{"id":13019,"date":"2014-12-20T17:04:49","date_gmt":"2014-12-20T16:04:49","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=13019"},"modified":"2014-12-20T20:13:33","modified_gmt":"2014-12-20T19:13:33","slug":"kate-wolf-i-safe-at-anchor","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2014\/12\/kate-wolf-i-safe-at-anchor\/","title":{"rendered":"Kate Wolf | Safe At Anchor"},"content":{"rendered":"

\"\"\u201cShe\u2019s the female Townes van Zandt,\u201d zei de Bulgaarse platenverkoper in gebroken Engels. Onderwijl viste hij een plaat van een stapel. Op de cover zag ik een jonge vrouw met een lichtblauwe trui, die over leek te gaan in de zee op de achtergrond. De verkoopstrategie van de Bulgaar \u2013 die wist hoe hoog ik Townes had zitten \u2013 sorteerde succes: ik ging naar huis met de debuutplaat van Kate Wolf (1942-1986).<\/p>\n

Vergeleken met veel andere singer-songwriters was Kate Wolf een laatbloeier. Ze groeide muzikaal op in de jaren zestig, maar haar eerste album verscheen pas in 1976, toen ze vierendertig was. Tien jaar en zes studioalbums later, lag ze begraven in de heuvels van Californi\u00eb. Een lange strijd tegen leukemie was haar lichaam teveel geworden. Haar albums bleven achter als testament van haar talent.<\/p>\n

Met een stem die soms warm is als een lentemorgen in Californi\u00eb, soms eenzaam als het slaan van de golven tegen haar rotsen, is het een raadsel waarom Kate Wolf zo lang onopgemerkt bleef. Ze heeft maar een paar noten nodig om je het gevoel te geven dat je naast haar zit, op een veranda ergens in een vergeten Amerika, luisterend naar het zingen van de snaren en haar verhaal van liefde en gemis, het enige verhaal dat er werkelijk toe doet.<\/p>\n

Behalve een begenadigd zangeres was Wolf een schrijfster van heldere, po\u00ebtische teksten. Ze neigt soms naar het sentimentele, maar in haar sterkste liedjes vloeit haar verdriet over in wijsheid. Zo besluit de stemmige pianoballad \u201cTwo-Way Waltz<\/a>\u201d met de woorden:<\/p>\n

So dance for the day but watch for the signs
\nThat point out the way when the dust fills your eyes
\nAnd try to believe that the sweetest hello
\nAlways comes after the hardest goodbye<\/p>\n

Is dat niet alles wat we kunnen doen na een moeilijk afscheid \u2013 proberen<\/i> te geloven dat er een nieuwe ontmoeting wacht achter de volgende bocht in de weg? Wolf heeft geen zekerheden \u2013 daar is ze te eerlijk voor \u2013 maar wel de moed om verder te gaan.<\/p>\n

Een ander hoogtepunt van Safe at Anchor <\/i>(1979) is \u201cSweet Love<\/a>\u201d. De titel en weemoedige melodie geven de indruk dat het om een liefdesliedje gaat. Maar tussen de regels door klinkt een verloren verdriet, dat in de slotwoorden bekrachtigd wordt: \u201cYou know the road looked straight ahead from far away \/ But it turned into a blind curve \/ I\u2019ve lost my way today.\u201d Vaak als het oppervlak kalm en gelijkmoedig lijkt, zijn er onderstromen die de luisteraar de diepte in trekken.<\/p>\n

Het is moeilijk \u00e9\u00e9n album te kiezen als Wolf\u2019s \u2018meesterwerk\u2019. Ze was geen artiest van uitschieters en trok zich weinig aan van het muzikale klimaat om haar heen. Al haar albums bevatten doorleefde en openhartige folkmuziek, met soms meer gitaren en country-fiddles, en soms meer pianoballads. Het live-album Evening in Austin<\/i> (1989) is voor de nieuwkomer wellicht de beste introductie, maar Safe at Anchor <\/i>bevat enkele van haar mooiste teksten.<\/p>\n

Misschien is Kate Wolf niet \u201cthe female Townes van Zandt\u201d \u2013 dat was vooral een slimme verkooptruc. Maar haar warme, po\u00ebtische folkmuziek verdient zonder twijfel een groter publiek. Hoewel haar albums pas in de jaren zeventig uitkwamen, was ze een kind van de jaren zestig. Ze hoort thuis tussen namen als Sandy Denny, Judee Sill, Joan Baez en Joni Mitchell, die allen opkwamen met de eerste golf van folksongwriters en daarna hun eigen weg kozen.<\/p>\n

Voor Kate Wolf ging die weg voortijdig de mist in, maar haar stem leeft voort in haar rijke muziek en wijze teksten:<\/p>\n

If I could, I\u2019d tell you now, \u2018there are no roads that do not bend\u2019
\nThe days like flowers bloom and fade and do not come again:
\nWe\u2019ve only got these times we\u2019re living in<\/p>\n

 <\/p>\n