{"id":27483,"date":"2020-07-03T22:53:24","date_gmt":"2020-07-03T20:53:24","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=27483"},"modified":"2020-12-28T17:16:16","modified_gmt":"2020-12-28T16:16:16","slug":"zach-aaron","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2020\/07\/zach-aaron\/","title":{"rendered":"Zach Aaron"},"content":{"rendered":"

\"\"Zach Aaron<\/a> heeft zijn eigen graf gegraven. Hij wil met de duivel praten om hem te vertellen dat hij zonder zonden komt, dus is het nog maar de vraag of dat gat gevuld wordt\u2026 Hij is op de vlucht voor alles en iedereen, maar toch vooral voor zichzelf. \u2018Those rock bottom blues are a barroom poet\u2019s dream\u2019, stelt hij vast op het titelnummer van Fill Dirt Wanted<\/strong> (eigen beheer). Een ijzersterk begin van een ijzersterke plaat. Wie is deze Zach Aaron? Dit is namelijk al de derde plaat van deze Texaan. De gitaar pakte hij pas op na de middelbare school. Geld om te studeren was er niet, daarom tekende Aaron voor vier jaar bij de luchtmacht en vloog zo de hele wereld over. Hij had ook nog wat baantjes in de oliebusiness en de bouw. Daar raakte hij verslingerd aan het gitaarspel van een collega. Voldoende levenservaring om daarna het ambacht van liedjesschrijver te proberen. Missie geslaagd, kunnen we vaststellen. Want wat een geweldige liedjes zijn het. De valse start van Dayton Train<\/em> is een beproefd concept dat ook hier het juiste effect sorteert. Grappig liedje trouwens, over de Union Pacific die elke dag langzamer over de spoorkruising trekt, tot grote ergernis van alle automobilisten die onderweg zijn naar hun werk. Op Southeast Texas Trinity River Bottom Blues<\/em> maken we kennis met Lorrie en Bo Dean, die zich afvragen waarom God mensen zoals zij is vergeten: \u2018Gear jammers marshall tucker lovers probation evaders roustabouters carnival ride operators and your run of the mill sons a bitches\u2019. Die Bo Dean werd trouwens uit de KKK getrapt, omdat hij het been brak van de leider. Erg was dat allemaal niet. \u2018He\u2019s got a better way of thinking nowadays \/ He never liked them sorry bastards anyway.\u2019 Het loopt niet goed af met het stel. Ze gaan midden in de nacht zwemmen en als de onderstroom ze te pakken krijgt, is het gebeurd met ze. Zulke verhalen zijn het die Aaron in petto heeft. Triest en grappig tegelijk. Zoals in het echte leven. Het album werd opgenomen in Norman, Oklahoma. Producer Giovanni Carnuccio (Turnpike Troubadours, Jason Eady, Parker Millsap) zorgde voor de arrangementen, kaal en akoestisch, maar toch ook zeer uitgekiend. Als drummer legt hij zelf de basis. Zoals de roffel van een mars op C.C.C.<\/em>, een liedje over het Amerikaanse leger, voor de werkende klasse een manier om iets van het leven te maken. Het laatste liedje Aztec Caf\u00e9<\/em> is misschien wel het allermooist. Het gaat over een oude, grijze vaquero en zijn grote liefde Maria die borden staat te wassen in een cantina ten zuiden van de Rio Grande. Een nummer dat El Paso<\/em> van Marty Robbins verbindt met Plain Wreck At Los Gatos<\/em> van Woody Guthrie. Vooral de invloed van de laatste klinkt duidelijk door op dit imponerende album. Naast Carnuccio bestaat het team rond Aaron (zang, gitaar) uit Kevin Foster (gitaar, fiddle, mandoline, banjo, dobro, zang) en Dave Leach (bas, piano).<\/p>\n