ALTCOUNTRY.NL

Damon Moon and the Whispering Drifters

John Gjaltema — Wed, 16 May 2012 16:41:46 +0000

De nummers op Lungs, Dirt & Dreams (Adair Park Recordings) lopen bijna ongemerkt in elkaar over. Van de instrumentale opener June, 22nd, Ar die nog geen halve minuut duurt, gaat het naar de ruim 7 minuten lange afsluiter We Make Our Own Traditions, Homesick Blues. Psychedelisch en soms bijna industrieel is deze combinatie van schrapend metaal en een huilende lap steel. Bezwerend ook. En sfeervol als Bonnie ‘Prince’ Billy of Gun Club. Damon Moon and the Whispering Pines komen uit Atlanta, Georgia, en namen Lungs, Dirt & Dreams op in een van boomstammen gebouwd onderkomen op de top van Glassy Mountain. Na enkele ep’s is dit de tweede cd van Damon Moon (zang, elektrische en akoestische gitaren, bas, toetsen, percussie en noise). Zijn Whispering Drifters wisselen nogal van bezetting, maar het is veelzeggend dat Jacob Smith (lap steel) en Chris Cooke (elektrische gitaar) beiden ook verantwoordelijk zijn voor een portie noise. Donker en experimenteel is deze americana en behoorlijk verslavend.

JP Harris and the Tough Choices

John Gjaltema — Tue, 15 May 2012 17:38:24 +0000

Een prachtige hoes toch, JP Harris die aan een ouderwetse telefoon hangt. De eenzaamheid druipt van het beeld. Dat gebogen hoofd; er wordt niet opgenomen aan de andere kant van de lijn, zoveel is wel duidelijk. I’ll Keep Calling (Cow Island Music) van JP Harris and the Tough Choices bevat muziek uit de tijd dat de mobiele telefoon nog niet bestond. Het gaat op dit album om lange ritten over highways die voeren van truck stop naar honky tonk. De 29-jarige Harris gaat als een Gear Jammin’ Daddy van oost naar west door Amerika en hij weet waar hij het over heeft, want al op zijn veertiende verliet hij zijn thuis in Montgomery, Alabama. Na een tijd in Vermont, waar hij allerlei laagbetaalde baantjes had, woont hij tegenwoordig in Nashville, Tennessee, en heeft hij zich helemaal op zijn muziek geworpen. En ook al woont hij daar, van moderne country gruwt hij. Altcountry is trouwens ook niet zijn ding. Nee, voor Harris moet het gewoon country zijn, zonder toevoegingen. Hij nam I’ll Keep Calling op in Eunice, Louisiana, met de ritmesectie van Red Stick Ramblers. De cajunachtergrond van zijn begeleiders maakt van dit album een authentiek werkstuk dat daardoor niet zo maar valt af te doen als retro.

The Mallett Brothers Band

Hugo Vogel — Mon, 14 May 2012 21:24:01 +0000

Low Down van The Mallett Brothers Band is een plaatje dat al uit 2011 stamt. Maar om hem dan hier om die reden niet meer te bespreken zou zonde zijn. Doodzonde zelfs. Want The Mallet Brothers Band is the real stuff voor liefhebbers van de ruigere americana (denk bv aan O’Death). Deze zes mannen uit Portland (niet in Oregon, maar Portland, Maine) maken muziek die een stuk dichter tegen ruwe folkrock aanligt dan tegen country. De nadruk ligt op de overdaad aan snaarinstrumenten (gitaren, dobro, mandoline, banjo etc), voortgestuwd door de drums van Brian Higgins. De broers Luke en Will Mallett vormen het hart van de band. Zij nemen ook de vocalen voor hun rekening. Ik wil me er niet vanaf maken maar een filmpje zegt vaak meer dan duizend woorden. Bekijk onderstaande Youtube-je van het titelnummer en je weet genoeg.

Low Down is onder meer verkrijgbaar bij CDbaby en als je hem daar bestelt doe dan gelijk het titelloze debuut erbij. Is even goed.

