ALTCOUNTRY.NL

My Jerusalem

Wiebren Rijkeboer — Wed, 01 Sep 2010 19:40:17 +0000

Voor zover ik kan nagaan is The Hustler uit 2005 het laatste – schitterend broeierige – album van singer-songwriter Jeff Klein. Dat is (te) lang geleden. Opgewonden raakte ik dan ook toen ik vernam dat Klein nu een band aanvoert: My Jerusalem. De band is een collectief van muzikanten uit bands als The Twilight Singers (Greg Dulli’s band) en gospelkoor The Polyphonic Spree. Het resultaat van deze combine, Gone For Good (One Little Indian/Bertus), valt mij niet mee. Het stuitert alle kanten op, is springerig als een matrasveer en raakt van alles – behalve mij. Elektronica, gospelkoortjes en Isobell Campbell/Mark Lanegan-liedjes maken de dienst uit op Gone For Good, en dat levert wat mij betreft als enig lichtpuntje Poison The Truth op, Het stelt mij teleur dat Jeff Klein na vijf jaar radiostilte met zo’n pover album voor de dag komt. Men draaie liever The Hustler of het eveneens bijzonder fraaie Everybody Loves A Winner uit 2003.

Tijdschema Take Root

Hugo Vogel — Wed, 01 Sep 2010 08:39:11 +0000

Op de website van Take Root is het tijdschema bekend gemaakt van het festival. Daarop valt te zien dat er ook nog een nieuwe naam aan de line-up is toegevoegd: Caitlin Rose. Rose is een jonge… uh, Tennessean singer-songwriter die net een eerste volwaardige cd heeft uitgebracht. Een tijdslotje is, door het wegvallen van Timbre Timbre, bovendien nog vrij. Verder vooral: keuzes, keuzes.
Op Spotify vind je trouwens een leuke Take Root 2010 playlist.

The Fling

Wiebren Rijkeboer — Mon, 30 Aug 2010 15:11:18 +0000

The Fling is een tamelijk nietszeggende bandnaam, die wat mij betreft de lading allerminst dekt. De non-descripte bandnaam doet namelijk niet vermoeden welke avontuurlijke muziek erachter schuilgaat. Avontuurlijk, omdat het jonge viertal uit Long Beach, California americana, indiepop, nu.folk en neo-psychedelica door elkaar husselt en van het verkregen mengsel bijzonder fijne uit gestapelde vocalen opgebouwde liedjes brouwt. Daarnaast is de sound van The Fling lekker groezelig en als het ware onttrokken aan de echoput. When The Madhouses Appear (Lady Monk Records) is na een ep het volwaardige debuut voor de vier youngsters. In twaalf bedrieglijk eenvoudige liedjes verstopt The Fling een waar muzikaal arsenaal. Als een toverbal verschiet When The Madhouses telkenmale van kleur, de ene keer ten faveure van een mooi folky liedje met schitterende samenzang; de andere keer voor een rammelend countrywalsje of een psychedelische gitaaruitspatting, zoals in het dreigende Cold Comfort. Niet onvermeld mag het openingsduo Friend Of Mine en Wanderingfoot blijven, dat herinnert aan de sixties van The Band en The Byrds, evenmin als de onvervalste Beatle-invloed in Dry The Pain. Modern en ouderwets; The Fling verzorgt op When The Madhouses Appear voor zowel de popliefhebber als de moderne countryrocker – een contadictio in terminis – de perfecte neo-americana.

