{"id":24774,"date":"2019-06-20T23:04:08","date_gmt":"2019-06-20T21:04:08","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=24774"},"modified":"2019-06-20T23:07:08","modified_gmt":"2019-06-20T21:07:08","slug":"justin-townes-earle-solo-en-vilein","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2019\/06\/justin-townes-earle-solo-en-vilein\/","title":{"rendered":"Justin Townes Earle; solo en vilein"},"content":{"rendered":"

\"\"De laatste keer dat ondergetekende Justin Townes Earle zag was eind januari 2015; de tijd vliegt. Toen in Rotown (met Andrew Combs als support) was het zondermeer goed, wat <\/span>\u2018<\/span>de zoon van<\/span>\u2019<\/span> presteerde. Dit mede dankzij de ondersteuning van Paul Niehaus (Cal<\/span>e<\/span>xico) op gitaar en pedal- steel<\/span> \u00e9<\/span>n ondanks het gegeven dat Rotown zich die avond wat rum<\/span>oe<\/span>rig manifesteerde. Iets waar <\/span>toen <\/span>vooral Combs merkbaar last van ondervond.<\/span><\/p>\n

Vilein<\/strong>
\nDinsdag 18 juni <\/span>jl.<\/span> in een goed gevulde Tolhuistuin was het weer goed, maar <\/span>natuurlijk<\/span> met wat verschillen. Support<\/span> was deze keer<\/span> Roseanne Reid (dochter \"\"van <\/span>Greg<\/span> Reid, The Proclaimers)<\/span>; zij<\/span> kweet zich prima van haar taak<\/span>. G<\/span>oede stem<\/span>. H<\/span>aar <\/span>presentatie<\/span> was hooguit wat statisch, doch <\/span>de<\/span> (<\/span>veelal <\/span>openhartige) <\/span>songs<\/span> –<\/span>onder andere<\/span> van haar debuut <\/span>Trails<\/span>(2019)<\/span>–<\/span> kwamen <\/span>prima<\/span> uit de verf<\/span>. <\/span>En, er werd aandachtig geluisterd<\/span>!<\/span> Na een korte break was het aan Justin Townes Earle. En om maar met de slotconclusie te beginnen: het was goed, in mijn<\/span> ogen zelfs nog beter dan toen in 2015<\/span>, dit\u00a0<\/span>ondanks het <\/span>gemis <\/span>van begeleiding (<\/span>geen Niehaus deze keer<\/span>;\u00a0<\/span>ook<\/span> geen band)<\/span>. Dat gemis werd echter <\/span>ruimschoots<\/span> \u00e9n op prettige wijze<\/span> door Earle gecompenseerd. En met prettig doelen we op zijn gitaarspel<\/span> (<\/span>op een <\/span>mooie Resonator<\/span>)<\/span>; <\/span>zijn voortreffelijke zang<\/span>; <\/span>zijn prima songkeuze (met <\/span>uiteraard ook<\/span> songs van zijn laatste prachtplaat<\/span> The Saint Of Lost Causes<\/span><\/em>) \u00e8n met zijn verbindende praatjes. <\/span>Hij was g<\/span>rappig<\/span>, <\/span>gevat<\/span> \u00e9<\/span>n <\/span>ondeugend<\/span>; hij <\/span>maakte een montere indruk<\/span>. M<\/span>aar <\/span>hij was <\/span>ook af en toe vilein tot<\/span> aan <\/span>–<\/span>zeg maar- <\/span>het<\/span> gro<\/span>ve<\/span> aan<\/span> toe<\/span>: \u2018I\u2019m an asshole…., I\u2019m an Earle\u2019.<\/span> Een kracht<\/span>t<\/span>erm meer of minder, Earle maalde er <\/span>sowieso <\/span>niet om.<\/span> En voor al diegenen die zich <\/span>geregeld<\/span> met kleine leugentjes door het leven bewegen, daarmee zeker niet al<\/span>leen<\/span> doelend op<\/span> bepaalde\u00a0<\/span>sujetten uit zijn eigen land, had Justin ook nog een boodschap, zo van: \u2018pas op, je krijgt het<\/span> vroeg of laat <\/span>immer een keer terug<\/span>\u00a0<\/span>en<\/span>:<\/span> you deserve it<\/span>!<\/span>\u2019<\/span>\u00a0Ook met de anekdote over de <\/span>eerste <\/span>scheiding<\/span> (\u00e9\u00e9n <\/span>zijn<\/span> vele<\/span>, overigens<\/span>)<\/span> van <\/span>P<\/span>a<\/span> Steve<\/span>, en wel die met Justin Townes\u2019 Ma<\/span>,<\/span> kreeg hij de lachers op zijn hand; de reden<\/span> van die <\/span>\u2018split\u2019<\/span> was <\/span>namelijk <\/span>dat Steve<\/span> klappen <\/span>had gekregen van<\/span>….<\/span> zijn Ma. <\/span><\/p>\n

