{"id":24417,"date":"2019-04-19T12:25:05","date_gmt":"2019-04-19T10:25:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=24417"},"modified":"2019-04-19T12:26:07","modified_gmt":"2019-04-19T10:26:07","slug":"nicole-atkins-ook-onversterkt-scherp","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2019\/04\/nicole-atkins-ook-onversterkt-scherp\/","title":{"rendered":"Nicole Atkins, ook onversterkt scherp"},"content":{"rendered":"

\"\" De nawee\u00ebn van verkeerd voedsel, en vervolgens gaandeweg enig technisch gedoe ondervinden, het bleek uiteindelijk niet voldoende om Nicole Atkins uit haar evenwicht te brengen. De uit Neptune, New Jersey, afkomstige Atkins opende overigens unplugged, met Neptune City<\/em>. En dat was zeker een mooie, intense opmaat voor een optreden dat ondanks de probleempjes zeer de moeite waard was.
\nDit nadat overigens de tegenwoordig in Muscle Shoals, Al. residerende Caleb Elliott de goed gevulde Kantine van Walhalla (Champions League-avond, immers….) zijn debuutalbum Forever To Fade<\/em>mocht voorstellen. En dat ging Elliott prima af, hoewel de laatste twee songs -songs waarin hij ondersteuning verkreeg van Davey Horne (gitaar) \u00e9n daarna ook nog van de ritmesectie van Atkins\u2019 band (Mikey Sorbello; drums\/Tom Sainsbury; bass)- duidelijk maakte dat zijn muziek in die vollere setting nog beter beklijfde dan alleen met gitaar.
\nVervolgens was het, na een korte break, aan Atkins. Eerst unplugged dus, en vervolgens met band. Een band waarin Elliott met zijn cello (en spaarzame backing vocals) ook een fijne, subtiele rol \"\"speelde. Met songs van vooral Atkins laatste album Goodnight Rhonda Lee<\/em>, zoals; Darkness Falls So Quiet<\/em>; \u00a0het samen met Chris Isaak gepende A Little Crazy<\/em>; Brokedown Luck\u00a0<\/em>en Listen Up<\/em>. En vrijwel bij elke song had deze pittige dame wel een passende introductie; van vilein tot humorvol, van kritisch tot teksten met de nodige zelfspot. Bij Sleepwalkin<\/em>g verwees Atkins naar een artikel in Rolling Stone, vooral naar hun uitleg van het woordje haunted\u00a0<\/em>in de zinssnede: \u2018so much time has gone by but i\u2019m still haunted\u2019<\/em>, wat door Rolling Stone ten onrechte werd verstaan (dialect!) als horny. <\/em>Later refereerde ze ook aan het drankgebruik van een goede vriend van haar, juist ja, aan het consumptief gedrag van Atkins zelf. De song A Night Of Serious Drinking\u00a0<\/em>volgde daarop logischerwijs. En toen het geluid op de b\u00fchne blijkbaar nog niet je van het was, besloot ze de boel maar te redden (dit voor het schip definitief zou zinken…) door de set maar min of meer zonder versterking voor te zetten. Ook dat ging haar \u00e9n haar uitstekende begeleiders goed af.
\n\"\"Atkins heeft naast prima songs dan ook nog eens een stem die moeiteloos tussen lieflijk en krachtig laveert; met het volume en bereik is niks mis en op die manier wist zij met speels gemak het hoofd te bieden aan het ongemak. Zij keerde overigens zo tegen het einde van het optreden weer terug naar een versterkt geluid. Terloops wist zij ook nog een bezoeker op geeuwen te betrappen om tot slot af te sluiten met een song van haar vader; haar spirituele vader, welteverstaan: Roy Orbison. Een mooi, klein gehouden versie van Orbison\u2019s Cryin\u2019\u00a0<\/em>was dan ook de epiloog van een mooi optreden.<\/p>\n

Waar: Kantine Walhalla, Rotterdam
\nWanneer: dinsdag 16 april 2019
\nFoto\u2019s: Peter de Jong<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De nawee\u00ebn van verkeerd voedsel, en vervolgens gaandeweg enig technisch gedoe ondervinden, het bleek uiteindelijk niet voldoende om Nicole Atkins uit haar evenwicht te brengen. De uit Neptune, New Jersey, afkomstige Atkins opende overigens unplugged, met Neptune City. En dat was zeker een mooie, intense opmaat voor een optreden dat ondanks de probleempjes zeer de […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-24417","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24417","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=24417"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24417\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":24429,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24417\/revisions\/24429"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=24417"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=24417"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=24417"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}