{"id":15270,"date":"2015-09-14T17:14:11","date_gmt":"2015-09-14T15:14:11","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=15270"},"modified":"2015-09-14T20:29:39","modified_gmt":"2015-09-14T18:29:39","slug":"take-root-2015-ongelukkig","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2015\/09\/take-root-2015-ongelukkig\/","title":{"rendered":"TakeRoot 2015; ongelukkig"},"content":{"rendered":"
\"pattygriffin_takeroot_hageman_1754\"<\/a>

Patty Griffin<\/p><\/div>\n

Het was geen gelukkig gesternte waaronder TakeRoot deze zaterdag van start ging. In de week tevoren was de toestenist van Dawes overvallen door een blindedarmontsteking zodat de band zonder toetsenist optrad. In de programmering knelde ook iets. Er was een extra, vijfde, podium gecre\u00eberd zodat er maar liefst twintig acts in de Oosterpoort zouden optreden, maar van een evenwichtig programma was toch geen sprake. Klaarblijkelijk wilde de organisatie ook een andere doelgroep dan het traditionele americanapubliek aanspreken, zodat er ook schier onbekende namen als Juan Wauters, Danny Kroha, Con Brio en Andy Shauf op de affiche terecht kwamen. Je kon je trouwens ook afvragen waarom Dawes alweer voor de tweede keer in drie jaar geprogrammeerd werd. Dergelijke\u00a0ongelukkige keuzes vielen echter in het\u00a0niets bij de\u00a0vreselijke ellende\u00a0die\u00a0David Corley<\/strong>\u00a0ten deel viel. Op het podium kreeg hij een hartinfarct. Nadat hij geruime tijd gereanimeerd was, werd hij overgebracht naar het ziekenhuis. De laatste berichten zijn dat het er naar uitziet dat hij uiteindelijk weer volledig zal kunnen herstellen. Maar het was voor iedereen enorm\u00a0schrikken en het wierp ook een deken over het verdere verloop van de avond.<\/p>\n

TakeRoot is nog maar net van start of de binnenzaal puilt al uit van\u00a0belangstellenden. Binnen staat Otis Gibbs<\/strong> met gitaar, songs en verhalen. Meer heeft de man met de lange grijze baard ook niet nodig om de aandacht van het publiek op dit vroege tijdstip vast te houden. Als altijd gebracht met die enorm krachtige stem. Grappend dat hij niet weet waar hij is en de vraag of het goed is dat hij gitaar speelt zit de stemming er al vroeg in. Het verhaal dat hij door de Duitse televisie werd aangezien voor een dakloze vertelde hij al bij zijn eerste Nederlandse optredens in 2009. Is dat erg? Nee hoor, het is als een greatest hit, goed en niet te verslijten.<\/p>\n

\"basiabulat_takeroot_hageman_1495\"<\/a>Op het nieuwe podium in de kelder van de Oosterpoort mocht de Canadese (van Poose komaf) Basia Bulat<\/strong> het spits afbijten. En dat deed ze goed. De eigenzinnige zangeres begon met een doosje met knopjes waarmee opnames van haar eigen stem en beats kon reguleren om zo de basis van een liedjes neer te leggen. Daarna kon ze met behulp van haar ukelele of autoharp daar nog een en ander aan toevoegen. Niet iets dat een traditioneel americanapubliek gewend was, maar het werkte bijzonder goed. Het gitaarspel van de later opgekomen Andrew Woods maakte het af. Fris optreden<\/p>\n

\"villagers_takeroot_hageman_1483\"<\/a>Of we onze ogen willen sluiten zodat we ons kunnen overgeven aan een gezamenlijke transcendente meditatie. Een beetje zweverig wordt het wel bij The Villagers<\/strong> met Conor O’Brien die zelf een groot deel van het optreden met gesloten ogen op het podium staat. ‘Love is all’ zingt Conor O’Brien met zijn fraaie falset, het nummer Little Bigot<\/em> is een van de prijsnummers van zijn laatste album waar vanavond veel van gespeeld wordt. Het publiek luistert aandachtig, terecht, het is een sfeervol meeslepend optreden. De harpiste is een mooie toevoeging aan de band. En dacht je even dat de trompet uit een doosje kwam, als je je ogen opent zie je dat de drummer deze bespeelt.<\/p>\n

De toetsenist van Dawes<\/strong> is ziek en daardoor helaas afwezig. Maar het optreden gaat wel door. Net als twee jaar geleden staan ze in de grote zaal. Met nieuw live lid Duane Betts, zoon van Dickey Betts (een van de oprichters van The Allman Brothers Band) op gitaar wordt een wel heel stevige muur van geluid opgetrokken. Het geluid is kneiterhard en je hoeft de zaal niet meer in om het te kunnen volgen. Alle subtiliteiten uit de nummers verdwijnen en dat is verdomd jammer. Bij de afsluiter ‘All Your Favorite Bands’, titelnummer van het laatste album neemt zanger Taylor Goldsmith plaats achter het toetsenbord. Best mooi, maar nog steeds veel te hard.<\/p>\n

\"markkozelek_takeroot_hageman_1621\"<\/a>Met het programmeren van Mark Kozelek<\/strong> alias Sun Kil Moon zette de organisatie van TakeRoot een gedurfde stap. Kozelek is niet de makkelijkste performer \u2013 zijn gedrag tijdens optredens en interviews is berucht, en bovendien is zijn muziek niet het meest toegankelijk. En die elementen zorgden er ook mede voor dat zijn optreden in de kleine zaal niet datgene werd waarop vooraf misschien gehoopt was. Kozelek begon met een a capella gezonden kerstnummer en liet dat volgen door een bijna agressief gezongen nummer waarop hij zichzelf slechts begeleidde op een trommel. En hierna weer een a capella gezongen nummer. Dat een deel van het festivalpubliek het daarna voor gezien had, is niet meer dan logisch, maar het was klaarblijkelijk voor Kozelek een verrassing. Hij begon te fulmineren tegen dat ongeduldige en onrustige publiek en kwam daar elke keer op terug waardoor het gehele optreden iets pijnlijk kreeg, hoe mooi sommige nummers van de twee laatste albums, Benji en Universal Themes, ook ten gehore werden gebracht.<\/p>\n