Matt Keating

John Gjaltema — Fri, 11 May 2012 17:27:07 +0000

Voor zijn tiende album Wrong Way Home (Sojourn Records) schreef Matt Keating 16 liedjes die weer allemaal voldoen aan zijn hoge standaard. Aan zijn softe benadering van rootsy powerpop voegt hij op zijn nieuwste werkstuk af en toe wat strijkers en blazers toe. Waardoor de altijd aanwezige melancholische ondertoon nog eens extra belicht wordt. Maybe he’ll meet you when the time is wrong, dat soort tragiek komt altijd weer naar boven in de liedjes van de New Yorker. Happy sad met een verkouden prachtstem. Dat Baby’s Wind sfeer leent bij grotestadsjazz past ook helemaal bij zijn stijl. Net als liedjes over New York, deze keer is dat 1913 Coney Island. Echt bekend wil Matt Keating maar niet worden, toch zouden liefhebbers van de fijnzinnige Ron Sexsmith eens naar deze artiest moeten luisteren. Net als fans van een romantische Josh Rouse.

Dead Leaves

John Gjaltema — Thu, 10 May 2012 17:37:49 +0000

Oh whiskey, my friend, it’s good to see you again. Kijk, met zo’n opmerking kun je een cd beginnen. Want dan kan het al bijna niet meer fout gaan. Dan weet je gewoon dat er een vorm van complete overgave aan rock-’n-roll aan vooraf moet zijn gegaan. En zo is het dus maar net. Dead Leaves (eigen beheer) is een fantastisch debuut vol slepende melodieën waarin hard gitaarwerk wordt afgewisseld met een slaggitaartje dat waarschuwt voor een tempowisseling. Dead Leaves is de band van Travis Egnor die opgroeide in West Virginia. Daar probeerde hij als teenager de muziek van de Appalachen te ontlopen, maar via Neil Young en Bob Dylan is de country toch doorgekomen. Andere invloeden? The Faces en The Allman Brothers. Het in Nashville onafhankelijk opererende Dead Leaves past goed tussen allerlei andere moderne bands die rock-’n-roll weer de opwinding van de jaren zeventig teruggeven. Denk aan de projecten van Jack White, maar vooral aan de altcountry van American Aquarium. Naast Egnor heeft Dead Leaves in Wes Langlois een tweede gitarist. Behalve in het aanvuren van gitaarduels leeft hij zich uit achter de pedal steel, terwijl hij op afsluiter The Sweetest Song tevens een stukje fingerpicking in petto heeft. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Screen Door Porch

Hugo Vogel — Wed, 09 May 2012 09:29:37 +0000

De naam Screen Door Porch doet al zo typisch Amerikaans aan. Een hordeur, een veranda. Stel je daarbij nog een schommelbank, een ronkende ijskast, een versterkertje en wat wuivende velden voor en je hebt de film waar de muziek van Screen Door Porch uitstekend bij past. Dit duo uit Wyoming maakt goed in het gehoor liggende americana. De stem van Seadar Rose heeft het lekker slepende dat bij voorbeeld ook Lucinda Williams heeft. Aaron Davis zingt ook en beide spelen op The Fate & The Fruit (eigen beheer) gitaar en mandoline. Het stel wordt op bas, toetsen en drums bijgestaan door ingehuurde krachten. Het resultaat is zeker niet onaardig, maar, door het ontbreken van echt goeie liedjes, zeker ook niet gedenkwaardig. Burning At Both Ends en het openingsnummer, Devil’s Honey, komen bij dat laatste nog het dichtst in de buurt.

The Fate & the Fruit is verkrijgbaar via de website van Screen Door Porch of via Cdbaby

Fred Eaglesmith

John Gjaltema — Tue, 08 May 2012 16:39:38 +0000

De Canadees van Friese afkomst Fred Eaglesmith sloeg op zijn laatste albums wat zijwegen in, maar op 6 Volts (Sonic Rendezvous) is hij terug op vertrouwde paden. The Cemetery Road is a gravel road / The Sun comes up and / your blood runs cold. Bloedstollend zijn de verhalen die zich afspelen tussen Cemetery Road en Trucker Speed, waarin de vrachtwagenchauffeur met pepmiddelen op de been tracht te blijven (Sometimes I feel like my wheels ain’t touching the ground). Onverharde wegen en roekeloos gedrag, daarover gaat het op 6 Volts. Het album werd analoog opgenomen met de band geformeerd rond een enkele microfoon. In mono dus. Dat klinkt lekker rauw, vooral als de elektrische gitaar eens uitbreekt. In Katie betrapt Eaglesmith zijn lief met zijn beste vriend: Joe tried to talk he just coughed / My heart stopped the gun went off / Katie screamed out his name / And the gun went off again. In het nummer Johnny Cash plaatst Eaglesmith vraagtekens bij diens huidige populariteit: Where were you in 1989 / When it looked like Johnny was on the decline / His career was fading and his shows weren’t selling / You were listening to heavy metal / And you sure do like Johnny Cash now.

