ALTCOUNTRY.NL

Cherokee | Cherokee

Wiebren Rijkeboer — Wed, 10 Mar 2010 23:23:19 +0000

The Cherokee Studios in Los Angeles, waar onder anderen Aerosmith, Steely Dan, Warren Zevon en Lenny Kravitz hun platen opnamen, is het eigendom van The Robb Brothers. Als producer zijn ze onder meer verantwoordelijk voor Lemonheads It’s A Shame About Ray. Decennia daarvoor al waren de drie Robb Brothers zelf muzikanten. Als The Robbs – drie broers en hun neef uit Oconomowoc, Wisconsin – kennen David Donaldson (alias Dee Robb, zang en gitaar), Robert Donaldson (alias Bruce Robb, zang en gitaar), George Donaldson (alias Joe Robb, toetsen) en neef Craig Krampf (alias Craig Robb, drums) vanaf 1965 lokaal succes met lichtgewicht bubblegum en harmoniepop. Aan het eind van de jaren zestig worden The Robbs onder het vooruitzicht van een contract met ABC/Dunhill door producersduo Steve Barri en P.F. Sloan naar Californië gelokt, wat het kwartet aanvankelijk afwijst, maar na een paar mislukte singles voor Atlantic in 1969 wél aanneemt. Twee jaar later veranderen The Robbs van stijl en naam; adopteren de hippe Westcoast-countryrocksound en kiezen een bijbehorende bandnaam: Cherokee. Met Steve Barri als producer, Chris Hillman als bassist en Sneaky Pete op pedal steel neemt Cherokee hun debuut-lp op, die in 1971 op ABC uitkomt. Het gelijknamige Cherokee is een onvervalst countryrockalbum dat het genre van verschillende kanten belicht: CCR-achtige swamprock in ‘Strange Ways’, Joe South-achtig countrysoul in ‘Funky Business’, Byrdsy folkrock in ‘It Doesn’t Matter Anymore’, bluegrass in ‘Chattanooga’ en verrukkelijke pre-Eagles Westcoast-countryrock in ‘Lady on My Mind’, ‘Catch The Velvet Morning” en het albumhoogtepunt ‘Changin’ Winds’. In hun eigen Cherokee-studio neemt de band nieuw eigen materiaal op, maar ook dat van anderen. De studio wordt al snel populair, zo populair dat Cherokee nooit meer toekomt aan een tweede album, en Cherokee een onbekend en eenzaam countryrock-pareltje blijft.

Rosianna / Something To Believe In / Funky Business / Lady On My Mind / It Doesn’t Matter Anymore / Strange Ways / All The Way Home / Changin’ Winds / Chattanooga / Feel us Love / Catch The Velvet Morning

Crazy Heart

Wiebren Rijkeboer — Wed, 10 Mar 2010 23:12:49 +0000

De Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol ging jongstleden zondag naar Jeff Bridges voor zijn vertolking van Bad Blake in Crazy Heart. Crazy Heart is een echte film voor de americana-liefhebber. Blake is namelijk een countryzanger op leeftijd wiens carrière voorbij lijkt te zijn en die bovendien een alcoholprobleem heeft. Kijk, dat is precies de stuff waar we hier warm voor lopen. We verwelkomen de original motion picture soundtrack van Crazy Heart (New West/Sonic Rendezvous) dan ook van harte. Geproduceerd door Stephen Bruton en de onvermijdelijke – maar ook meester in het genre – T Bone Burnett is Crazy Heart een fraai country-album met songs van onder andere Buck Owens, The Louvin Brothers, Waylon Jennings, George Jones, Townes Van Zandt en Lucinda Williams. Het interessantst zijn echter de contemporaine songs, met ace players als Greg Leisz, Buddy Miller, Jay Bellerose en Joel Guzman, en verrassend sterk gezongen door hoofdrolspeler Jeff Bridges. Crazy Heart betekent eveneens de lancering op het grote podium van Ryan Bingham want hij steelt de show in de prachtige themasong van de film, The Weary Kind. Gaat dat zien.