Shadwick Wilde

John Gjaltema — Sun, 29 Aug 2010 22:52:29 +0000

This machine kills hope staat op de gitaar van Shadwick Wilde. Dat is wel even wat anders dan de tekst die Woody Guthrie op zijn gitaar had staan: this machine kills fascists. Dat was een duidelijke boodschap, nu vraag je je toch even af of die woorden gericht zijn tegen Barack Obama. Immers, die baseerde zijn hele verkiezingscampagne op hoop. Maar nee, met Obama heeft het niets te maken. Er spreekt inderdaad weinig hoop uit de liedjes op Unforgivable Things (eigen beheer), maar van racisme, waar je dan toch even voor vreest, is geen sprake. Die tekst moet letterlijk worden genomen. Wilde speelt geen vrolijke liedjes. De meisjes breken zijn hart keer op keer, zodat hij maar weer vlucht in drank. Dat depressieve leventje wordt op intense wijze vertolkt. Wilde werd geboren in Boston, groeide op in San Francisco en hing op zijn vijftiende rond in Amsterdam en woont nu in Louisville, Kentucky. Hij speelde gitaar in punkbands, maar dit album vol duistere folk en country is pas echt een uitlaatklep voor hem. Hier beperkt hij zich tot een akoestisch exemplaar en blaast hij af en toe op een mondharmonica. Verder wordt hij begeleid door een band met bas, drums, orgel, elektrische gitaar, viool en mandoline. Met zijn rauwe strot is Wilde volstrekt geloofwaardig en zijn liedjes zijn veel te origineel om weg te zetten als puur zelfbeklag. If I was on fire would you piss on me and put me out, zo vraagt hij zich af in Ride All Night. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Steven L. Smith

John Gjaltema — Sun, 29 Aug 2010 22:43:40 +0000

Outside Of Tupelo (Vinyl Record Company) is al de tweede cd dit jaar van Steven L. Smith. Eerder bracht hij als S.L. Smith Band The Journal uit, een krachtig album vol verhalende songs (zie recensie). De onderwerpen op Outside Of Tupelo lopen iets meer volgens bekende stramienen en zijn bovendien wat dikker aangezet. Als dat het gevolg is van opnemen in Nashville, dan moet Smith de volgende keer maar weer gewoon een studio in zijn eigen staat (New York) opzoeken. Daar heeft hij contacten genoeg, mede door zijn bezigheden als gitaarbouwer. Hij nam al eens een album op in de studio van Levon Helm in Woodstock en jawel, ook Helm kocht een instrument van hem. Met de liedjes op Outside Of Tupelo richt Smith zich op de belevingswereld van de redneck son of a gun, drunk in smoky bars looking for a one-night stand. In Woman On A Pole gaat het over verliefd worden op een paaldanseres. I Stole The Bible handelt over een wanhopige man die zijn leven hoopt te veranderen door het stelen van een bijbel uit zijn hotelkamer. En in Cowboy Song over all the lessons that I’ve learnt between the whiskey and the girls. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Cuff The Duke

Wiebren Rijkeboer — Sun, 29 Aug 2010 21:32:28 +0000

Deze Canadese band draait al een tijdje mee, maar ik had nog niet eerder van ze gehoord. Blij dat ik dat nu wel heb, nu een verzoek om het vierde bandalbum toe te zenden werd gehonoreerd. Cuff The Duke is al professioneel actief vanaf 2002 en levert nu met Way Down Here (Noble Recording Co.) zijn fraaie vierde cd af. De band uit Toronto voert hier een interessante mix ten tonele van old school countryrock – de harmonieën van The Eagles in combinatie met snijdende Neil Young-gitaarsolo’s – en indie alt.country. Zo doet het kwartet denken aan landgenoten The Sadies of aan een geüpdate Jayhawks met een snufje weirdness van een groep als Clem Snide. Heeft Cuff The Duke dan nog wel wat zichzelf? Jazeker, want al de invloeden dienen niet anders dan als een ondergronds wortelsysteem om grip te houden op het americana-idioom: Cuff The Duke zet royaal in op kermende pedal steels, ronkende gitaren en sterke, harmoniserende melodieën. Proeven van bekwaamheid zijn dan ook It’s All A Blur, Promises, Like The Morning en Need You, die er beurtelings op los zoemen (harmoniezang), kermen (pedal steel) en rinkelen (gitaren).

