{"id":25021,"date":"2019-09-04T22:32:03","date_gmt":"2019-09-04T20:32:03","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=25021"},"modified":"2019-09-09T18:46:54","modified_gmt":"2019-09-09T16:46:54","slug":"25021","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2019\/09\/25021\/","title":{"rendered":"Sugar Mountain: verdoofd naar huis"},"content":{"rendered":"

Vijf op voorhand interessante namen namen zaterdag bezit van het Amsterdamse Paradiso tijdens Sugar Mountain Presents. Na elven, op het moment dat Paul Cauthen de kleine zaal toch best enigszins verdoofd achterliet, bleek dat de line-up inderdaad aan de verwachtingen had voldaan. Uiteraard met hier en daar een kritische kanttekening, maar interessant \u00e9n bovenal goed was het wel.<\/p>\n

Delaney Davidson<\/b>
\n<\/span>\"\"Helemaal uit Nieuw- Zeeland, maar zeker niet voor het eerst in ons land: Delaney Davidson. Waar hij eerder als support van vriend Marlon Williams of met zijn Ghost Orchestra (vaak dan ook nog met beeld) te zien was, daar was Davidson in de bovenzaal deze keer slechts gewapend met zijn gitaar en stem; en zijn \u2018effecten\u2019 natuurlijk. Een creatieve geest, die Davidson; daarnaast ook een man die ondanks een lach vooral ook vrij gemeen kan kijken. Zijn muziek heeft dan ook iets \u2018means\u2019, iets smerigs. Daarmee weet hij zeker te boeien, maar ondanks de aanwezige spanning in zijn performance viel dit naarmate het uur vorderde toch enigszins weg. Zijn set bevatte wel een mooie uitvoering van In The Pines<\/i>. Goede muzikant, Delaney Davidson, maar wel met een podiumpresentatie die je moet liggen.<\/p>\n

Ian Noe
\n<\/b>\"\"Het album\u00a0Between The Country<\/i>, het debuut van Ian Noe, heeft op veel positieve kritieken kunnen rekenen. Terecht. Als tweede\u00a0act stond deze jongeling in de grote zaal; in z\u2019n uppie. Hij bracht de songs Irene (Ravin\u2019 Bomb)<\/i> en Letter To Madeline<\/i>\u00a0zeker met overgave, maar Noe\u2019s optreden was wel wat vlak. Zijn optreden kende weinig ruimte voor een verbindend, dan wel verklarend praatje tussendoor. Op zich niet zo erg, want het gaat tenslotte om de muziek. En zijn songs zijn zeker de moeite waard. Het werd echter nooit echt spannend, en dat was jammer. Een talent is deze jongeman uit Beatyville, Kentucky wel.\u00a0<\/span><\/p>\n

SUSTO
\n<\/b>\"\"Wel spannend (\u00e9n prettig rommelig) was het volgende optreden. Van SUSTO, de formatie van frontman\/singer-songwriter Justin Osborne. In de bovenzaal verzorgde SUSTO een prima optreden. Samen met Dries Vandenberg als inventieve gitarist wist Osborne de goed gevulde zaal zeker te boeien. Osborne, uit Charleston, South Carolina, wisselde zijn gitaarspel af door ook soms de keys voor zijn rekening te nemen. Zijn zang haalt hij, blijkens een vaak gekwelde mimiek, van ver; lekker is het wel. En waar vooral de laatste twee albums geduld (en dus de nodige draaibeurten) vergden, daar wist deze vijfmansformatie live wel direct pakkend voor de dag te komen. Met ook een persoonlijke favoriet, de song Hard Drugs<\/i> van het album & I\u2019m Fine Today. <\/i>Top!<\/p>\n

The Cactus Blossoms
\n<\/b>\"\"Met een band deze keer, de gebroeders Jack Torrey en Page Burkum uit Minnesota. Ofwel: The Cactus Blossoms. In de grote zaal hoorde je (ook om je heen) al snel de echo van die andere twee broers, maar daar houdt het ook eigenlijk wel zo\u2019n beetje mee op, want Jack en Page hebben op hun aan Don & Phil refererende sound wel degelijk ook een eigen stempel gezet. Veel van hun songs zijn \u00a0uit eigen pen, en als er dan al een cover wordt ingepast, dan is dat, zoals zaterdagavond, een song van Ray Davies\/The Kinks, namelijk: Who\u2019ll Be The Next In Line<\/i>. Prima uitvoering. En op zich ook een prima uur van The Cactus Blossoms, ook al oogde het soms ietwat routineus.\u00a0<\/span><\/p>\n

Paul Cauthen
\n<\/b>\"\"Het beste tot het laatst bewaren. Als dat de insteek is geweest om Paul Cauthen uit Tyler, Tx., aan het eind van een genoeglijke avond muziek te \u2018planten\u2019, dan heeft de organisatie een juiste keuze gemaakt. Cauthen, ook al een bink met af en toe een aparte oogopslag, pakte vanaf seconde \u00e9\u00e9n de behoorlijk warme bovenzaal in. Opener was\u00a0Holy Ghost Fire<\/i> van het album Room 41<\/i>, een album dat op punt van uitkomen staat. Een fantastisch nummer, in meerdere opzichten. Lekker dreigend, vooral. De bijbehorende clip (check YouTube) was uiteraard niet te zien, maar Cauthen en zijn kompanen wisten desondanks vrijwel dezelfde sinistere sfeer neer te zetten. Als je met zo\u2019n topsong aftrapt, kunnen er vervolgens twee dingen gebeuren: of het \u2018zaakje\u2019 kakt snel in of het blijkt de opmaat naar een puik optreden. Dat laatste was het geval. Sterker: Cauthen heeft met My Gospel<\/i> en zijn aanstaande release van Room 41<\/i> twee uitermate sterke troeven in handen. Tel daarbij ook nog het meer dan mooie tussendoortje, de ep\u00a0Have Mercy<\/i>\u00a0en je zit gebeiteld. Van die ep speelde hij en zijn competente begeleiders dan ook nog de titeltrack. Ook de nieuwe single Prayed For Rain<\/i> verkreeg van \u2018dominee\u2019 Cauthen een plek op de setlist. Cauthen cs, een waardige afsluiter.<\/p>\n

Waar: Paradiso, Amsterdam
\nWanneer: zaterdag 31 augustus<\/p>\n

De foto’s zijn van Peter Hageman<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vijf op voorhand interessante namen namen zaterdag bezit van het Amsterdamse Paradiso tijdens Sugar Mountain Presents. Na elven, op het moment dat Paul Cauthen de kleine zaal toch best enigszins verdoofd achterliet, bleek dat de line-up inderdaad aan de verwachtingen had voldaan. Uiteraard met hier en daar een kritische kanttekening, maar interessant \u00e9n bovenal goed […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-25021","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25021","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=25021"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25021\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":25058,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25021\/revisions\/25058"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=25021"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=25021"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=25021"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}