Symply Bill

John Gjaltema — Wed, 10 Mar 2010 22:21:29 +0000

Experimenten lopen niet altijd goed af. Dit Sound Experiment (eigen beheer) van de zich Symply Bill noemende Amerikaan Bill Cave begint niet eens goed. Al op het tweede nummer, getiteld Trade Time, is duidelijk dat dit een experiment van niets is. Het nummer gaat nergens naar toe en daar eindigt het vervolgens ook. Fair Lady is slecht gezongen en productietechnisch ondermaats. Daarna wordt het niet beter. Komt nog bij dat dit alles een uitermate irritant opgejaagd gevoel veroorzaakt. Tot overmaat van ramp staat de muziek ook nog eens erg hard op de cd, zodat je direct al de volumeknop iets naar beneden duwt. Ook de teksten spreken niet tot de verbeelding. Iemand heeft deze Symply Bill wijs gemaakt dat hij a modern day Cash is, maar dat slaat echt nergens op. Een talentloos neefje van Cat Stevens, dat zou kunnen. Door de samenzang met Ashley Jo Farmer en Caroline Pond valt ook te denken aan The Weavers, maar dan wel zonder ook maar enige magie. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Slimfit

John Gjaltema — Mon, 08 Mar 2010 21:50:40 +0000

Zo’n hoesje zonder bandnaam of titel helpt niet erg mee om bekend te worden. En dat dat wel degelijk kan met dit soort altcountry is toch bewezen door Uncle Tupelo, ook al dient daarbij wel opgemerkt te worden dat die band pas echt erkenning kreeg nadat Jeff Tweedy met Wilco succesvol werd. Nou ja, dat is een bekend verhaal. Slimfit is dat nog niet, hoewel we eerder op deze site ook al enthousiast waren over het debuut Make It Worse. Dit The Path (eigen beheer) biedt wederom de ingrediënten waarom het allemaal te doen is in het genre. Dat wil zeggen, vijf jongemannen die met volle overtuiging niet al te hard proberen. En nee, dat is geen tegenstelling. Lekker ongepolijste rock van zangers met ruwe strotten, de gitaren gericht op de aanval en toch ook af en toe even het gas er af. Bijvoorbeeld om wat gasten op pedal steel, fiddle, banjo, mandoline en piano ook wat ruimte te gunnen. Prima band, dit Slimfit uit Lancaster, Pennsylvania, bestaande uit Joey McMonagle, Jr. (zang, gitaren), Sam Gorgone (gitaren, zang), Pat Kirchner (gitaren, zang), Tony Kirchner (drums) en Sean Harmann (bas). Verkrijgbaar bij CD Baby.

Sixteen Horsepower | Sackcloth ‘N’ Ashes

Wiebren Rijkeboer — Thu, 04 Mar 2010 22:43:05 +0000

Gedreven door een pure aanbidding voor God en opgejaagd door de duivel; het is een mijnenveld waarin David Eugene Edwards zich begeeft. Het is daarom des te genialer dat Edwards met zijn Sixteen Horsepower die loodzware last weet om te zetten in een zinderend, striemend amalgaam van punk, country, blues en Appalachen-folk. Edwards, geboren uit half Schotse en half Cherokee ouders, groeit op bij zijn grootouders; zijn opa is een door Colorado en Texas rondtrekkende predikant – en daarvan krijgt de jonge Edwards een klap van de molenwiek mee. Hel, verdoemenis en oudtestamentisch onheil is dan ook de lyrische basis voor de band die Edwards begin jaren negentig in Denver, Colorado opricht met timmerman-drummer Jean-Yves Tola en staande bassist Kevin Soll. Zelf speelt David Eugene Edwards gitaar, banjo, lap steel en bandoneon, een Argentijnse trekzak. Zijn songs komen tot hem als in een koortsdroom – en dertien daarvan worden vastgelegd in de fameuze Ardent Studios in Memphis, Tennessee en komen onder de titel Sackcloth ‘N’ Ashes in het voorjaar van 1996 op de markt. Hier is een betoverende, bezeten redenaar aan het woord die op weg is om zielen te winnen, die op reis is door een landschap van schuld, boete en loutering. I go round o Lord / I go round heet het in ‘Scrawled In Sap’, O praise Jesus I got her in in ‘American Wheeze’, meesterlijk opgepompt door Edwards’ zuigende en trekkende bandoneon, en het wanhopige O Lord where is the fear in me in het door banjo aangejaagde ‘Heel On The Shovel’. De teksten zijn als declamaties, de muziek is furieus – tezamen klinkt het als de niet te torsen last van de nalatenschap van William Faulkner en Jeffrey Lee Pierce: The Sound And The Fury en The Fire Of Love. De krakende stem van voorganger Edwards – geflankeerd door God en de duivel – sleept alles mee in een dwingende cadans, voortjakkerend in ‘Ruthie Lingle’, dreigend in ‘Neck On The New Blade’ en van apocalyptische proporties in ‘Horse Head’ en ‘The Strong Man’. Het woords Gods gaat door Edwards’ lichaam. Hij weet wat er van komt als je niet gehoorzaamt: vervloeking, een baksteen tegen de achterkant van je hoofd, want zo klinkt het in ‘Black Soul Choir’: every man a liar. David Eugene Edwards, begeleid door slidegitaar, banjo en trekzak pepert het ons in. Hij is de gehoorzamer van God. De boodschapper op Aarde. En Sixteen Horsepower is zijn vehikel; een rondreizende Medicine Show, een gezelschap van reizende apostelen. En met Sackcloth ‘N’ Ashes, en ook Low Estate (1997) en Secret South (2000), een exceptionele verrijking van de rockmuziek bovendien.

