{"id":24947,"date":"2019-08-09T00:36:20","date_gmt":"2019-08-08T22:36:20","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=24947"},"modified":"2019-08-09T00:36:38","modified_gmt":"2019-08-08T22:36:38","slug":"the-three-timers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2019\/08\/the-three-timers\/","title":{"rendered":"The Three Timers"},"content":{"rendered":"

Waarom Garrett T. Capps<\/a> dit album met The Three Timers<\/a> een beetje uit de publiciteit heeft gehouden is een groot raadsel. Blijkbaar moest alle aandacht naar All Right, All Night<\/em> gaan, maar Sounds Of San Antone<\/strong> (Shotgun House Records) is eigenlijk nog leuker. Want: rauwer, ongecompliceerder. In de woorden van manager John Strodtman: a sloppy set of South Texas roggenroll spillin\u2019 out your ears like an overloaded plate of enchiladas. Jawel! Dit is een Mexicaans gerecht dat tot over de rand van het bord gaat. The Three Timers is de band die Capps vorig jaar bij zich had tijdens zijn Nederlandse tournee. Naast Capps (zang, gitaar) zijn dat Roland De La Cruz (gitaar), Jeannette Apolinar (bas, zang) en Brad Turner (drums, zang). Ze zijn in ieder geval verantwoordelijk voor de song van het jaar met Love Goner<\/em>, een stampende rocksong met een harde texmex-beat. Met de accordeon van Josh Baca van Los Texmaniacs en een heerlijk rauw gitaarduel tussen Capps en De La Cruz. NY, LA & Nashville<\/em> is ook geweldig. Daarin zoekt de jonge\u00a0 <\/span>Texaan zijn heil in New York, Los Angeles en Nashville, maar hij komt erachter dat hij voor rock-\u2019n-roll toch het beste thuis in Texas kan blijven. Immers, in New York blijf je hopen, in Los Angeles ben je zo blut en in Nashville loop je schrammen op. Ongeveer hetzelfde thema pakt hij op in Forgot About Nashville<\/em>. Het gaat over Texaanse artiesten die de hoofdstad van de country de rug toekeren omdat the Lone Star State nu eenmaal alles te bieden heeft. Maar het bevat ook wat lichte kritiek op de red dirt-beweging. Die is Capps te star, zo kunnen we wel vaststellen. Immers, de immer een zonnebril dragende artiest is groovy als Doug Sahm; dus wil hij net als zijn voorbeeld elke keer wat anders. Stilstand is immers achteruitgang. Anymore<\/em> is een langzame, bijna struikelende compositie met een elektrische gitaar waar tegen het vals aanhangende, vervormde noten worden uitgeperst. En verder staan er op Sounds Of San Antone<\/em> nog vier liedjes die ook op All Right, All Night<\/em> te vinden zijn: Sunday Son<\/em> (op All Right, All Night<\/em> heet het Sunday Sun<\/em>); Lonely Heart (You\u2019re Gonna Die)<\/em>, die toevoeging tussen haakjes ontbreekt op het andere album; Babe I\u2019ve Got To Go<\/em> en Brand New Dance<\/em>. De versies van The Three Timers zijn iets simpeler, maar daarmee beslist niet minder interessant. Behalve de al genoemde musici zijn er gastrollen van Tony Nobles (steelgitaar), Christine Roberts (orgel) en Rat Charles (mondharmonica). Met het live in de Lonesome Rose (de honky tonk die Capps begon in zijn stad) opgenomen Born In San Antone<\/em> (van de plaat Y Los Lonely Hipsters<\/em>) wordt het album besloten. Leuk: Capps haalt in deze versie ook herinneringen op aan Groningen!<\/p>\n