The GoldDiggers

John Gjaltema — Sun, 29 Aug 2010 00:13:38 +0000

Onlangs bespraken we hier al het debuut van The Golden Cadillacs uit Sacramento, deze keer aandacht voor The GoldDiggers uit San Francisco. Het titelloze debuut The GoldDiggers (eigen beheer) wordt door de mannen zelf aanbevolen met een omschrijving waarin gerept wordt over de invloed van songwriters uit Texas, de explosieve energie van de Blasters, de Joe Ely Band ten tijde van Musta Notta Gotta Lotta en de honky tonk van Commander Cody. Nou dan heb je mijn aandacht wel getrokken. Ted O’Connell (zang, gitaren, bas) is de belangrijkste songschrijver van de zes goudzoekers. Hij verstaat de kunst redelijk pakkende songs te schrijven die altijd een zekere lichtheid behouden. De cd glanst daardoor alsof er een doekje uit de jaren tachtig overheen is gegaan. Toen had je naast de al genoemde toppers ook nog artiesten als Rocky en Billy Burnette en natuurlijk Shakin’ Stevens die bop en billy soms zelfs de hitlijsten weer in wisten te brengen. Dat zal The GoldDiggers niet lukken, maar verder kan dit plaatje zo de jukebox in. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Jake and the Leprechauns

John Gjaltema — Sun, 29 Aug 2010 00:07:20 +0000

Philippe Custeau en C-Antoine Gosselin hebben de taken duidelijk verdeeld. Custeau schrijft de teksten, Gosselin bouwt daarmee aan de compositie. En ook al is Custeau de man van de teksten, Gosselin is de belangrijkste zanger van Jake and the Leprechauns. At Midnight, The Birdsong (Landlocked Records) is de derde cd van de band uit de Canadese provincie Quebec. Custeau (elektrische gitaar, pedal steel en ander lawaai) en Gosselin (gitaren, mandoline, ukulele, piano, orgel, banjo, vibrafoon, synthesizer, glockenspiel) passen in hetzelfde vakje als een band als Hobotalk. Vooral op We May As Well Have Been Kings, dat misschien iets te zweverig wordt om het nog over roots te hebben. De muziek sluit nauw aan bij de teksten die ook voornamelijk sfeerbeelden oproepen. Op Busy Bee horen we dan zomaar opeens iets dat lijkt op Alessi. Maar ook dat is slechts een illusie.

The Tragically Hip | Up To Here

Wiebren Rijkeboer — Sun, 29 Aug 2010 00:01:21 +0000

Het zijn jeugdvrienden uit Kingston, Canada, die na high school en high schoolbands in 1983 The Tragically Hip – de naam ontleend aan een Michael Nesmith-video – oprichten: zanger Gordon Downie, gitarist Bobby Baker, bassist Gord Sinclair, drummer Johnny Fay en een Noord-Amerikaanse saxofonist die al snel het veld ruimt voor ritmegitarist Paul Langlois. Zat van de zielloze nep-rock-’n-roll van Noord-Amerikaanse bands die optreden in de dranklokalen in hun woonplaats Kingston, gaat The Hip zijn eigen rock-’n-roll spelen. Aanvankelijk komen ze alleen aan de bak als coverband – met als voordeel dat ze leren spelen en leren het publiek te bespelen – maar gaandeweg ontwikkelt The Tragicaly Hip een eigen repertoire op basis van klassieke bands uit de jaren zeventig zoals The Rolling Stones, Creedence Clearwater Revival, Little Feat en ja, Golden Earring. Ze worden tijdens een optreden in Toronto ontdekt door de labelbaas van MCA Records en brengen in 1987 een mini-cd uit. Voor het volwaardige debuut reist de band zuidwaarts naar Memphis, Tennessee en neemt onder leiding van Don Smith in de legendarische Ardent Studios het debuutalbum Up To Here op. The Tragically Hip betonen zich wars van intellectualisme, bezitten een aards arbeidsethos van drinken en spelen – en dat levert een dampende en stampende rock-’n-rollplaat op. Het is pretentieloze rock-’n-roll; maar fantastische pretentieloze rock-’n-roll. Downie beschikt over een ruig stemgeluid en kwaakt zijn moeilijk te doorgronden teksten in de microfoon, al passeren onderwerpen als fellatio, ontsnapte gevangenen, geladen wapens en het apocalyptische beeld van een zinkende stad de revue. Dat laatste geeft blijkt van een helderziende blik: ‘New Orleans Is Sinking’, een zompige rootsrocksong, evenals ‘Blow At High Dough’ en ‘When The Weight Comes Down’. ‘Another Midnight’ kent een broeierige, southern R.E.M.-sfeer, ‘Opiated’ is een onheilszwangere rocksong met rammelende gitaarsolo van Baker, ‘She Didn’t Know’ wordt voortgejaagd door stuwende en solerende elektrische gitaren en ‘38 Years Old’ is een met slidegitaar doortrokken menselijk drama. De Canadezen laten zich op Up To Here gelden als in de Mississippi-delta gewortelde rock-’n-rollers – en in deze gedaante maken ze zonder meer indruk. Dat blijkt ook uit de verkoopcijfers in thuisland Canada: drievoudig platina. Vervolgplaten als Road Apples en Fully Completely verstevigen deze reputatie; ook in de Verenigde Staten en ook in Nederland, waar The Tragically Hip kan rekenen op volle zalen. Dat blijkt wel uit ‘At The Hundreth Meridian’ van Fully Completely: populair van Buffalo tot Hengelo.

