{"id":18466,"date":"2016-11-03T19:41:55","date_gmt":"2016-11-03T18:41:55","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=18466"},"modified":"2016-11-03T19:46:29","modified_gmt":"2016-11-03T18:46:29","slug":"dave-graney-and-the-white-buffaloes-my-life-on-the-plains-1989","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2016\/11\/dave-graney-and-the-white-buffaloes-my-life-on-the-plains-1989\/","title":{"rendered":"Dave Graney and The White Buffaloes | My Life On The Plains (1989)"},"content":{"rendered":"<p><img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignright wp-image-18469 size-medium\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2016\/11\/R-819865-1276671902-200x200.jpeg?resize=200%2C200\" alt=\"r-819865-1276671902\" width=\"200\" height=\"200\" srcset=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2016\/11\/R-819865-1276671902.jpeg?resize=200%2C200&amp;ssl=1 200w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2016\/11\/R-819865-1276671902.jpeg?resize=75%2C75&amp;ssl=1 75w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2016\/11\/R-819865-1276671902.jpeg?w=500&amp;ssl=1 500w\" sizes=\"auto, (max-width: 200px) 100vw, 200px\" \/>Begin jaren tachtig verlaat Dave Graney met zijn Moodists Melbourne, Australi\u00eb om zijn heil in Engeland te zoeken. Dat levert in ieder geval in 1984 een goed album op met <em>Thirsty&#8217;s Calling<\/em> en de ijzersterke single &#8216;<em>Runaway<\/em>&#8216;, waarop de gehaktmolen-achtige stem van Graney het opneemt tegen een muur van gruizige gitaren. Aan het eind van de jaren tachtig is Dave Graney weer terug in Australi\u00eb, bevrijd van het groepsconcept en gerevitaliseerd door een ep met The Coral Snakes, neemt hij in Melbourne een solo-album op \u2013 niettemin begeleid door The Moodists, die nu The White Buffaloes heten. Op <em>My Life On The Plains<\/em> is<!--more--> de loodzware postpunk \u2013 en ook de gorgelstem \u2013 geheel verdwenen; in plaats daarvan klinkt een zelfverzekerde singer-songwriter die eer betoont aan grote songschrijvers als Fred Neil (\u2018<em>The Dolphins<\/em>\u2019), Gram Parsons (\u2018<em>Brass Buttons<\/em>\u2019) en Gene Clark (\u2018<em>In A Misty Morning<\/em>\u2019). In feite is <em>My Life On The Plains<\/em> pure americana, met zijn Wilde Westen-sfeer in beeld \u2013 Billy The Kid, Custer en een stampede van buffels \u2013 en geluid. Graney covert bovendien de traditional \u2018<em>The Streets Of Laredo<\/em>\u2019 meesterlijk, en zijn eigen compositie \u2018Robert Ford On Stage\u2019 is weergaloos met zijn stemmige sfeer, rinkelende gitaren en wuivende pedal steel. Kortom, <em>My Life On The Plains<\/em> is in alles een vergeten americana-klassieker uit een onverwachte hoek. De cowboy Dave Graney is maar kort op het toneel, dus is <em>My Life On The Plains<\/em> helaas al snel naar de vergetelheid gedrukt.<\/p>\n<p>Nobody\u2019s Gonna Love You \/ Robert Ford On The Stage \/ Take Me For A Ride \/ I\u2019ll Set The Scene \/ In An Misty Morning \/ Girl In The Moon \/ Brass Buttons \/ I Can\u2019t Want You \/ Dolphins \/ The Streets Of Laredo<\/p>\n<p><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Begin jaren tachtig verlaat Dave Graney met zijn Moodists Melbourne, Australi\u00eb om zijn heil in Engeland te zoeken. Dat levert in ieder geval in 1984 een goed album op met Thirsty&#8217;s Calling en de ijzersterke single &#8216;Runaway&#8216;, waarop de gehaktmolen-achtige stem van Graney het opneemt tegen een muur van gruizige gitaren. Aan het eind van [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-18466","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-vergeten-klassieker"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18466","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18466"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18466\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18479,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18466\/revisions\/18479"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18466"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18466"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18466"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}