{"id":19681,"date":"2017-04-25T22:46:16","date_gmt":"2017-04-25T20:46:16","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=19681"},"modified":"2017-04-25T22:46:16","modified_gmt":"2017-04-25T20:46:16","slug":"donker-en-fraai-christian-kjellvander-live","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2017\/04\/donker-en-fraai-christian-kjellvander-live\/","title":{"rendered":"Donker en fraai: Christian Kjellvander live"},"content":{"rendered":"<p><img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignright wp-image-19686\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0150-133x200.jpg?resize=200%2C300\" alt=\"\" width=\"200\" height=\"300\" srcset=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0150.jpg?resize=133%2C200&amp;ssl=1 133w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0150.jpg?w=200&amp;ssl=1 200w\" sizes=\"auto, (max-width: 200px) 100vw, 200px\" \/>Op de dag dat hoofdstedelijke voetbalfanaten in rouw werden gedompeld (waar in de stad overigens niets van te bespeuren viel), was er in de avondlijke uren in ieder geval een gelegenheid om de donkerte &amp; somberte die normaliter bij verlies hoort een plaatsje te geven. In de Tuinzaal van de Tolhuistuin stond immers een optreden van een \u2018vrolijke Frans\u2019 uit Zweden geprogrammeerd: Christian Kjellvander. Blijkens zijn soloplaatwerk na Loosegoats -de altcountryformatie waar Kjellvander <!--more-->ooit deel van uitmaakte- mochten de aanwezige toehoorders immers sowieso geen feestgedruis verwachten. De albums van de in Amerika opgegroeide en inmiddels weer in Zweden woonachtige somberman laten vrijwel onverminderd de zwarte kant van het bestaan horen. Met het vrij consistente en ook hier te lande (terecht!) bejubelde laatste album \u2018A Village: Natural Light\u2019 (2016) als beste bewijs tot nu toe.<br \/>\n<img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignleft size-medium wp-image-19688\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0151-200x133.jpg?resize=300%2C200\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"200\" srcset=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0151.jpg?resize=200%2C133&amp;ssl=1 200w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0151.jpg?w=450&amp;ssl=1 450w\" sizes=\"auto, (max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/>Het was dan ook geen verrassing, dat de opbouw van Kjellvander\u2019s set veel songs van dit fraaie album (zie <a href=\"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2016\/10\/christian-kjellvander-3\/\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\">recensie<\/a>) bevatte, zo ook van voorganger <i>The Pitcher (<\/i>2013). Met kompaan Pelle Anderson op toetsen wist Kjellvander het klankbeeld van z\u2019n albums prima weer te geven, hoewel het allemaal soms ietwat kabbelend overkwam. Dit bleek echter zo\u2019n tachtig minuten later uiteindelijk niet echt een bezwaar. Ook \u2019s mans presentatie niet, want iemand die geen vrolijke -een aantal lichte opflakkeringen, daargelaten- songs schrijft kan in z\u2019n verbindende praatjes natuurlijk niet \u2018spetteren\u2019. Een \u2018thank you very much, thank you\u2019 was dan ook steevast, dit dan wel vergezelt van een glimlachje, het tussenstation richting een volgend deprimerend \u2018epistel\u2019. En hoe vreemd dan wellicht ook: \u2018het was meestentijds gewoon erg goed &amp; mooi; bijzonder \u00e9n troost biedend\u2019. Op het door Anderson, die ook enige spaarzame backing vocals verzorgde, neergelegde klankentapijt wist Kjellvander met zijn Fender Jazzmaster de akkoorden te laten spreken. Zijn stem deed de rest. Dat er slechts zo\u2019n 45 <img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignright wp-image-19690\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0149-200x133.jpg?resize=300%2C200\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"200\" srcset=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0149.jpg?resize=200%2C133&amp;ssl=1 200w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/IMG_0149.jpg?w=450&amp;ssl=1 450w\" sizes=\"auto, (max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/>\u2018man\u2019 de moeite hadden genomen om in Noord het 1e optreden van Kjellvander in Nederland bij te wonen was op zich jammer, maar ook dat bleek geen bezwaar. Er werd immers aandachtig geluisterd. Naar prima vertolkingen van <i>Staghorn Sumac<\/i> en <i>Misanthrope River<\/i>, bijvoorbeeld. <i>Poppies And Peonies<\/i> (van <i>I Saw Her From Here\/I Saw Here From Her<\/i>; 2007) vertegenwoordigde het oudere werk van Kjellvander. Met <i>The Trip<\/i> van <i>The Pitcher<\/i> en van z\u2019n laatste schijf o.a. ook nog \u2018beauty\u2019s\u2019 als <i>Shallow Sea; Midsummer (Red Dance)<\/i> en <i>Riders In The Rain<\/i>; het was donker, maar fraai. En met een spoortje van hoop en licht dan ook nog het intrigerende <i>Dark Ain\u2019t That Dark<\/i>.<br \/>\nIndien men in Mokum al in mineur was vanwege het echec van \u2018hun\u2019 club, er zijn toch echt nog altijd ergere kwesties om je druk om te maken. Kjellvander wist dat met zijn indringende songs en bijtijds onheilspellende muziek eigenlijk mooi aan te tonen. En hoe donker de muziek van deze in het dagelijks leven als doodgraver werkzame Zweed ook is, het was wel gewoon een fijn optreden.<\/p>\n<p>Waar : Tolhuistuin, Amsterdam<\/p>\n<p>Wanneer : zondag 23 april 2017<br \/>\nTekst : Leo Kattestaart<\/p>\n<p>Foto\u2019s : Peter Hageman<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Op de dag dat hoofdstedelijke voetbalfanaten in rouw werden gedompeld (waar in de stad overigens niets van te bespeuren viel), was er in de avondlijke uren in ieder geval een gelegenheid om de donkerte &amp; somberte die normaliter bij verlies hoort een plaatsje te geven. In de Tuinzaal van de Tolhuistuin stond immers een optreden [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-19681","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19681","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=19681"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19681\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":19692,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19681\/revisions\/19692"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=19681"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=19681"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=19681"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}