\"pattygriffin_takeroot_hageman_1779b\"<\/a>Patty Griffin<\/strong> is tegenwoordig een van de grand ladies of americana naar wiens optreden dan ook door velen was uitgekeken. In een volgepakte kleine zaal liet ze zich begeleiden door meestergitarist Dave Pulkingham. Met een blauwe bellbottombroek leek ze net je buurvrouw die in de jaren 70 is blijven hangen. En dat is niet eens zo\u2019n gekke vergelijking want Griffin bracht een show van een uur die herinneringen opriep aan de grote singer-songwriters uit dat decennium. Veel prachtige nummers van het zeer recente, een dag tevoren , in Europa uitgebrachte Servant Of Love. Het mooist als Griffin zich zelf op piano begeleid en Pulkingham daar subtiele gitaarlijntjes omheen vlecht. Klasseoptreden.<\/p>\n

Op het dundoek dat TakeRoot boven het podium in de kleine zaal heeft gehangen staat een Joshua Tree afgebeeld. De Amerikaan Ryley Walker<\/strong> brengt ons echter tijdens zijn set niet naar het zuiden van Californi\u00eb, waar die dingen in de woestijn te vinden zijn, maar naar het zand van Marokko. Met zijn fenomenale gitaarspel catapulteert hij het publiek terug in de tijd. Zijn jazzfolk past bij de jaren zestig. Bij hippies die hun heil zoeken in Marrakesh. Walker imponeert en zijn band (elektrische gitaar, toetsen, staande bas, drums) al evenzeer. Vrije improvisaties vloeien altijd weer terug naar de bron van de melodie van het liedje. Kundig om niet te zeggen buitengewoon knap. Daarbij is Walker uitermate gedreven. Prachtig optreden van een topband die zijn weerga niet kent.<\/p>\n

\"crookedbrothers_takeroot_hageman_1705\"<\/a>The Crooked Brothers<\/strong> leverden dit jaar een heerlijk album af: Thank You I\u2019m Sorry<\/em>. Het leverde het Canadese trio een plaats op op het het podium in de foyer. En dat is misschien wel het moeilijkste podium van TakeRoot, want je moet het publiek te pakken zien te krijgen dat passeert, komende uit of gaande naar een van de zalen. Hoewel de mannen een heel scala aan lekkere nummers ter beschikking heeft bleek toch dat het hen, hoe goed hun americana ook over het voetlicht gebracht wordt, eenvoudigweg ontbrak aan power en body om het publiek bij de kladden te grijpen.<\/p>\n

Het optreden van My Morning Jacket<\/strong> duurde 25 minuten. Voor ons. Toen hebben we ons toevlucht gezocht aan de bar. Veel te hard en veel te… ja wat eigenlijk? Stadionrockend? Progrockend? Ongetwijfeld allemaal heel kundig gedaan. Maar het My Morning Jacket van Z<\/em> en The Tennessee Fire<\/em> lijkt wel erg ver weg te zijn. Alleen de wind en rookmachines ontbraken er nog aan.<\/p>\n

\"delines_takeroot_hageman_1887\"<\/a>Gelukkig werd de avond gered door The Delines<\/strong>. De band rond zangeres Amy Boone en gitarist en songsmid Willy Vlautin (ook Richmond Fontaine) leverde een heerlijk set met loomdromerige countrysoul af. Uitstekende nummers van het debuut Colfax werden afgewisseld met een paar songs van de toer-EP Scenic Sessions. Ook de nummers van het in oktober nog op te nemen nieuwe album overtuigden. Voor ruige gitaarerupties moet je niet bij The Delines zijn, maar daar kwam het publiek in de volgepakte binnenzaal ook niet voor.<\/p>\n

\"conbrio_takeroot_hageman_1948\"<\/a>De eerste band die de mensen in de foyer wel volledig kon inpakken, was ook de laatste band die er optrad: Con Brio<\/strong>. Een verrassing (want wie had er voordien van gehoord?) en een sensatie. Dit zevental uit San Francisco brengt zwoelrockende soul met pit die soms onstuimig uit de bocht mag vliegen. Heerlijk. de nog jonge voorman\/zanger Ziek McCarter ging enorm\u00a0op in zijn performance en kreeg het er zo warm van dat hij de avond met blote bast bast be\u00ebindigde. Niet tot ongenoegen trouwens van menige dame in de foyer.<\/p>\n

Zo kreeg een ongelukkige en een\u00a0niet geheel overtuigende editie van TakeRoot toch nog een mooi einde.<\/p>\n

Tekst: John Gjaltema, Peter Hageman, Hugo Vogel
\nFoto’s: Peter Hageman<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het was geen gelukkig gesternte waaronder TakeRoot deze zaterdag van start ging. In de week tevoren was de toestenist van Dawes overvallen door een blindedarmontsteking zodat de band zonder toetsenist optrad. In de programmering knelde ook iets. Er was een extra, vijfde, podium gecre\u00eberd zodat er maar liefst twintig acts in de Oosterpoort zouden optreden, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-15270","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15270","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15270"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15270\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15303,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15270\/revisions\/15303"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15270"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15270"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15270"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}