{"id":1189,"date":"2010-01-16T01:53:14","date_gmt":"2010-01-15T23:53:14","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=1189"},"modified":"2010-01-16T01:53:14","modified_gmt":"2010-01-15T23:53:14","slug":"grin-all-out","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2010\/01\/grin-all-out\/","title":{"rendered":"Grin | All Out"},"content":{"rendered":"

\"Grin\"Een trip van zijn woonplaats Washington, DC naar New York doet de 17-jarige Nils Lofgren beseffen dat zijn toekomst in de rock-‘n-roll ligt. Zijn eerste opnamen komen al datzelfde jaar \u2013 1968 \u2013 als singles uit onder de naam Paul Dowell & The Dolphin, welke band zijn naam later wijzigt in Grin. In Grin \u2013 Nils Lofgren (zang, gitaar, toetsen), Bob Berberich (drums, zang), George Daly (bas) komen Lofgrens belangrijkste invloeden samen: de melodie\u00ebn van The Beatles en het gitaargeweld van Jimi HendrIx. Niemand minder dan Neil Young is dusdanig onder de indruk van Lofgrens kwaliteiten als hij Grin in 1970 ziet spelen in The Cellar Door in Washington dat hij hem naar Californi\u00eb haalt om hem mee te laten spelen op After The Goldrush<\/em>. Dan komt ook Grin over naar de Westcoast om onder de vleugels van Young-producer David Briggs een kwartet langspelers op te nemen. Bassist Daly heeft dan het veld moeten ruimen voor Bob Gordon, en voor het derde album All Out<\/em> krijgt het trio uitbreiding met een tweede gitarist: Tom Lofgren, Nils’ jongere broer.<\/p>\n

Grin moet echter succes ontberen \u2013 in tegenstelling tot zijn gitarist die meespeelt op het debuut van Crazy Horse en de songs ‘Beggars Day’ en \u2018Nobody\u2019 levert \u2013 wat zeker te wijten is aan het te weinig onderscheidende geluid, dat vooral leunt op een losse, easy-going rocksound. All Out<\/em> biedt echter in voldoende mate variatie, niet alleen vanwege de weemoedige pianoballads ‘Love Again’ en ‘All Out’, de akoestische afsluiter \u2018Rusty Gun\u2019, opgeluisterd door Lofgrens accordeonspel, maar ook vanwege de soulvolle zang van Kathy McDonald \u2013 rauw bluesy in \u2018She Ain\u2019t Right\u2019. De volbloedrocksongs \u2013 loose en zwabberend \u2013 zijn het ideale decor voor de karakteristieke gitaarsound van Lofgren, altijd herkenbaar aan een puntige, geknepen stijl. Lofgrens warmbloedige klankkleur verleent aldus raffinement aan stevige rocksongs als \u2018Heavy Chevy\u2019 en \u2018Love Or Else\u2019. Het hoogtepunt van All Out<\/em> geeft Grin echter al weg in de opener \u2018Sad Letter\u2019, een schitterend poprockliedje, gedragen door tinkelende akoestische gitaren, golvende elektrische en een meeslepende melodie. All Out<\/em> is Grins beste en meest gevarieerde album \u2013 en ook de meest opvallende, want gestoken in een gimmickhoes waar de weggeklapte Grin-grijns een tandeloze glimlach onthult. Ook Grin blijkt tandeloos; een doorbraak zit er niet in, wat niet opgaat voor de solo-artiest Nils Lofgren. Grin is nog maar net opgeheven of Lofgren treedt toe tot de band van Neil Young en speelt gitaar op Tonight\u2019s The Night<\/em>, om vervolgens een jaar later met een uitstekend solo-album voor de dag te komen. Een langdurige, decennia-overspannende solo-carriere volgt, regelmatig afgewisseld met een verblijf in Springsteens E Street Band, waardoor Grin en diens fraaie All Out<\/em> niet veel meer dan een voetnoot wordt gegund in de rockhistorie.<\/p>\n

Sad Letter \/ Heavy Chevy \/ Don\u2019t Be Long \/ Love Again \/ She Ain\u2019t Right \/ Love Or Else \/ Ain\u2019t Love Nice \/ Heart On Fire \/ All Out \/ Rusty Gun<\/em><\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een trip van zijn woonplaats Washington, DC naar New York doet de 17-jarige Nils Lofgren beseffen dat zijn toekomst in de rock-‘n-roll ligt. Zijn eerste opnamen komen al datzelfde jaar \u2013 1968 \u2013 als singles uit onder de naam Paul Dowell & The Dolphin, welke band zijn naam later wijzigt in Grin. In Grin \u2013 […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-1189","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-vergeten-klassieker"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1189","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1189"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1189\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1191,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1189\/revisions\/1191"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1189"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1189"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1189"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}