{"id":20450,"date":"2017-09-13T22:48:17","date_gmt":"2017-09-13T20:48:17","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=20450"},"modified":"2017-09-14T09:10:15","modified_gmt":"2017-09-14T07:10:15","slug":"live-tami-neilson-in-de-wereldse-kerk-paradiso","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2017\/09\/live-tami-neilson-in-de-wereldse-kerk-paradiso\/","title":{"rendered":"Live: Tami Neilson in de wereldse kerk Paradiso"},"content":{"rendered":"

\"\" De veters strak gestrikt zodat we stevig in onze schoenen stonden, we waren tenslotte gewaarschuwd dat Tami Neilson ons zomaar omver zou kunnen blazen<\/a>, betreden we de bovenzaal van Paradiso.\u00a0 Dan is het wel zo handig dat Neilson zelf niet omver gefietst is natuurlijk. Het was haar eerste bezoek aan Amsterdam en ze vond al die fietsen maar verdomd gevaarlijk, vertelt ze als ze de laatste horde naar haar eerste Amsterdamse optreden, het trapje naar het podium heeft genomen. In haar gouden glitterjurk met haar in een suikerspin kapsel en de begeleiders strak ik in het pak kegelt ze de lekker rammelende rockabilly opener \u2019Come Over<\/em>\u2019 de zaal in. We staan nog stevig, maar stil blijven staan is meteen als lastig met zo\u2019n opzwepend ritme. We mogen meteen op adem komen met \u2018Cry Over You<\/em>\u2019, een echo van Patsy Cline\u2019s \u2018Strange<\/em>\u2019.<\/p>\n

\"\"Tami Neilson verdient in haar huidige thuisland Nieuw-Zeeland prijzen als countryartiest maar haar stem heeft ook heel veel soul in zich. Dat laat ze duidelijk horen in \u2018Wade in the Water<\/em>\u2019, de negrospiritual, waarbij haar begeleiders (gitarist\/bassist\/drummer) een fraai koortje vormen. Neilson kent haar klassiekers en ze vertelt over hoe de gospels uit de kerk een weg vonden naar de wereldse podia. Zo maakte Ray Charles van \u2018It Must Be Jesus<\/em>\u2019 een sensueel opzwepend versie, \u2018I Got a Woman<\/em>\u2019, en omdat ze tenslotte toch in een voormalige kerk staat smeed Neilson de gospel en wereld versie aaneen tot een zinderde versie.<\/p>\n

Zangeres Mavis Staples is een van de grote favorieten van Neilson en ze was dan ook strontzenuwachtig toen ze een show van haar mocht openen. Tijdens het optreden \"\"hoorde Neilson handgeklap en een luid \u2018Yes\u2019. Toen ze voorzichtig omkeek zag ze dat het Staples was die zo\u00a0enthousiast was, vanavond verwacht ze van het publiek niet minder. Nou, een aanmoediging was eigenlijk niet meer nodig, het is niet heel druk, dus ruimte zat om lekker te swingen. En als de heupen dan toch lekker los zijn volgt met een lekker Zuid-Amerikaans ritme, \u2018Loco Mama<\/em>\u2019.\u00a0 Bij \u2018Holy Moses<\/em>\u2019 raakt Neilson toch een beetje buiten adem, maar ze laat zich niet kennen en bewijst eer aan een grote mama van de rhythm en blues, Big Mama Thorton, die als eerste \u2018Hound Dog<\/em>\u2019 opnam. Er volgt nog een cover van blues man Otis Rush, \u2018You Reap What You Saw<\/em>\u2019. Afsluiter vanavond is van de hand van haar overleden vader, het titelnummer van haar laatste album, \u2018Don\u2019t Be Afraid\u2019. <\/em>Neilson lacht breeduit en had net als het publiek een heerlijke avond.<\/p>\n

Tekst en foto’s: Peter Hageman<\/p>\n

 <\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De veters strak gestrikt zodat we stevig in onze schoenen stonden, we waren tenslotte gewaarschuwd dat Tami Neilson ons zomaar omver zou kunnen blazen, betreden we de bovenzaal van Paradiso.\u00a0 Dan is het wel zo handig dat Neilson zelf niet omver gefietst is natuurlijk. Het was haar eerste bezoek aan Amsterdam en ze vond al […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-20450","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20450","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20450"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20450\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20473,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20450\/revisions\/20473"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20450"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20450"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20450"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}