![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/ecx.images-amazon.com\/images\/I\/71oGmw3aPYL._SL1200_.jpg?resize=75%2C75\")
\u00a0Zestig jaar oud zijn de opnamen op Bustin’ Thru \u2013 Flippin’ The Lid<\/strong> (Bear Family\/Bertus) van Speedy West & Jimmy Bryant. Ongelooflijk, want wat een geweldige geluidskwaliteit biedt deze cd. Speedy West en Jimmy Bryant zijn legendarische namen in de countrymuziek. De vingervlugge kunstjes op deze prachtige compilatie maken duidelijk met wat voor grootheden we hier te maken hebben. De 80 minuten (34 nummers) vliegen voorbij. De artiestennaam Speedy West (echte naam Wesley Webb West) zegt alles over de snelheid waarmee hij op virtuoze wijze de pedal steel geselde. Jimmy Bryant stond bekend als de snelste gitarist van het land. Hop, Skip And Jump<\/em> mee met de Okie Boogie<\/em>, de Steel Guitar Rag<\/em>, de Boogie Barn Dance<\/em> en nog veel meer! Heerlijk wilde western swing van twee virtuozen.<\/p>\n<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Speedy West & Jimmy Bryant \u2013\u00a0Bob King \u2013 Margie Singleton \u00a0Zestig jaar oud zijn de opnamen op Bustin’ Thru \u2013 Flippin’ The Lid (Bear Family\/Bertus) van Speedy West & Jimmy Bryant. Ongelooflijk, want wat een geweldige geluidskwaliteit biedt deze cd. Speedy West en Jimmy Bryant zijn legendarische namen in de countrymuziek. De vingervlugge kunstjes op […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":["post-11306","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-round-up"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11306","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11306"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11306\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11317,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11306\/revisions\/11317"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11306"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11306"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11306"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/ecx.images-amazon.com\/images\/I\/71-v-5T9PUL._SL1200_.jpg?resize=75%2C75\")
De Canadees Bob King scoorde enkele hits in eigen land, maar brak nooit echt door in Amerika. Onterecht, zo wordt duidelijk met de fraaie verzamelaar Rockin’ The Jukebox<\/strong> (Bear Family\/Bertus). Op de titelsong, een nummer uit 1958 waarmee de cd begint, betreedt hij het territorium van Bill Haley. Behalve rock-‘n-roll biedt deze cd vooral ook pure hillbilly. Van een nummer als het in 1956 opgenomen Let’s Make A Fair Trade<\/em> is niet bekend wie de begeleiders zijn van King, maar dat ze hun vak verstonden is wel zeker. Fiddle en steelgitaar zouden zo van een plaat van Hank Williams getrokken kunnen zijn. De noten vallen als tranen, want de vrouwen zijn niet te vertrouwen en de treinen komen te laat. Lekker plaatje en een aanrader voor iedereen die Hank Williams wel eens uit de kast haalt.<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/ecx.images-amazon.com\/images\/I\/719%2BlcBupGL._SL1200_.jpg?resize=75%2C75\")
Op 13-jarige leeftijd trouwde Margaret Louis Ebey met de 17-jarige Shelby Singleton die aan de overkant van de straat woonde. Ze namen de benen om in het huwelijk te treden in Arkansas, want in Louisiana liet de wet dat niet toe. Margie Singleton schreef liedjes en zong ze voor de Louisiana Hayride. Volgens haar was Shelby Singleton niet ge\u00efnteresseerd in muziek, maar dat veranderde toen hij via zijn vrouw een baantje kreeg op de promotie-afdeling bij Mercury Records, waar hij zich opwerkte tot producer. Shelby werd een platenbaas en veel invloedrijker dan zijn vrouw. Margie zou hem in 1965 na een huwelijk van 15 jaar verlaten voor een andere platenbaas, Leon Ashley. Op Pledging My Love<\/strong> (Bear Family\/Bertus) staan nummers uit de tijd met Shelby Singleton. De dertig nummers op deze verzamelaar laten een zangeres horen die soepeltjes laveert tussen diverse stijlen. Ze had wel wat meer aandacht mogen krijgen voor haar door rhythm and blues aangeraakte country en popliedjes die passen tussen de girlgroups van die tijd zoals bijvoorbeeld Shangri-Las.<\/p>\n