Cheers Elephant

John Gjaltema — Tue, 08 May 2012 16:35:10 +0000

Zonnebrillen op! Tijd voor de zomerse aanval van Cheers Elephant. De leden van deze band uit Philadelphia, Pennsylvania, kennen elkaar al sinds de kleuterschool. Het kwartet maakt klassieke popdeunen, catchy, lichtvoetig en met veel nadruk op samenzang, het soort liedjes dat een extra lusje verdient met een gitaarsolo. Like Wind Blows Fire (eigen beheer) is het derde album van de Amerikanen. De vier zijn flink beïnvloed door Britse pop. Zelf noemen ze The Kinks als voorbeeld. Er valt ook te denken aan Teenage Fanclub en vooral aan veel plaatjes uit de Poptones-catalogus. Altijd welkom, dit soort zonnige westcoast-koortjes die worden verpakt in puntige melodieën.

The Pines

John Gjaltema — Tue, 08 May 2012 16:30:00 +0000

Van rootsmuziek mag je verwachten dat die stevig in de aarde geworteld is. Maar wat moet je dan zeggen van The Pines? Want het schitterende Dark So Gold (Red House Records/Music & Words) is verre van aards. De klanken laten zich meevoeren door de wind en trekken aan het shirt van de vogelverschrikker op de treffend gekozen hoesfoto. Het is de wind die over de woestijn van Arizona blaast tot aan de prairie van het noordwesten van Amerika aan toe. The Pines maken geen rootsmuziek van de grond, maar van het ruim daarboven. Dat begint direct al met Cry, Cry, Crow, dat je makkelijk zou kunnen verwarren met Bob Dylan in een productie van Daniel Lanois. Daarbij vliegt de band nooit naar de etherische hoogten van Lanois, The Pines kiezen voor een vogelvlucht niet te ver boven de grond. Daar spookt het soms een beetje. De band rond Benson Ramsey en David Huckfelt is op het derde album uitgegroeid tot een formatie van zeven man waaronder Benson’s broer Alex. Bo Ramsey, de vader, produceerde Dark So Gold samen met de band. Mooi moet dat toch zijn, dat je je zonen zo in je voetsporen ziet volgen. Of eigenlijk moet je hier zeggen; dezelfde vlucht ziet nemen.

The Band Of Heathens

Wiebren Rijkeboer — Sun, 06 May 2012 19:56:48 +0000

The Double Down – Live In Denver Vol. 1 & 2 (Blue Rose/Sonic Rendezvous) maakt zijn naam beslist waar: twee (aparte) cd’s met in totaal 24 nummers en met als bonus een aantal dvd-tracks. The Band Of Heathens pakt royaal uit en bevestigt de geduchte live-reputatie. Dat zal het vijftal (plus organist) uit Austin, Texas ook beoogd hebben, want ze produceerden eerder in eigen beheer al twee live-platen. Nu beschikt de band, na drie gave studio-cd’s, over een dermate sterk repertoire dat ze zoals gezegd royaal kunnen uitpakken. Eerder heb ik al eens aangegeven dat de drie zingende frontmannen de coherentie naar mijn smaak niet bevorderen – en dat ik een sterke voorkeur heb voor de soulvolle zang van Gordy Quist. Aan de andere kant genereren diezelfde frontmannen vele gitaarsolo’s, wat een gevarieerd palet oplevert. Hoewel zeker laidback, heeft The Band Of Heathens een lekkere, logge sound die nodig is voor de classic southern rootsrock die elementen in zich heeft van The Allman Brothers Band en de funky Little Feat. Zo is de opener van het bal, You’re Gonna Miss Me, al meer dan tien minuten lang en wordt daarin heerlijk gesoleerd. Al met al is deze live-dubbelaar een klassieke live-dubbelaar met volop ruimte voor Hammond, slidegitaar en lome gitaarsolo’s.