I Seen What I Saw / Black Soul Choir / Scrawled In Sap / Horse Head / Ruthie Lingle / Harm’s Way / Black Bush / Heel On The Shovel / American Wheeze / Red Neck Reel / Prison Shoe Romp / Neck On The New Blade / Strong Man

The Wiyos

Hugo Vogel — Thu, 04 Mar 2010 22:00:14 +0000

Aanvankelijk ging de muziek op Broken Land Bell van The Wiyos een beetje het ene oor in, het andere oor uit. Best lekker, maar de ouderwets klinkende liedjes vielen me niet direct op. Totdat het kwartje viel. Ineens hoorde ik hoe die mix van countryblues, western swing en oldtimey country wel werkte en bemerkte ik hoe allerlei lichaamsdelen reageerden op het ritme van de liedjes. Dat is nog opvallender als je weet dat het kwartet opereert zonder drummer. En toch swingt het als de neten. Vaak wordt er een gitaar ritmisch bespeeld, maar op deze plaat wordt ook de hulp van een human beatboxer (voor de kenners: Adam Matta) ingeroepen. Broken Land Bell, dat overigens al uit 2009 stamt, is het vierde album van de groep die elkaar ontmoetten in New York en zich vernoemden naar een plaatselijke streetgang. Na een kort verblijf in New Orleans verdiepten ze zich in de Amerikaanse muziek van begin vorige eeuw. Op deze plaat wordt ook weer de oversteek gemaakt naar de iets modernere popmuziek (Redbird is een prachtig klein popdeuntje), maar de basis is toch de muziek uit die goeie oude tijd, die hier ook voor de niet-puristen heerlijk toegankelijk wordt gemaakt. Dat is ook de groten opgevallen, want The Wiyos mochten –met ook Willie Nelson en John Mellencamp- meedoen in de VS-zomertour van Bob Dylan. Genoeg aanbeveling dunkt me.

Broken Land Bell is o.m. verkrijgbaar bij CDbaby.

Tex Smith

John Gjaltema — Wed, 03 Mar 2010 21:28:24 +0000

Rechts bovenaan de prachtige hoes staat op ouderwetse manier in hoofdletters: HI-FI. Daarvan is echter nauwelijks sprake op Tex Smith (eigen beheer), het titelloze debuut van deze Texaan. Niet dat dat een probleem is, het gaat op dit album allesbehalve om opgepoetste techniek en kunstmatige glans. Daarvoor is Tex Smith veel te down-to-earth. Het gaat hem om de liedjes en dat is niet zo verwonderlijk voor iemand die vijf jaar diskjockey was voor een radiostation. In de regio Dallas/Fort Worth draaide hij op KNON 89.3 FM. Dit album laat zich beluisteren als een reis langs de backroads van Texas en dat zou best wel eens een hallucinatie van een trip uit het verleden kunnen zijn. Nee, nee, geen psychedelica of de weerslag van verdovende middelen hier. Van deze Tex kun je gerust een verkoelend glas limonade kopen. Meer letterlijk is die trip een gevoel van vroegere tijden. Smith weet daarbij de vermaledijde retrobenadering volledig te vermijden. Zijn tamelijk simpele, maar toch ook heel clevere nummers hebben een ongedwongenheid die ze heel puur maakt. Tex Smith klinkt nog het meest als een folkzanger in een honky tonk. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Peter Gallway

