{"id":24078,"date":"2019-02-21T23:35:50","date_gmt":"2019-02-21T22:35:50","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=24078"},"modified":"2019-02-21T23:36:11","modified_gmt":"2019-02-21T22:36:11","slug":"wayne-graham-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2019\/02\/wayne-graham-2\/","title":{"rendered":"Wayne Graham"},"content":{"rendered":"

Artiesten uit Kentucky timmeren de laatste jaren behoorlijk aan de weg in de altcountry. Sturgill Simpson, Chris Stapleton en Tyler Childers hebben in een redelijk kort tijdsbestek een positie verworven als peilers van het genre. Daarbij is het belangrijk om te vermelden dat ze dat op eigen voorwaarden hebben weten te bereiken, precies zoals je mag verwachten van musici uit een staat die al zoveel voor diverse muziekgenres bepalende artiesten heeft voortgebracht. Bill Monroe is als vader van de bluegrass wat dat betreft het meest aansprekende voorbeeld. Dit alles heeft niet zoveel met de band Wayne Graham<\/a> van doen. Dat is weliswaar een formatie uit Kentucky, maar vaandeldragers van een beweging zullen de groepsleden niet worden. Daarvoor hebben ze teveel een eigen stijl ontwikkeld, een soort slowcore van de backwoods; niet direct een sound die de massa in beweging zal brengen. Dat hoeft ook niet, maar wie wat kan met een combinatie van Son Volt, Souled American en Elliott Smith, die moet toch maar eens luisteren naar Joy!<\/strong> (K&F Records\/Hometown Caravan). Over de twee broers Kenny en Hayden Miles die de band vormen hebben we het al eerder gehad in de bespreking van het ook al sterke Mexico<\/a>. Op Joy!<\/em> worden ze bijgestaan door de Duitsers Johannes Till en Ludwig Bauer. On My Throne<\/em> begint met repeterende motieven en kan worden omschreven als bluesrock, die echter in niets op collega\u2019s uit die hoek lijkt. Het is hypnotiserend, het eerste woord dat wordt gezongen, als een briesje van J.J. Cale. \u2019Life remains a mystery\u2019, zingen de broers op afsluiter Venetian Blinds<\/em> en dat blijft deze plaat ook een beetje. Wayne Graham speelt met alledaagse beelden en geeft ze een vervreemdend effect mee. \u2018Dark houses lit by tv screens \/ Fluorescent lights blooming through drak hallways \/ curtains drawn over metal screens \/ Big wheels rot inthe yards of every neighbor \/ Plastic kitchenware buried in the ground.\u2019 Dat soort teksten dus. Op een nummer getiteld Don Williams<\/em> graven ze zich een weg door een verzameling oude cassettebandjes. Ze komen Tubb en Chet tegen. En Don natuurlijk. En oude foto\u2019s. Zo verschaffen ze zich inzicht in de familiegeschiedenis. Band om te ontdekken.<\/p>\n