\"\"Drie grootheden<\/strong>
\nDe songs, van op<\/span>ener <\/span>Flint City Shake It<\/span><\/em> tot aan afsluiter\u00a0<\/span>Harlem River Blues<\/span><\/em>, werden met <\/span>elan <\/span>gebracht<\/span> en ook met de variatie was niet veel mis, zo ook niet met de gekozen covers. Na <\/span>Harlem River Blues<\/span><\/em> kwam Earle ter<\/span>u<\/span>g om<\/span> als toegift<\/span> twee van zijn favoriete songs ten gehore te brengen….nee, niet van eigen hand. Wel <\/span>een <\/span>van The Carter Family (<\/span>Gold Watch And Chain<\/span><\/em>) en<\/span> een<\/span> The Replacements\u00a0<\/span>(<\/span>Can\u2019t Hardly Wait<\/span><\/em>)<\/span>.<\/span> Fraai!<\/span> Overigens, eerder had Earle al een mooie vertolking van <\/span>Malcolm Holcombe<\/span>\u2019<\/span>s <\/span>Who Carried You\u00a0<\/span><\/em>ingepast<\/span>. Het ontlokte Earle om<\/span> een Bruce Springsteen, een Paul Westerberg <\/span>\u00e9<\/span>n zeker <\/span>ook zichzelf in de schaduw te plaatsen van <\/span>\u2018<\/span>drie grootheden<\/span> der songwriting<\/span>\u2019<\/span>, namelijk<\/span> van\u00a0<\/span>Leonard Cohen, <\/span>van<\/span>\u00a0Tom Waits <\/span>\u00e9<\/span>n<\/span> van<\/span>….\u00a0<\/span>Malcolm Holcombe<\/span>!<\/span> En dan te bedenken dat men eerder<\/span> die week<\/span> in Zweden niet <\/span>eens <\/span>van het bestaan van Holcombe afwist, zo liet Earle weten.<\/span><\/p>\n

Al met al was het goed toeven in de Tolhuistuin; een goed, ge\u00efnspireerd optreden van Justin Townes Earle. Een prima voorprogramma van Roseanne Reid. Kortom: een <\/span>geslaagde\u00a0<\/span>avond.<\/span><\/p>\n

Foto’s van Peter Hageman<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De laatste keer dat ondergetekende Justin Townes Earle zag was eind januari 2015; de tijd vliegt. Toen in Rotown (met Andrew Combs als support) was het zondermeer goed, wat \u2018de zoon van\u2019 presteerde. Dit mede dankzij de ondersteuning van Paul Niehaus (Calexico) op gitaar en pedal- steel \u00e9n ondanks het gegeven dat Rotown zich die […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-24774","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24774","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=24774"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24774\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":24789,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24774\/revisions\/24789"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=24774"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=24774"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=24774"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}