Blow At Heigh Dough / I’ll Believe In You (Or I’ll Be leaving Tonight) / New Orleans Is Sinking / 38 Years Old / She Didn’t Know / Boots Or Hearts / Everytime You Go / When The Weight Comes Down / Trickle Down / Another Midnight / Opiated

Rudy & his Fascinators

John Gjaltema — Fri, 27 Aug 2010 22:19:42 +0000

Allereerst iets over het fraaie artwork van de in een digipack gestoken cd Rudymentary (eigen beheer/Sonic Rendezvous) van Rudy & his Fascinators. Daarin zijn stijlkenmerken te herkennen van de hoezen op het fameuze jazzlabel Blue Note. De zwart-wit foto en het gebruik van slechts enkele kleuren, zo had ontwerper Reid Miles het ook kunnen doen. Een vergelijkbare stijl werd in de jaren tachtig gehanteerd door het Engelse platenlabel Charly, dat vooral veel oude rhythm and blues opnieuw op de markt bracht. Er valt ook iets in te herkennen van het grafische drukwerk van Hendrik Werkman (1882-1945), de kunstenaar die in Groningen affiches ontwierp voor de kunstenaarsvereniging De Ploeg. Zegt dit alles ook iets over de muziek? Jazeker, er zijn elementen uit jazz en rhythm & blues en bovendien houdt Rudy Lentze wel van een avantgardistische aanpak, waarmee hij aansluit bij het werk van De Ploeg. Hoe dat dan allemaal klinkt? Buitengewoon sfeervol als in een jazzy nachtclub op Oh My God… It’s Poetry… met fluisterende en Russisch pratende zangeressen, trompetten, cello en de elektrische gitaar van Lentze. Als de Groninger zijn dobro pakt dan brengt hij countryblues in het verlengde van Ry Cooder, maar op een nummer als Purple & Dumb is bijna sprake van dwarse no wave. Of denk aan Morphine, met dank aan saxofonist Hans Sulman. Naast de eigen nummers doet Lentze de traditional Reno Factory en covert hij Hollow Log van Beck en Aisha van McCoy Tyner. Dat laatste is een heerlijk instrumentaal werkje waarbij de elektrische gitaren van wah-wah-wah doen. Vijftien jaar heeft het geduurd voordat de in Indonesië geboren Lentze weer eens met een album kwam aanzetten. Het laatste wapenfeit was een cd van Bwana 3. In de jaren negentig werkte Lentze samen met gitarist René van Barneveld (Urban Dance Squad) als I.N.D.O. (In Nederland Door Omstandigheden) en in die hoedanigheid werd krontjongend country, jazz, gospel en folk gebracht. Dus wie zich nog afvraagt waarom dit alles in zo’n ellenlange recensie op een site voor altcountry moet staan, geven we dan ook graag het antwoord. Rudymentary is niets minder dan een fascinerende trip van een muzikant die de hele geschiedenis van de popmuziek in zich heeft opgezogen. Je zou het van alles kunnen noemen, misschien zelfs wel Indonesische altcountry uit Groningen. Dat hadden we nog niet eerder gehoord.