{"id":25172,"date":"2019-09-30T13:01:34","date_gmt":"2019-09-30T11:01:34","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=25172"},"modified":"2019-09-30T13:05:18","modified_gmt":"2019-09-30T11:05:18","slug":"sturgill-simpson-4","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2019\/09\/sturgill-simpson-4\/","title":{"rendered":"Sturgill Simpson"},"content":{"rendered":"<p><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignleft wp-image-25173\" src=\"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2019\/09\/Sturgill-Simpson-sound-and-fury-200x200.jpg\" alt=\"\" width=\"125\" height=\"125\" srcset=\"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2019\/09\/Sturgill-Simpson-sound-and-fury-200x200.jpg 200w, https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2019\/09\/Sturgill-Simpson-sound-and-fury-75x75.jpg 75w, https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2019\/09\/Sturgill-Simpson-sound-and-fury.jpg 630w\" sizes=\"auto, (max-width: 125px) 100vw, 125px\" \/>Het blijft een beetje gissen naar het hoe en waarom van dit <strong>Sound &amp; Fury <\/strong>(Elektra Records). Dat <a href=\"http:\/\/www.sturgillsimpson.com\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\">Sturgill Simpson<\/a> na het ontvangen van een Grammy voor zijn vorige album <em>A Sailor\u2019s Guide To Earth<\/em> een beetje genoeg had van de (country)muziekbusiness was wel duidelijk. Hij werd bovendien ook nog een genomineerd voor een Grammy voor het beste album van het jaar (die uiteindelijk naar Adele ging). Hij liet duidelijk blijken dat hij zo weinig mogelijk te maken wilde hebben met alles wat daarbij kwam kijken. Het was al erg genoeg dat zijn plannetje om een tijdje thuis <!--more-->bij vrouw en kind te zitten gedwarsboomd werd door alle aandacht die hij ineens kreeg. \u00a0Op <em>Sound &amp; Fury<\/em> rekent hij met forse penstreken af met het \u2018wereldje\u2019, b.v. in het disco-achtige <em>Mercury In Retrograde<\/em>. In de New York Times (<a href=\"https:\/\/www.nytimes.com\/2019\/09\/19\/arts\/music\/sturgill-simpson-sound-and-fury.html\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\">zie link<\/a>) liet hij optekenen: \u201cI could\u2019ve very easily probably made the same record five times by now and just gone right down that middle lane and played it safe, and I\u2019d have $80 million in the bank.\u201d \u00a0Dat wilde hij dus niet. <em>Sound &amp; Fury<\/em> klinkt dan ook anders dan al het voorgaande werk waarin hij al de grenzen van de countrymuziek opzocht. Met dit album breekt hij door die grenzen heen. De plaat die tegelijkertijd verscheen met de gelijknamige Japanse, dystopische, tekenfim (te zien op Netflix) waarvan het de soundtrack is, bestaat uit een soort spacy Southern rock. Denk: alsof ZZ Top het Alan Parsons Project covert (of andersom). Harde gitaren, fikse synthesizers. Het enige dat nog een beetje country is aan dit album, is de zang van Simpson. Ik heb het 41-minutendurende album (inclusief het bekijken van de film) een keer of 10 beluisterd, maar het raakt me echt niet (en wat is hier nou goed aan?) Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dat ook precies de bedoeling is van Simpson. Dappere plaat, maar voor mij alleen boeiend vanwege de waarschijnlijke bedoeling.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/SpSMoBp8awM\" width=\"470\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><span data-mce-type=\"bookmark\" style=\"display: inline-block; width: 0px; overflow: hidden; line-height: 0;\" class=\"mce_SELRES_start\">\ufeff<\/span><\/iframe><\/p>\n<p><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Het blijft een beetje gissen naar het hoe en waarom van dit Sound &amp; Fury (Elektra Records). Dat Sturgill Simpson na het ontvangen van een Grammy voor zijn vorige album A Sailor\u2019s Guide To Earth een beetje genoeg had van de (country)muziekbusiness was wel duidelijk. Hij werd bovendien ook nog een genomineerd voor een Grammy [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-25172","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-recensies"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25172","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=25172"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25172\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":25178,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25172\/revisions\/25178"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=25172"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=25172"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=25172"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}