John Gjaltema — Tue, 02 Mar 2010 23:13:10 +0000

Manhattan Nocturne (eigen beheer) van Peter Gallway is geen altcountry. In de verste verten niet. We hebben het hier over jazz. En toch is het een album dat niet te missen is voor lezers van deze site. Voor mensen die iets verder durven te kijken dan de bekende kaders althans. In ieder geval dienen alle fans van Hayward Williams dit album blind aan te schaffen. Peter Gallway heeft namelijk precies zo’n prachtstem. En zijn uitmuntende nummers hebben een vergelijkbare sfeer als het verfijnde werk van Williams, die overigens binnenkort ook een nieuwe cd hoopt uit te brengen. Maar goed, Peter Gallway dus. Deze Gallway (zang, elektrische gitaar, piano) loopt al wat langer mee in het vak. En hij maakt dus jazz. Echte jazz. Met een trompet (Nate Birkey), een chromatische mondharmonica (William Galison), akoestische bas (James Connolly) en drums (Dean Sharp). Even over die chromatische mondharmonica van Galison, die klinkt precies zoals het geluid dat de virtuoos Toots Thielemans uit dat instrument haalt. De jazz van Gallway raakt trouwens wel degelijk de rootsmuziek. Folk met name. De in New York geboren artiest, tegenwoordig woont hij in Californië, produceerde in het verleden Cliff Eberhardt en verder werkte hij bijvoorbeeld mee aan een tribute voor Laura Nyro. Op Manhattan Nocturne haalt hij herinneringen op aan Greenwich Village in de jaren zestig. Eerder stelde hij al eens het album Bleecker Street – Greenwich Village in the 60’s samen waarop artiesten als Marshall Crenshaw, Chrissie Hynde, Ron Sexsmith, John Cale & Suzanne Vega, Loudon Wainwright & Iris DeMent aantraden. Maar toch, Manhattan Nocturne is werkelijk jazz. Trouwens, sommige nummers op Another Sailor’s Dream van Hayward Williams zou je ook als zodanig kunnen omschrijven. Verkrijgbaar bij CD Baby.

Line-up Rhythm & Bluesnight Groningen

Hugo Vogel — Mon, 01 Mar 2010 23:32:35 +0000

Op 1 mei vindt in de Groningse Oosterpoort de Rhythm & Bluesnight plaats, een festival dat veel moois te bieden heeft voor de Americanaliefhebber. Inmiddels zijn de volgende acts bekend: Los Lobos, Jason & the Scorchers, Bjorn Berge, Po’ Girl, Chuck Mead & the Hillbilly Boogiemen, Jason Isbell & the 400 Unit, The Paladins, Imelda May, Marc Broussard, The California Honeydrops, Dirty Sweet, Eilen Jewel + band, Beth Hart en Cuby & the Blizzards.
Kaarten kosten € 35,-

Craig Bancoff

Wiebren Rijkeboer — Mon, 01 Mar 2010 21:42:17 +0000

Een vogelvlucht via Google Earth laat zien dat Merion in Pennsylvania een ruraal stadje is, net ver genoeg van het urbane Philadelphia. Uit dit Merion komt Craig Bancoff, een talentvolle jongeman die ouderwetse muziek maakt. Ouderwets omdat zijn debuut, Eden (Sweetie Records), een hartverwarmende singer-songwritersplaat is boordevol weemoed en verlangen. Je stelt je de melancholieke Bancoff – althans afgaand op zijn gloedvolle, intieme stemgeluid – eenvoudig voor in het landelijke Pennsylvania, temidden van de eens hardwerkende arbeiders in de staalindustrie, die nu overigens vooral werkeloos zijn. Bancoff straalt op zijn Eden eenzelfde arbeidsethos uit, dat van de gewone man, als de jonge Springsteen. Bas en drums zijn altijd het midtempo-fundament van Bancoffs geweldige liedjes, die dan afwisselend versierd worden door pedal steel, mandoline, fiddle, banjo en Hammond. Het is allemaal bijzonder sfeervol en beeldend wat deze Bancoff en zijn band neerzetten; een perfect decor bovendien voor de voortreffelijke songs, waarvan ik Beautiful Lies, The Highway, Be Your Ghost en titelnummer Eden in het bijzonder aanbeveel, zonder de bedoeling die andere tijdloze prachtliedjes tekort te doen. Alleen al op basis van Eden mag Craig Bancoff gezien worden als een groot talent, die in staat moet worden geacht in de nabije toekomst door te breken. Voorlopig hebben we Eden om met volle, volle teugen van te genieten. Eden is verkrijgbaar bij CD Baby.