{"id":11373,"date":"2014-04-18T20:01:01","date_gmt":"2014-04-18T18:01:01","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=11373"},"modified":"2014-04-18T20:15:02","modified_gmt":"2014-04-18T18:15:02","slug":"bruno-deneckere-en-nils-de-caster-live-in-maassluis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2014\/04\/bruno-deneckere-en-nils-de-caster-live-in-maassluis\/","title":{"rendered":"Bruno Deneckere en Nils de Caster: live in Maassluis"},"content":{"rendered":"<p><img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignright\" alt=\"\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/1.bp.blogspot.com\/-NBYNesF-Nm0\/U1FkwKgKvyI\/AAAAAAAAF2k\/xbYN5FvaWMw\/s1600\/DSCN3201.JPG?resize=240%2C180\" width=\"240\" height=\"180\" \/>Als je vindt dat <em>Live<\/em> van <strong>Bruno Deneckere &amp; Nils de Caster<\/strong> een van de mooiste live-albums van de laatste jaren is en je hebt de kans om beide mannen in levende lijve aan het werk te zien, dan ga je gewoon. Ook al moet je er ruim 70 kilometer voor rijden en heb je die dag al een behoorlijk aantal autokilometers in de benen. Naar Maassluis dus, naar Cafe de Waker. Nooit eerder was ik in Maassluis, maar voor alles is een eerste keer. De Waker is een alleraardigst eetcafe, waar in een bovenzaal drie aficionado\u2019s die zich verenigd hebben onder de naam The Lock Keepers, americanaconcerten organiseren. Deneckere en De Caster is de <!--more-->negende in de reeks. En ik denk niet dat deze Lock Keepers daar spijt van hebben gekregen. Al vanaf de eerste klanken van <em>Blue Sky Over Nashville<\/em> overtuigden de mannen uit Gent. Deneckere als zanger en gitarist en De Caster als meester op lapsteel, mandoline en viool. Laatstgenoemde <img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/1.bp.blogspot.com\/-WpvqzKniIhU\/U1FlaEbTHBI\/AAAAAAAAF3E\/TbF5fyMKoSI\/s1600\/DSCN3210.JPG?resize=240%2C180\" width=\"240\" height=\"180\" \/>kan zijn lapsteel laten huilen, brullen en grommen. Maar ook op de andere twee instrumenten is hij vleesgeworden muzikaliteit, oftewel de ideale sideman. Maar dat hij meer dan alleen begeleiden kan, blijkt als hij tot drie maal de kans krijgt om ook een nummer te zingen, drie covers: Townes van Zandt\u2019s <em>Blaze\u2019s Blues<\/em>, Dylan\u2019s <em>Little Sadie<\/em> en van His Bobness ook een bijzonder intense versie van <em>Catfish<\/em>. Maar in het middelpunt staat natuurlijk het repertoire van Deneckere. Prachtige versies van nummes als het swingende <em>Down To The Delta<\/em>, <em>Crescent of The Moon<\/em> en <em>Tell Her I\u2019m Gone<\/em>. Ook een nummer uit het verre verleden, toen beide nog in de rockgroep Pink Flowers speelden, <em>Blind Man\u2019s Son<\/em>\u00a0passeert de revue. Dat de mannen in die ruim twintig jaar op elkaar ingespeeld zijn is te zien. Blikken van verstandhouding worden uitgewisseld tijdens de schitterende <img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignright\" alt=\"\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/3.bp.blogspot.com\/-XhVdipANvh8\/U1FkyDouYeI\/AAAAAAAAF2s\/q_7RX-rRkc0\/s1600\/DSCN3202.JPG?resize=240%2C180\" width=\"240\" height=\"180\" \/>improvisaties waarbij nummers worden teruggebracht tot enkele ritmisch gespeelde noten op gitaar en viool. Z\u00f3 behoort muziek dus gespeeld te worden. Fantastisch! Ondertussen gaan de biertjes in gestage stroom richting het podium. &#8220;Nog twee?&#8221;, wordt er vanuit de bar geroepen. &#8220;Ja graag, en voor hem ook&#8221;, antwoordt De Caster gevat. Zo wordt het steeds gezelliger. En het mooie van deze avond was: ruim 50 mensen zijn weer deelgenoot geworden van het best bewaarde rootsgeheim van de Lage Landen.<\/p>\n<p><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Als je vindt dat Live van Bruno Deneckere &amp; Nils de Caster een van de mooiste live-albums van de laatste jaren is en je hebt de kans om beide mannen in levende lijve aan het werk te zien, dan ga je gewoon. Ook al moet je er ruim 70 kilometer voor rijden en heb je [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-11373","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11373","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11373"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11373\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11387,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11373\/revisions\/11387"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11373"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11373"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11373"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}