin’ In The Country / It’s All The Same / Midnight Man / Again / White Man/Black Man / Live My Life Again

Widespread Panic | Everyday (1993)

Wiebren Rijkeboer — Sat, 11 Jun 2011 15:17:12 +0000

De stijl van The Allman Brothers Band en The Grateful Dead samensmedend, is Widespread Panic een typische jamband. Terwijl het populaire Amerikaanse genre vooral oude hippies trekt, is daar begin jaren negentig een jamband voor Generation X. Als kwartet opgericht in Athens, Georgia, toert de band onuitputtelijk door de zuidelijke staten en het midwesten en trekt zo een eigen publiek van neo-hippies die zijn opgegroeid met punk en gitaarmuziek. Als beloning voor de succesvolle marathonshows wordt Widespread Panic getekend door hét southern rock-label: Capricorn. Net als het titelloze tweede album van de band wordt Everyday geproduceerd door legende Johnny Sandlin. Widespread Panic is ondertussen uitgebreid met een vaste organist en percussionist; het zestal staat nu garant voor een groovende, tussen southern rock, blues en jazz hangende sound die volop ruimte biedt voor gitaar-geïmproviseer. Opgenomen in de al even befaamde Muscle Shoals-studio’s in Alabama, is Everyday een broeierig album met veertien uitgesponnen southern rock-songs, die zonder uitzondering een langzame opbouw kennen en dan exploderen in lyrisch gitaarwerk. Everyday grossiert in live-favorieten als ‘Hatfield’, ‘Papa’s Home’, ‘Diner’ en het albumhoogtepunt ‘Pilgrims’. Zoals het een jamband betaamt gaat Widespread Panic, weliswaar in wisselende bezettingen, maar door en door en geniet ze in het Amerikaanse heartland de reputatie een van de grootste neo-hippie jambands te zijn.

Pleas / Hatfield / Wondering / Papa’s Home / Diner / Better Off / Pickin’ Up The Pieces / Henry Parsons Died / Pilgrims / Postcard / Dream Song