![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/www.fileunder.nl\/archives\/images\/2015\/03\/the_black_marble_selection-under_her_spell.jpg?resize=75%2C75\")
The White Stripes en The Black Keys hebben toch maar mooi gezorgd voor een wereldwijde herwaardering van rudimentaire rock-\u2019n-roll. Met als gevolg veel nieuwe jonge bandjes. Uit Tilburg komt The Black Marble Selection en dat heeft met Under Her Spell<\/strong> (V2) een heerlijk album vol garagerock opgenomen. Zes jonge gasten met een passie voor muziek uit de sixties zijn zonder al te veel muzikale bagage gewoon begonnen, precies zoals al die bandjes het vijftig jaar geleden deden. Met als resultaat een plaat die tien nummers achter elkaar uit de luidsprekers knalt. De invloeden lopen uiteen van The Outsiders tot 13th Floor Elevators, maar het zijn vooral de leuke liedjes die indruk maken. Het titelnummer doet mij persoonlijk vooral denken aan Lyres, maar die band uit Boston\u00a0was natuurlijk zwaar be\u00efnvloed door Wally Tax en diens Outsiders. Het instrumentale Birds Of Paradise<\/em> begint alsof Gun Club in India vertoeft. Surf, rhythm and blues en beat met eenscheurende mondharmonica, lekker, lekker.<\/p>\n<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" The Black Marble Selection – The Dirty Aces The White Stripes en The Black Keys hebben toch maar mooi gezorgd voor een wereldwijde herwaardering van rudimentaire rock-\u2019n-roll. Met als gevolg veel nieuwe jonge bandjes. Uit Tilburg komt The Black Marble Selection en dat heeft met Under Her Spell (V2) een heerlijk album vol garagerock opgenomen. […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":["post-14201","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-round-up"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14201","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14201"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14201\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14206,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14201\/revisions\/14206"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14201"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14201"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14201"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/www.rockportaal.nl\/wp-content\/uploads\/2015\/02\/The-Dirty-Aces-350x350.jpg?resize=75%2C75\")
The Dirty Aces is al net zo\u2019n fijn bandje. Uit Engeland komen deze kerels. De dampende pubrock op From The Basement<\/strong> (V2) leunt naast de jaren zestig toch ook vooral ook op de jaren zeventig. Dr. Feelgood is duidelijk een invloed. Rhythm and blues, garagerock en punk, lekker, lekker. Net als bij The Black Marble Selection is er hier een prominente rol voor mondharmonica. Met een straffe ritmesectie en scherpe gitaarriffs klappen ze twaalf nummers lang hard in het gezicht van de luisteraar. Niets nieuws, maar toch in deze vorm uitermate essentieel.<\/p>\n