{"id":27237,"date":"2020-06-03T11:50:51","date_gmt":"2020-06-03T09:50:51","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=27237"},"modified":"2020-06-03T11:52:42","modified_gmt":"2020-06-03T09:52:42","slug":"jason-isbell-and-the-400-unit-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2020\/06\/jason-isbell-and-the-400-unit-3\/","title":{"rendered":"Jason Isbell and the 400 Unit"},"content":{"rendered":"

\"\"Reunions<\/strong> (Southeastern) heet het nieuwe album van Jason Isbell and the 400 Unit<\/a>. Isbell heeft de laatste jaren de lat natuurlijk erg hoog gelegd met albums als The Nashville Sound<\/em>, Something More Than Free<\/em> en Southeastern<\/em>. Je kunt je afvragen of die lat met dit nieuwe werk weer gehaald wordt. Maar misschien worden de verwachtingen ook wel erg hoog opgeschroefd. Reunions <\/em>is een prima album geworden, niet meer maar ook niet minder. Het vierde studioalbum borduurt voort op het geluid van The Nashville Sound<\/em> (pun intended). Zeer kundig gecomponeerde nummers die een beetje inhangen tussen americana en classic rock, een beetje als de Fleetwood Mac van de alternatieve country. Je kunt je voorstellen dat rockende songs als What Have I Done To Help<\/em>, Be Afraid<\/em> en Running With Your Eyes Closed<\/em> het straks (?) goed gaan doen in de grote zalen van de wereld. Voor mij springen Only Children<\/em> en Overseas<\/em> er vooral uit, alsook de ballade St Peter\u2019s Autograph<\/em> dat Isbell voor zijn vrouw schreef na de zelfmoord van Neal Casal (met wie zij bevriend was). Enige tegenvaller is het slotnummer Letting You Go<\/em>, een voor mij veel te sentimentele song over zijn dochter. Ik herken die beschermende gevoelens wel maar om dat nu zo breed uit te hangen, mwah. Maar goed, dat kan voor een ieder anders liggen. Conclusie is wel dat Reunions<\/em> een album is waarmee Isbell met z\u2019n crew voor de dag kunnen komen.<\/p>\n