{"id":16425,"date":"2016-01-16T21:28:04","date_gmt":"2016-01-16T20:28:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=16425"},"modified":"2016-01-17T10:20:30","modified_gmt":"2016-01-17T09:20:30","slug":"jason-isbell-john-moreland-een-perfecte-avond","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2016\/01\/jason-isbell-john-moreland-een-perfecte-avond\/","title":{"rendered":"Jason Isbell & John Moreland: een perfecte avond"},"content":{"rendered":"

\"jasonisbell_paradiso1\"Het was tijdens Children Of Children<\/em>. Jason Isbell had net zijn akoestische gitaar teruggezet en zijn brandnieuwe Duesenberg omgegord. Terwijl de wereld om hem heen in brand stond (bassist Jimbo Hart waagde zelfs een elegant danspasje) liet hij, stokstijf staand, zijn elektrische gitaar brullen en gieren. Weer eens werd duidelijk dat Isbell van origine een gitarist is. Een gitarist die toevallig ook nog eens een componist en zanger geworden is. En wat voor een! Het optreden in de Amsterdamse Paradiso was \u00e9\u00e9n grote showcase van zijn kunnen. De man uit Muscle Shoals bracht vooral nummers van zijn twee uitmuntende soloplaten, Southeastern<\/em> en het recente Something More Than Free<\/em>. Maar ook een paar nummers uit zijn tijd bij de Drive-by Truckers. Never Gonna Change<\/em> kreeg een wat vreemde, hakkerige, maar evengoed prachtige uitvoering waarin Isbell met Sadler Vaden een heus gitaarduel aanging. Verder nog twee nummers van Here We Rest<\/em>, het album dat Isbell maakte met zijn begeleiders The 400 Unit.<\/p>\n

\"johnmoreland_paradiso\"Het was een prachtige avond in het volgestampte Paradiso. Een avond die al zo mooi begon met het optreden van John Moreland. Een enorme man en een akoestische gitaar. Nauwelijks aankondigingen, zeven nummers. De meeste daarvan waren afkomstig van het uit 2013 stammende In The Throes<\/em>. Zoals het schitterende Nobody Gives A Damn About Songs Anymore<\/em> en 3.59AM<\/em>. In een voorprogramma een ramvol Paradiso stil krijgen; het is niet velen gegeven.<\/p>\n

\"jasonisbell_paradiso2b\"Isbell & The 400 Unit knalden er daarna gelijk in met Palmetto Rose en Stockholm. Zodra Isbell zijn akoestische gitaar pakte kwam er wat meer ruimte in zijn songs, b.v. in een onwaarschijnlijk mooie uitvoering van Traveling Alone<\/em>. Isbell oogde afgetraind. Het huwelijk en het prille vaderschap (en het afzweren van de alcohol) doen hem klaarblijkelijk goed. De band was uitermate strak; een gedegen ritmesectie, een excellerende tweede gitarist en toetsenist Derry Deborja die gelukkig niet alles dichtsmeerde. Laatstgenoemde pakte er in de toegift nog even zijn accordeon bij en tekende daarmee ook gelijk voor het meest rootsy moment van de avond. Het fotomomentje waarbij hij schouder aan schouder staat met Isbell ging even de mist in vanwege het ontbreken van de juiste belichting, maar dat was dan ook het enige minpuntje van de avond. Verder lieten Moreland, Isbell en The 400 Unit even horen hoe een perfecte americana- en countryrockavond er uit hoort te zien. Een vroeg hoogtepunt in het livejaar 2016.
\nVoor degenen die het gemist hebben: in augustus komt Isbell weer voor twee optredens naar Utrecht en Groningen.<\/p>\n

Gezien: John Moreland en Jason Isbell & the 400 Unit
\nWaar: Paradiso
\nWanneer: 15 jan 2016<\/p>\n

Foto’s: Hugo Vogel en\u00a0Peter Hageman<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het was tijdens Children Of Children. Jason Isbell had net zijn akoestische gitaar teruggezet en zijn brandnieuwe Duesenberg omgegord. Terwijl de wereld om hem heen in brand stond (bassist Jimbo Hart waagde zelfs een elegant danspasje) liet hij, stokstijf staand, zijn elektrische gitaar brullen en gieren. Weer eens werd duidelijk dat Isbell van origine een […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-16425","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16425","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16425"}],"version-history":[{"count":18,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16425\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16457,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16425\/revisions\/16457"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16425"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16425"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16425"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}