{"id":27509,"date":"2020-07-09T17:09:23","date_gmt":"2020-07-09T15:09:23","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=27509"},"modified":"2020-07-09T17:09:56","modified_gmt":"2020-07-09T15:09:56","slug":"the-setters-the-setters-1992","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2020\/07\/the-setters-the-setters-1992\/","title":{"rendered":"The Setters | The Setters (1992)"},"content":{"rendered":"

\"\"Hoewel The Setters nooit aan die kwalificatie kunnen of hebben willen voldoen, springt de term americana-supergroep toch in gedachten. Ga maar na, de drie songschrijvers hebben hun sporen verdiend in bands als The Silos, True Believers en The Wild Seeds. The Setters bleef echter een eenmalig project \u2013 dat overigens wel een mooie en sfeervolle plaat opleverde.\u00a0<\/span><\/p>\n

Gek genoeg blijken de in Texas zetelende muzikanten Walter Salas-Humara, Alejandro Escovedo en Michal Hall jeugdvrienden uit Arkansas te zijn. Ze ontmoetten elkaar in 1992 in Austin, Texas en besloten gezamenlijk een plaat te maken. Het trio had flink wat recent materiaal op de plank en toog naar de Loma Ranch in Fredericksburg, Texas. Ze namen nog wat vrienden uit Austin mee zoals bassist Scott Barber en gitarist Gurf Morlix. Morlix nam ook de producersrol op zich, maar veel meer dan een tapemachine was er niet op de ranch. Geen drumstel in ieder geval, want Salas-Humara gebruikt kartonnen dozen, drumkisten en metalen ophangbeugels. \u2018No drums\u2019, vermeldt de hoestekst. Dat de plaat met drie zangers en drie componisten gevarieerd is, ligt voor de hand, maar The Setters<\/i> is ook nog eens homogeen en qua idioom uitstekend afgestemd op een typische americana-sfeer van verlangen en melancholie.\u00a0<\/span><\/p>\n

De composities zijn gelijkelijk verdeeld over de drie; ieder draagt vier songs bij \u2013 alle gecomponeerd in 1992; net zoals de liedjes keurig opgedeeld zijn in midtempo rootsrocksongs, zoals Halls Don\u2019t Love Me Wisely<\/em> en Escovedo\u2019s She\u2019s Got<\/em>; stemmige moodrock op Salas-Humara\u2019s Shaking All Over The Place<\/em>, Escovedo\u2019s It\u2019s Hard<\/em> en Halls Let\u2019s Take Some Drugs And Drive Around<\/em> en desolate ballads. De laatste blinken uit in zeggingskracht en het met muzikale penseelvegen neerzeten van een beeldende americanasfeer. Susan Across The Ocean<\/em> is een weemoedige herinnering aan de liefde die was, evenals Tell Me Why<\/em>, terwijl Halls universele zielenpijn treffend wordt verbeeld in de hoogtepunten van de cd: A Better Place<\/em> en het machtige River Of Love<\/em>. Een cover van The Stooges\u2019 I Wanna Be Your Dog<\/em> \u2013 met in het \u2018hondenkoor\u2019 een nog jonge Damon Bramblett \u2013 completeert dan de setlist van dertien songs.\u00a0<\/span><\/p>\n

The Setters<\/i> heeft nagenoeg niets bijgedragen aan de populariteit van de makers ervan. Dat de cd werd uitgebracht op een onbekend Duits label zegt wat dat betreft genoeg. The Setters <\/i>is slechts een voetnoot in de biografie\u00ebn van de heren Hall, Escovedo en Salas-Humara.<\/p>\n

Shaking All Over The Place \/ It\u2019s Hard \/ Don\u2019t Love Me Wisely \/ Susan Across The Ocean \/ Let\u2019s Take Some Drugs And Drive Around \/ She\u2019s Got \/ Nothing\u2019s Gonna Last \/ Helpless \/ River Of Love \/ Tell My Why \/ Hook In My Lip \/ I Wanna Be Your Dog \/ A Better Place\u00a0<\/span><\/i><\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hoewel The Setters nooit aan die kwalificatie kunnen of hebben willen voldoen, springt de term americana-supergroep toch in gedachten. Ga maar na, de drie songschrijvers hebben hun sporen verdiend in bands als The Silos, True Believers en The Wild Seeds. The Setters bleef echter een eenmalig project \u2013 dat overigens wel een mooie en sfeervolle […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-27509","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-vergeten-klassieker"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27509","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27509"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27509\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":27512,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27509\/revisions\/27512"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27509"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=27509"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=27509"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}