{"id":21292,"date":"2018-01-03T21:46:21","date_gmt":"2018-01-03T20:46:21","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=21292"},"modified":"2018-01-03T21:54:43","modified_gmt":"2018-01-03T20:54:43","slug":"songbelt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2018\/01\/songbelt\/","title":{"rendered":"Songbelt"},"content":{"rendered":"

\"\"Er is iets vreemds aan de hand met Unforetold<\/strong>\u00a0(eigen beheer) van de Nederlandse band Songbelt<\/a>. Of beter gezegd: er iets vreemds aan de hand met mijn beleving van dit album. Bij de eerste beluistering gebeurde er niet zoveel. Pas na een keer of drie, vier begon er een bepaalde waardering te ontstaan, en die werd met iedere draaibeurt daarna groter. Dat is een clich\u00e9, dat weet ik, en toch, het is precies wat er gebeurde. De band rondom de Brabander Will Opstals (zang, gitaar) legt een heel afgewogen, uitgebalanceerd en ook origineel geluid neer. Het is over het algemeen rustig en akoestisch. Het geheel klinkt een beetje Neil Young-ish. De andere twee leden van de band zijn Theo Libregts (bas) en Ruurd van der Vegt (mondharmonica en\u2026 fluit). Samen met een aantal gastmuzikanten werd in 2016 en de eerste helft van vorig jaar gewerkt aan de 12 nummers, die bijna allemaal van de hand van Opstals zijn. Alleen Moonshiner<\/em>, dat vooral bekend is in de uitvoering van Uncle Tupelo, werd (fraai) gecovered. Mooi zijn ook de subtiele koortjes, evenals de bijdragen op fluit van Van der Vegt. Daardoor geef ik me uiteindelijk graag gewonnen aan dit tweede album van Songbelt. Het maakt ook dat ik graag eens de band live aan het werk zou willen zien.<\/p>\n